Ανάσες μιας στάσης στο Μεταξουργείο

Κάθομαι στη ψάθινη καρέκλα και ακουμπώ το «σπασμένο» ποδήλατο δίπλα μου…

Παίρνω μια ανάσα και η αυτή η γνωστή μυρωδιά ενός μεζεδοπωλείου μαζί με τσιγαρίλα, που έχει ποτίσει το χώρο, μου έρχεται στη μύτη. Δεν είναι αποκρουστική… Είναι οικεία.

Αυτός ο απρόσμενα ζεστός ήλιος που ήρθε φέτος αρχές Φλεβάρη, μετά από αρκετές βροχές, μπαίνει μέσα από τα αχνά παράθυρα και με χαϊδεύει στο πρόσωπο, στο λαιμό, με λούζει μέχρι τα παπούτσια. Το παιδί στο μαγαζί με ρωτάει…

«Προφανώς σου αρέσει ο ήλιος ε; Δεν θέλεις να κλείσω τα κουρτινάκια;»

«Όχι, όχι» απαντώ με σιγουριά… «Άστα… Μ’ αρέσει»

Για να διαβάσετε το υπόλοιπο κείμενο, επιλέξτε εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s