Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘γκαλερί’

Δύο χρόνια Μεταξουργείο, Κεραμεικός… (συμπληρώνονται στις 17/02)

…μια νέα χρονιά και δεκαετία…

… ένας απολογισμός των αλλαγών που έχουν συντελεστεί στην περιοχή, μάλλον, επιβάλλεται…:

Ανάπλαση Πλατείας Αυδή

Αν και δεν έγινε ποτέ αυτό που αναφέρεται στο site του δήμου («Ο εμπλουτισμός του πρασίνου έχει γίνει με τη φύτευση συνολικά 39 δένδρων, 112 θάμνων και χλοοτάπητα έκτασης 1.100τ.μ.»)

Δημοτική Πινακοθήκη

Μέσα στο 2010 αναμένεται να ολοκληρωθούν από τον Δήμο Αθηναίων οι εργασίες μετασκευής του ιστορικού, πλινθόχτιστου συγκροτήματος του Μεταξουργείου σε νέα έδρα της Δημοτικής Πινακοθήκης.

Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Στεγάζεται στο παλιό θερινό σινεμά Λαΐς (Ιερά Οδός & Μεγάλου Αλεξάνδρου).

Θέατρα, γκαλερί

Ο συνολικός αριθμός τους, πλέον, στην περιοχή πρέπει να προσεγγίζει, ίσως και να ξεπερνά, το 30.

Μετανάστες

Πολλά αραβικά μαγαζιά (παντοπωλεία, internet cafe, εστιατόρια) υπάρχουν πλέον στην περιοχή.

Παράλληλα κινέζικα καταστήματα ένδυσης και διατροφής ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Όπως και για πολλούς Έλληνες, ακόμα περισσότερο για τους Κινέζους… Φ.Π.Α. = Φόρος Προς Αποφυγή.

Γκράφιτι

Πολλά! Κάποια απ’όλα, θα τα βρείτε εδώ: 1, 2, 3, 4

Guerilla gardening

Το πράσινο αντάρτικο στις αθηναϊκές γειτονιές

Τιμές ενοικίων/ πωλητηρίων

Παρά την κρίση, οι μεγάλες προσδοκίες «σκοτώνουν» το value for money.

Μπαρ, εστιατόρια

Ευτυχώς δεν παρατηρείται το δράμα που συναντά κάποιος στο Γκάζι, αλλά ιδιαίτερα στο κομμάτι που οριοθετείται μεταξύ Θερμοπυλών και Ιεράς Οδού, κάθε ελεύθερο τετραγωνικό δρόμου και πεζοδρομίων μετατρέπεται σε ένα απέραντο πάρκινγκ.


Άστεγοι

Κάθε πλατεία και εγκαταλελειμμένο κτίριο έχουν τους δικούς τους.

Εγκληματικότητα, ναρκωτικά, πορνεία

Το παζλ της παρανομίας είναι πολύχρωμο, με διαφορετικές «περιοχές ευθύνης» και ακούει σε διαφορετικά ονόματα. Θρυμματισμένα τζάμια αυτοκινήτων, διαρρήξεις και μικροκλοπές παραμένουν σε καθημερινή βάση…

Συμπέρασμα;

Το Μεταξουργείο και ο Κεραμεικός αλλάζουν. Παλινδρομούν μεταξύ αναβάθμισης και υποβάθμισης, δέχονται θετικές και αρνητικές επιρροές από τις γειτονικές περιοχές (Ομόνοια, Ψυρρή, Γκάζι). Έχουν πολλά ετερόκλητα στοιχεία που έχουν τη σπάνια ιδιότητα να σε ξενερώνουν και να σε γοητεύουν ταυτόγχρονα.

Στο blog Μεταξουργείο, Κεραμεικός παρουσιάζονται κυρίως άρθρα άλλων συντακτών που αφορούν στη ζωή και στην καθημερινότητα στην περιοχή αυτή, αλλά και στην Αθήνα, γενικότερα. Αντίθετα, οι φωτογραφίες και τα βίντεο είναι του συντάκτη. Διατηρώντας αυτή την προσέγγιση, κλείνω με δύο post που θεωρώ ότι αποτελούν μια καλή αρχή για προβληματισμό και διάλογο, μια εικόνα, και ένα βίντεο με χαρακτηριστικές φωτογραφίες από την περιοχή.

