Μεταξουργείο
Μπέλλου Σωτηρία-Μουσική/Στίχοι: Μπουρμπούλης Μιχάλης
Στο Μεταξουργείο
σβήσανε τα φώτα
έπεσε σκοτάδι και ‘γω κρύωνα
και το κλάμα αρχίσαν
μες στα συνεργεία τα σιδεροπρίονα
Κι όλα ξεχασμένα
παραπεταμένα
τ’ άφησες κι εχτές
κι έγινε η Ελλάδα
όπως του Σπαθάρη
ο παλιομπερντές
Τώρα το φεγγάρι
σαν το σκουπιδιάρη
σάρωσε αγάπες κι αμαρτήματα
κι ο βραχνάς κουρνιάζει
σαν το νυχτοπούλι
μες στα παραπήγματα
Στη φυλακή θα λιώσω
Γενίτσαρης Μιχάλης & Αλεξίου Χάρις-Μουσική/Στίχοι: Γενίτσαρης Μιχάλης
Με πιάσαν ένα απόγεμα
Μες στο Μεταξουργείο
Γιατί επούλαγα νερό
Για λάδι ένα δοχείο
Μάνα μου, πώς θα γλυτώσω
Μες στη φυλακή θα λιώσω
Κι αμέσως με δικάσανε
Δυο χρόνια το καημένο
Και μ’ έκλεισαν μες στου Συγγρού
Σαν λέων διψασμένο
Μάνα μου, πώς θα γλυτώσω
Μες στη φυλακή θα λιώσω
Τρέξε μανούλα βγάλε με
Και δεν το ξανακάνω
Δυο χρόνια μες στη φυλακή
Ο δόλιος θα πεθάνω
Μάνα μου, πώς θα γλυτώσω
Μες στη φυλακή θα λιώσω
Ο Μιστόκλης
Ζαμπέτας Γιώργος & Κουμιώτη Ρένα
Μουσική/Στίχοι: Ζαμπέτας Γιώργος/Μπακογιάννης Νίκος
Πού ‘ν’ ο Μιστόκλης ο νταής
που έκανε για δύο
και που τον έτρεμε η γης
μες στο Μεταξουργείο
Κουβέντα δεν του έπαιρνες
απ’ το κλειστό του στόμα
λέγανε και τον έρωτα
πως μίσαγε ακόμα
Κι όμως αν έπινε κρασί
στου καπηλειού την άκρη
κρυφά το δάκρυ σκούπιζε
για μια χαμένη αγάπη
Πού ‘ν’ ο Μιστόκλης ο νταής
να ρίξει και δυο βόλτες
κι οι τσιλιαδόροι στη στιγμή
να πιάσουνε τις πόρτες
Μην αριβάρει ο βαρύς
ο Μπαϊρακτάρης πάλι
και φάει η μύγα σίδερο
και το κουνούπι ατσάλι
Αναπαλαίωση
Τσέρτος Μπάμπης
Μουσική/Στίχοι: Νικολόπουλος Χρήστος/Λάδης Φώντας
Σύσκεψη έγινε στενή προχθές στο υπουργείο
Θα σώσουν, λέει, του Ψυρρή και το Μεταξουργείο
Θα βάλουνε στηρίγματα στα σπίτια ως την Ομόνοια
και θα χαθούν τα ρήγματα που ‘γίναν με τα χρόνια
Αυτά μ’ αναστατώσανε και μ’ έβαλαν σε σκέψεις
Θυμήσου πόσες κάναμε ανάλογες συσκέψεις
Όμως, παρά τα λάθη μας, δεν πήραμε τα μέτρα
και γκρέμισε η αγάπη μας κι ας ήταν από πέτρα
Σύσκεψη έγινε στενή, όπως και κάθε μήνα
θα σώσουν, λέει, του Ψυρρή και όλη την Αθήνα
Μ’ ας έρθει κάποιος να μου πει, εμάς ποιος θα μας σώσει
και ποια μπορεί επιτροπή να μας αναστηλώσει
Μεταξουργείο
Μητροπάνος Δημήτρης
Στη γειτονιά του Κίντιζα
στον Άγιο Κω-, στον Άγιο Κωνσταντίνο
για να βρεθώ μιαν άνοιξη
και τη ζωή, και την καρδιά μου δίνω
Στη γειτονιά του Κίντιζα
στον Άγιο Κωνσταντίνο
Στου Μαυρομάτη τη γωνιά
στη βρύση του, στη βρύση του Λεμπέση
φέρε ναι μαύρη μου καρδιά
η νύχτα προ-, η νύχτα προτού πέσει
Στου Μαυρομάτη τη γωνιά
στη βρύση του Λεμπέση
Στα σίδερα και στη Βιό
και στο μετά, και στο μεταξουργείο
στενάζοντας για να σας βρω
προτού με βρει, προτού με βρει το κρύο
Στα σίδερα και στη Βιό
και στο μεταξουργείο
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΟΠΟΝΥΜΙΩΝ:
1) Αγ. Κωνσταντίνος: η γνωστή εκκλησία στην ομόνυμη οδό; ή μήπως είναι πολύ ψηλά;
2) Βρύση Λεμπέση. Υπήρχε κάποια βρύση και πού ήταν αυτή;
3) ΒΙΟ: Διάβασα στη σχετική έρευνα ότι πρόκειται για σιδηρουργείο. Ωστόσο έχω υπ’ όψη μου, από παλιά λεωφορεία, μια βιομηχανία (ή βιοτεχνία) αμαξωμάτων λεωφορείων με την ίδια επωνυμία. Υπάρχει περίπτωση ο στίχος ν’ αναφέρεται σ’ αυτήν;
Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Νομίζω ότι θα βρείτε απαντήσεις στα ερωτήματα 2 & 3 εδώ:
http://www.tamos.gr/mavrommatis.html
“Στου Μαυρομμάτη τη γωνιά, στη βρύση του Λεμπέση», έτσι ύμνησε και τραγούδησε στο δίσκο του ο μεγάλος λαϊκός βάρδος Γιώργος Ζαμπέτας. Πρόκειται για την περίφημη γωνιά, Πλάτωνος & Κρατύλου, στη στάση «Μαυρομμάτη», της ιστορικής συνοικίας της Ακαδημίας του Πλάτωνα, στην ομώνυμη συνοικία της Αθήνας.