Μεταξουργείο-Κεραμεικός: Μύθοι και πραγματικότητα

η ήττα

Be your own Superman ή γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις.


Advertisements

Read Full Post »

Δύο άρθρα που γράφτηκαν με διαφορά τεσσάρων ημερών

Ι)

Oι πόλεις χάνουν το χρώμα τους

Tης Ξενιας Kουναλακη / xkounalaki@kathimerini.gr στην Καθημερινή

Ποια είναι τα συστατικά στοιχεία μιας σφύζουσας από ζωή μητρόπολης του κόσμου; Εντονη πολιτιστική ζωή, άγρυπνες νύχτες, γκέι σκηνή, μετανάστες και συμπαθείς γκρινιάρηδες αριστεροί με κουλτουριάρικες ανησυχίες. Αυτή περίπου είναι η θεωρία του Αμερικανού οικονομολόγου, Ρίτσαρντ Φλοράιντα, ο οποίος διατύπωσε στις αρχές της νέας χιλιετίας τη θεωρία ότι το μέλλον των πόλεων ανήκει στη «δημιουργική τάξη». «Πόλεις χωρίς γκέι και ροκ μπάντες χάνουν την κούρσα της οικονομικής ανάπτυξης», εκτιμά ο Φλοράιντα εξοργίζοντας ροκάδες και ομοφυλόφιλους. Μόνο με την παρουσία αυτής της «δημιουργικής τάξης» διασφαλίζεται η αύξηση της αξίας της γης και η μεγιστοποίηση των κερδών όσων ασχολούνται με το real estate.

Την άποψη του Φλοράιντα υιοθετούν πλέον όλο και περισσότερες δημοτικές αρχές αστικών κέντρων. Μόνο που οι πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει σταδιακά την προσπάθεια εκμετάλλευσή τους, αλλά και την ισχύ τους. Αρνούνται να γίνουν «γλάστρες», εναλλακτικές πινελιές στο brandname της πόλης τους. Ενδεικτικό είναι το μανιφέστο που συντάχθηκε κατά της προσπάθειας «εξευγενισμού» (gentrification) του Αμβούργου και της «πώλησης» της γερμανικής πόλης με τη μορφή τουριστικού προϊόντος. Το υπέγραψαν την περασμένη εβδομάδα χιλιάδες κάτοικοι και φίλοι της πόλης. «Δικαίωμα στην πόλη» απαιτούν οι συνυπογράφοντες τη διακήρυξη, ανάμεσά τους και ο Αμβουργέζος τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν. «Οχι στο όνομά μας» λέγεται η πρωτοβουλία που ζητά από τους τοπικούς παράγοντες να εγκαινιάσουν διάλογο που θα επιτρέψει σε όλους τους πολίτες να συνδιαμορφώνουν το πρόσωπο μιας πόλης.

Εταιρείες δημοσίων σχέσεων και περιοδικά λάιφ στάιλ οικοδομούν προσεκτικά το προφίλ της πόλης, παρουσιάζοντάς την ως αμάλγαμα έκλυτου βίου και αναρχοαυτόνομης Μέκκας, με πόρνες και πρωτοποριακή αρχιτεκτονική, γκαλερί και ζωντανή γκέι σκηνή. Το παράδειγμα του Αμβούργου επαναλαμβάνεται με όλες τις μεγαλουπόλεις του πλανήτη. Η Κριστιάνια στην Κοπεγχάγη, το Κρόιτσμπεργκ στο Βερολίνο, το Χόξτον στο Λονδίνο, το Χάρλεμ στη Νέα Υόρκη, το Γκάζι κι ο Κεραμεικός στην Αθήνα. Νέοι κεφάτοι καλλιτέχνες ανακαλύπτουν μια φτωχογειτονιά. Μετακομίζουν εκεί επειδή τα ενοίκια είναι χαμηλά, ανοίγουν γκαλερί και μπαρ ανάμεσα σε σπίτια μεταναστών, ναπολιτάνικες μπουγάδες και βουλκανιζατέρ. Σιγά σιγά συρρέουν φιλότεχνα πλήθη, τα περιοδικά και τα free press ανακαλύπτουν την ανερχόμενη περιοχή, οι ιδιοκτήτες της γης «ξυπνούν» και ανεβάζουν τα μισθώματα, υποχρεώνοντας σε έξωση όσους δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τον «εξευγενισμό». Οι συνοικίες αναβαθμίζονται και ιδιωτικοποιούνται. Οι «γλάστρες» απομακρύνονται. Η «δημιουργική τάξη» μένει μόνη της. Οι πόλεις ομογενοποιούνται και αποχρωματίζονται. Ο ίδιος φαύλος κύκλος επαναλαμβάνεται σε όλες τις περιπτώσεις. Aπλώς σε ορισμένες πόλεις υπάρχει κοινωνία πολιτών που αντιδρά. Σε άλλες η «δημιουργική τάξη» διαμαρτύρεται μόνο όταν κατακλύζεται από ΜΑΤ, τοξικομανείς ή αυγά στα μπαράκια, τα οποία συχνάζει.

ΙΙ)

Real estate Κορίτσια

Από το athensville

Άξαφνη άσχετη σκέψη: Είναι οι λεσβίες ο πιο ακριβής δείκτης της αθηναϊκής κτηματαγοράς;

Τεκμηρίωση: Μαγγελάνοι σωστοί, πρώτες πάτησαν λάσπη σε σκοτεινές άλλοτε περιοχές· στα 80s ξενυχτούσαν στην γκρίζα Ερμού του Ψυρρή, στα 90s ήπιαν καφέ στο παραμελημένο Μεταξουργείο, χόρεψαν (σκεπτόμενες πάντα) στις αρχές της τρέχουσας στο Γκάζι. Μετά από χρόνια οι στρέιτ τις ακολούθησαν σήκωσαν λόφτ, παστερίες, μεζεδοπωλεία! Ποια θα είναι η επόμενη νομαδική μετακίνηση των λεσβιών; Ποιοι φτωχοί στους μαχαλάδες θα πουλήσουν μετά από χρόνια τα σπιτάκια τους για μεζεδοπωλεία; Το ρεπορτάζ πρέπει να συνεχιστεί: παίρνω για καφέ την Νανά την ακτιβίστρια (θα μου αναλύσει βέβαια μια-δυο ώρες την σχέση της πρώτα, χαλάλι, μετά θα εκμαιεύσω πληροφορίες-χρυσάφι)!

Read Full Post »

Στη LIFO.

Το Remap KΜ ήταν πέρσι ένα από τα πιο πετυχημένα δρώμενα που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της 1ης Biennale της Αθήνας. Φέτος, με τη 2η Biennale συνεχίζει με το ίδιο σκεπτικό: ένα διεθνές μη κερδοσκοπικό πρόγραμμα σύγχρονης τέχνης που λαμβάνει χώρα στην περιοχή Κεραμεικού-Μεταξουργείου (ΚΜ) με στόχο την ανάδειξή της σε μοντέρνο εικαστικό κέντρο. Για το 2009 έχουν προσκληθεί 20 γκαλερί από την Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και ιδρύματα και συλλογές διεθνούς εμβέλειας για να ανεβάσουν εκθέσεις της επιλογής τους σε κενούς χώρους που προσφέρονται στην περιοχή. Παράλληλα, διοργανώνονται προβολές video art σε ανοικτούς χώρους, πρόγραμμα ομιλιών, σεμιναρίων και εκθέσεων από επιστήμονες, ειδήμονες και κατοίκους με θέμα «τη συμβολή της σύγχρονης και αρχιτεκτονικής στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον», graffiti art με τη συμμετοχή 20 graffiti artists και τέλος documentation του Remap KM2 από την καλλιτέχνη και κάτοικο της περιοχής Κατερίνα Κανά. Για περισσότερες πληροφορίες: www.remapkm.org.

Read Full Post »

Οι περιοχές γύρω από την Ομόνοια και την οδό Πειραιώς μαγνητίζουν τους Αθηναίους που σιγά σιγά επιστρέφουν στο κέντρο.