Εβδομήντα συνεχή χρόνια 1926 – 1996, «Μαυρομμάτης», ένα παραδοσιακό και σύγχρονο πρότυπο κατάστημα τροφίμων (στην κυριολεξία παντοπωλείο) του Χρήστου & Βασιλικής Μαυρομμάτη, με παράδοση στην κεχριμπαρένια μεσογειακή ρετσίνα. Το «Δάκρυ της αμπέλου», όπως χαρακτηριστικά συνήθιζε να αποκαλεί τη ρετσίνα του, στα τριάντα δρύινα βαρέλια, στο δροσερό υπόγειο, ο οικοδεσπότης αείμνηστος Χρήστος Αποστ. Μαυρομμάτης.”
http://metaxourgeio.wordpress.com/2008/06/27/sunoikia-metaxourgeio/
“Την ίδια εποχή είχαν εισδύσει στην περιοχή και τα εργαστήρια μετάλλου. Δύο από τα σημαντικότερα μηχανουργεία της Αθήνας, των αδελφών Κοντέκα (ο «Ήφαιστος») και των Βλαχάνη, Πετρόπουλου & Σία, βρίσκονταν στις οδούς Κολοκυνθούς και Λένορμαν αντιστοίχως. Το δεύτερο, στη γωνία Λένορμαν και Κωνσταντινουπόλεως, εκεί όπου ο σιδηρόδρομος Πελοποννήσου χάραζε το νέο σύνορο της πόλης (εικόνα 7), εξελίχθηκε σε σημαντικό εργοστάσιο και, με την επωνυμία «ΒΙΟ, Ανώνυμη Γενική Βιομηχανική Εταιρεία», έζησε τουλάχιστον ώς τη δεκαετία του 1960. Με τις εγκαταστάσεις αυτές, ενδεχομένως και άλλες μικρότερες που δεν απογράφονται στους οδηγούς της εποχής, η συνοικία του Μεταξουργείου είχε διαμορφώσει, ήδη από το τέλος του 19ου αι., τα βασικά γνωρίσματα της φυσιογνωμίας της, που η κατοπινή εξέλιξη, στην ίδια πάντοτε κατεύθυνση, επρόκειτο να ενισχύσει: μια λαϊκή-μικροαστική συνοικία με μικτές χρήσεις (κατοικία, εμπόριο και παραγωγή) διάχυτες στον ιστό της.”
1) θεωρώ ότι αναφέρεται στην εκκλησία στην ομώνυμη οδό…
Του αναγνώστη του blog Γ.Μ.:
“Στους στιχους του τραγουδιού “Μεταξουργείο” του Μητροπάνου επιτρέψτε μου ν’ αναφερθώ σε δύο σημεία:
Γίνεται λόγος για τη “γειτονιά του Κίκιζα”. Του Κίκιζα ήταν ένα εξαιρετικό παντοπωλείο στη ΝΑ γωνία Λένορμαν και Παλαμηδίου (ένα άλλο παντοπωλείο, που επίσης αναφέρει το τραγούδι, ήταν του Μαυρομάτη στην Ακαδημία Πλάτωνος, στη ΝΔ γωνία Πλάτωνος και Κρατύλου).
Επίσης ο στίχος λέει “στενά σοκάκια, να σας δώ προτού με βρει το κρύο”.
Στη δεκαετία του 50 γεννήθηκα και πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στα σύνορα Μεταξουργείου και Ακαδημίας Πλάτωνος. Τα ονόματα των περιοχών που αναφέρονται στο τραγούδι ήταν ζωντανά, στο δημοτικό λέγαμε “μένω στου Κίκιζα, στου Μαυρομάτη, στου Λεμπέση, στη Βιό, στα Σίδερα, κι ακόμη στον Καραγκιόζη, (Καραγκιόζης ήταν τα τετράγωνα νοτίως της Κίμωνος, όπου μέχρι το 1958 λειτουργούσε καλοκαιρινό θέατρο σκιών), στον Άγιο Κωνσταντίνο, στην Αρμονία”, κλπ.”