Του Προκόπη Γιογιακά, στα Νέα

«Πουθενά αλλού στο κέντρο της Αθήνας δεν μπορείς να βρεις τόσο μεγάλους χώρους σε λογικές τιμές. Εδώ υπάρχει ακόμη η έννοια της γειτονιάς και έχεις τα πάντα στα πόδια σου χωρίς να χρειάζεσαι να χρησιμοποιείς αυτοκίνητο». Η 43χρονη Ρεβέκκα Καμχή διατηρεί γκαλερί επί της οδού Λεωνίδου 9 στο Μεταξουργείο. Στον ίδιο χώρο τού παλιού νεοκλασικού στεγάζεται και ο χώρος όπου μένει. «Μου αρέσει ο φοίνικας που υπάρχει στην εσωτερική αυλή όπου παίζει η 5χρονη κόρη μου, τα κεραμίδια στη σκεπή. Το Μεταξουργείο έχει πολλά άδεια ανεκμετάλλευτα κτίρια, έχει καλή ρυμοτομία και δεν είναι μπουκωμένο, όπως άλλες περιοχές της Αθήνας. Βέβαια, δεν είναι όλα ρόδινα. Υπάρχουν πολλοί οίκοι ανοχής με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά και πολλοί άνεργοι…». 

tanea1

Στην περιοχή, η αξία των ακινήτων εκτινάχθηκε στα ύψη την τελευταία πενταετία. Από 1.700 έως 1.800 ευρώ το τετραγωνικό που πωλούνταν τα διαμερίσματα το 2003 σήμερα έφτασαν τα 2.500- 4.000. «Αντίφαση» είναι η λέξη που χαρακτηρίζει το σύγχρονο Μεταξουργείο. Τα παλιά σπίτια με τις αυλές μπερδεύονται με τις μαρκίζες των θεάτρων, τους οίκους ανοχής, τα κινέζικα εστιατόρια και μαγαζιά, που δίνουν το δικό τους ιδιαίτερο στίγμα στην περιοχή και, τις υπερσύγχρονες κατοικίες. Λίγα μέτρα πιο κάτω από την γκαλερί της κ. Καμχή, στο τετράγωνο που περικλείεται από τους δρόμους Μυλλέρου-Γερμανικού- Μαραθώνος- Λεωνίδου, σε απόσταση 800 μέτρων από την Ομόνοια, κατασκευάζεται ένα τετραώροφο συγκρότημα με 40 διαμερίσματα (από 60 έως 195 τετραγωνικά μέτρα) που κοστίζουν από 230.000 έως 850.000 ευρώ. Το συγκρότημα διαθέτει μεταξύ άλλων βιοκλιματική στέγη, αυτόνομη θέρμανση με φυσικό αέριο και αίθριο. 

Τo Μεταξουργείο και ο Κεραμεικός είναι ένα κράμα φτώχειας, εναλλακτικής κουλτούρας και ελιτίστικης αισθητικής. Κι αυτό, πέρα από τους ανθρώπους, φαίνεται στις κατασκευές. Για την ανέγερση του συγκροτήματος έγινε, όπως λέει στα «ΝΕΑ» η αρχιτέκτων (εκπρόσωπος της εταιρείας στην επιτροπή αξιολόγησης) κ. Μαρία- Ρίτα Κάμπα, «για πρώτη φορά σε ιδιωτικό έργο ευρωπαϊκός αρχιτεκτονικός διαγωνισμός με 102 συμμετοχές». 

Ένας από αυτούς που αγόρασαν κατοικία στο συγκρότημα είναι και ο 70χρονος αρχιτέκτονας κ. Κυριάκος Κυριακίδης που μένει στο Χαλάνδρι. «Έχει ανοίξει πλέον ο δρόμος για την επιστροφή στο κέντρο. Εδώ υπάρχει η αίσθηση της γειτονιάς», λέει. «Το κέντρο ποτέ του δεν έχασε την αισθητική και την κουλτούρα του».

«Κρυφός χάρτης». Τον νέο κρυφό χάρτη της κτηματαγοράς διαμορφώνουν σήμερα το Μεταξουργείο, του Ψυρή, ο Βοτανικός, το Γκάζι, ο Κεραμεικός. Την εξάδα συμπληρώνει δειλά δειλά και η Ακαδημία Πλάτωνος, με μεγάλο ατού την εδώ και χρόνια σχεδιαζόμενη ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων που αναμένεται να δώσει το περισσότερο πράσινο από τις υπόλοιπες πέντε περιοχές. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι στην Ακαδημία Πλάτωνος πριν από 5 χρόνια τα διαμερίσματα πωλούνταν γύρω στα 2.200 ευρώ το τετραγωνικό και σήμερα πωλούνται από 2.800 έως 3.000. Πόλο έλξης για την ανάπτυξη της κατοικίας σε αυτές τις περιοχές αποτελούν και οι σταθμοί του Μετρό. Όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ» η επικεφαλής της Μονάδας Υποστήριξης και Αξιολόγησης (ΜΥΑ) του Δήμου Αθηναίων τοπογράφος κ. Τασία Λαγουδάκη, «οι νέες περιοχές του κέντρου που έχουν όλες τις προοπτικές για τη δημιουργία κατοικίας απλώνονται μεταξύ των δυο κέντρων της Αθήνας: του νέου επιχειρηματικού που δημιουργείται στον Ελαιώνα και του ιστορικού που θα αλληλοσυμπληρώνονται. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και η σχεδιαζόμενη από τον δήμο πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς, αλλά και η χρησιμοποίηση υλικών στους υπό ανάπλαση δρόμους με μικρή απορροφητικότητα της ηλιακής ενέργειας προκειμένου να αλλάξει το μικροκλίμα της περιοχής». 

Σχέδιο αξιοποίησης. Την ίδια ώρα, στον Δήμο Αθηναίων επεξεργάζονται σχέδιο (θα ανακοινωθεί τον ερχόμενο μήνα) για την αξιοποίηση των εγκαταλελειμμένων κτιρίων στο Μεταξουργείο και του Ψυρρή ελαχιστοποιώντας έτσι την γραφειοκρατία που αποτρέπει τώρα τους ιδιοκτήτες να κάνουν την παραμικρή επένδυση για την ανακαίνισή τους. Σήμερα, έχουν καταγραφεί 211 εγκαταλελειμμένα σπίτια στο Μεταξουργείο και 110 στου Ψυρρή. 

Η ανασφάλεια έδιωξε τους κατοίκους

O κ. Παναγιώτης Γεωργακόπουλος, πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Ελλάδας, επισημαίνει ότι «εξαιτίας της ανασφάλειας που υπάρχει από την ελλιπή αστυνόμευση σε πολλές περιοχές του κέντρου, το πρώτο κύμα της επιστροφής σταμάτησε πριν από περίπου 4 χρόνια. Τότε, πολλές κατασκευαστικές εταιρείες αγόρασαν πολύ φθηνά οικόπεδα και κτίρια, με συνέπεια σήμερα να πωλούν πολύ ακριβά». Όπως υποστηρίζει η αρχιτέκτων και μέλος του Δικτύου Νομαδικής Αρχιτεκτονικής κ. Ελένη Τζιρτζιλάκη, «η φυσιογνωμία του κέντρου αλλάζει βίαια από τα παιχνίδια του real estate, με συνέπεια να μετατρέπεται περιοχή για λίγους. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και όλη η ιστορία για το αν είναι επικίνδυνο ή όχι το κέντρο τη νύχτα από μετανάστες και τοξικομανείς που αποτελούν τις κύριες αιτίες απομάκρυνσης πολλών κατοίκων».   

Από τον Δήμο Αθηναίων επισημαίνουν ότι οι μετανάστες ήρθαν στο κέντρο με τη μαζική έξοδο- κυρίως τη δεκαετία του ΄90-των Αθηναίων προς τα προάστια, αφού βρήκαν φθηνά σπίτια. «Η μόνη λύση να λυθεί η παραβατικότητα είναι να γυρίσει ο κόσμος στο κέντρο και να φωταγωγηθούν οι γειτονιές», συμπληρώνει η κ. Τασία Λαγουδάκη. 

Η οικονομία προδιαγράφει το πολεοδομικό μοντέλο

Σύμφωνα με τον αντιπρύτανη του ΕΜΠ, καθηγητή Πολεοδομίας κ. Γιάννη Πολύζο, «η οικονομία είναι αυτή που σήμερα δημιουργεί τις κατάλληλες- ή αναγκαίες συνθήκες- για την επιστροφή της κατοικίας στην πόλη». Όπως λέει: «Τη δεκαετία τού ΄80, που όλοι έφευγαν για τα προάστια, χρειαζόμουν 15 λεπτά για να φθάσω από το Σύνταγμα στα Μελίσσια, όπου μένω.   

Σήμερα, θέλω τουλάχιστον μία ώρα. Έτσι, ο κόσμος λαμβάνει υπόψη του την απώλεια χρόνου, τα ατελείωτα μποτιλιαρίσματα, την αύξηση της τιμής της βενζίνης και βρίσκει πιο συμφέρον να μένει στο κέντρο και να κινείται με τα πόδια». 

Η αρχή έγινε από τα παλιά βιομηχανικά κτίρια- και αποθήκες- που μπήκαν στο στόχαστρο των επενδυτών στην αγορά ακινήτων. 

Μετράπηκαν σε σύγχρονα loft και μοσχοπουλιούνταιακόμη και έως 8.000 το τετραγωνικό (!)- κυρίως σε εργένηδες, ζευγάρια χωρίς παιδιά- επειδή διαθέτουν μόνο ένα υπνοδωμάτιο- και καλλιτέχνες. Τώρα, η επιστροφή αρχίζει σιγά σιγά να αφορά και οικογένειες, γι΄ αυτό και κατασκευάζονται συγκροτήματα με κλασικές κατοικίες και όχι μόνο με lofts, όπως γινόταν μέχρι πρότινος. Όπως εξηγούν στελέχη κατασκευαστικών εταιρειών «για να προσελκύσεις κόσμο και να έχεις κέρδος πρέπει να πουλήσεις ένα ιδιαίτερο προϊόν. Έτσι εξηγούνται οι υπερκατασκευές μέσα στις φτωχές γειτονιές. Όμως η… τρέλα κοστίζει, γι΄ αυτό και είναι τόσο ακριβά». Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συλλόγου Μεσιτών Αθήνας κ. Γιάννη Ρεβύθη «οι τιμές πλέον είναι εξωπραγματικά υψηλές και, παρά το γεγονός ότι όλοι φωνάζουν, δεν πέφτουν». 

Read Full Post »

Της Ξένιας Kουναλάκη, στην  Καθημερινή.

Η «ελεύθερη πόλη της Κριστιάνια» στην Κοπεγχάγη ξεκίνησε σαν μία αστική ουτοπία, ένα κοινωνικό πείραμα στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Μία κοινότητα χίπηδων, καλλιτεχνών, ακτιβιστών και απόκληρων κατέλαβαν παλιές στρατιωτικές αποθήκες και κατασκεύασαν στην καρδιά της δανέζικης πρωτεύουσας μία σειρά από αναρχικές, αυτοσχέδιες κατοικίες, ανακηρύσσοντας ταυτόχρονα την ανεξαρτησία τους. Αυτήν την Τετάρτη ωστόσο η περιοχή έγινε πάλι θέατρο συγκρούσεων ανάμεσα σε κατοίκους της Κριστιάνια και την αστυνομία. Τουλάχιστον 15 άνθρωποι συνελήφθησαν και δύο αστυνομικοί τραυματίστηκαν, όταν οι δυνάμεις ασφαλείας επιχείρησαν να απομακρύνουν καταληψίες από ένα κτίριο της Κριστιάνια. Οι αρχές διαπιστώνουν ότι η αξία της γης στην περιοχή έχει πολλαπλασιαστεί και πως δεν μπορούν να αφήσουν τα φιλέτα γης σε ένα μάτσο ρακένδυτους, εναλλακτικούς τύπους, που δεν έχουν ιδέα τι εστί real estate. Oι συγκρούσεις αποτελούν ένα ακόμη επεισόδιο στην εκστρατεία ανάπλασης των διεθνών μητροπόλεων, που ενίοτε ισοδυναμούν με σιωπηλές εθνοκαθάρσεις. Στο όνομα του «εξευγενισμού» υποβαθμισμένων γειτονιών, απειλούνται με έξωση ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις.

Πριν από λίγους μήνες δημιουργήθηκε στο Facebook ομάδα με τίτλο «Σώστε την Αστόρια», που καλεί τα μέλη της να εμποδίσουν την επέλαση μπαρ και αβάν γκαρντ γκαλερί στο προπύργιο της ελληνοαμερικανικής κοινότητας της Νέας Υόρκης. Θεωρητικά ουδείς θα αντιδρούσε στην ανάπλαση υποβαθμισμένων συνοικιών, όπως το Χάρλεμ, το Μπρονξ και το Κουίνς στη Νέα Υόρκη. Αρκεί αυτό να μην προκαλεί την απομάκρυνση των Αφροαμερικανών και των βιοπαλαιστών Ελληνοαμερικανών αντίστοιχα.

Παρόμοια εκστρατεία ανάπλασης με μεγάλο κοινωνικό κόστος βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη στον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο, όπου οι «ταβέρνες με άποψη» και τα lofts ξεπηδούν ανάμεσα σε καταυλισμούς αθιγγάνων, βουλκανιζατέρ και ναπολιτάνικες μπουγάδες μεταναστών. Το γεγονός ότι η Αθήνα προσβλήθηκε από την παιδική ασθένεια του gentrification – του αστικού «εξευγενισμού» – είχαν επισημάνει αρχιτέκτονες με αφορμή την έκθεση Destroy Athens πριν από δύο χρόνια. Στο πλαίσιο επενδυτικού σχεδίου για την πραγματοποίηση της φιλόδοξης έκθεσης είχαν αγοραστεί κτίρια από έναν επενδυτή και ακολούθησε ο εκτοπισμός των ενοίκων τους για να μπορέσουν να είναι άδεια στην έναρξη της Μπιενάλε της Αθήνας .

«Μας δημιουργήθηκαν κάποια βασικά ερωτήματα όπως: τι χρήση είχαν πριν οι χώροι αυτοί; Οι κάτοικοί τους τι έγιναν; Πού πήγαν; Τι θα γίνουν μετά; Ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες;», ήταν μερικά από τα υπαρξιακά ερωτήματα, που έθεσε η Ελένη Τζιρτζιλάκη, αρχιτεκτόνισσα και ιδρυτικό μέλος των αρχιτεκτονικών ομάδων «Urban Void» (Αστικό Κενό) και «Δίκτυο Νομαδική Αρχιτεκτονική». Οι απορίες της παραμένουν αναπάντητες, η Κριστιάνια αδειάζει και στην Αστόρια δεν βρίσκεις σουβλάκι να φας.

Read Full Post »

Από την Καθημερινή, της Μαργαρίτας Πουρναρά

Παλαιότερα η επίσκεψη στις αθηναϊκές γκαλερί, ήταν εύκολη υπόθεση. Παιχνιδάκι. Αρκούσε ένα σαββατιάτικο πρωινό. Ο κύριος όγκος των αιθουσών τέχνης εκτεινόταν στο Κολωνάκι και τα πέριξ του. Το δρομολόγιο ήταν μικρό, σε καλή γειτονιά. Τα θεωρητικά ζητήματα περί αισθητικής, επιλύονταν στο Φίλιον ή την Πλατεία. Εκεί κατέληγαν όλοι με τους καταλόγους ανά χείρας. Ως το 1999. Τότε πολλές αίθουσες τέχνης κατηφόρισαν στου Ψυρρή. Η βόλτα άρχισε να ξεχειλώνει πέρα από το Σύνταγμα.

Σήμερα η «γκαλερότσαρκα» μοιάζει με σπαζοκεφαλιά. Ο φιλότεχνος πρέπει να καλύψει μια απόσταση από το κέντρο μέχρι το Θησείο και το Μεταξουργείο. Σαν να έπεσε μια βόμβα και να σκόρπισε τις γκαλερί σε μέρη που δεν θα πήγαινε κανείς εύκολα. Πώς θα φτάσει ώς εκεί; Πού να παρκάρει; Τι εμπόδιο θα συναντήσει μπροστά του; Αγνωστον. Είναι μια terra incognita, περισσότερο φιλική το βράδυ χάρη στα μπαρ. Αφιλόξενη την ημέρα. Καραδοκούν υπάλληλοι της δημοτικής αστυνομίας που κόβουν κλήσεις με σαδιστική ταχύτητα. Χρήστες ναρκωτικών που αλωνίζουν, ψάχνοντας για τη δόση τους. Εκατοντάδες Ασιάτες που περιμένουν στην άκρη του δρόμου για μεροκάματο.

Για να επισκεφθείς έξι – επτά αίθουσες τέχνης, δίνεις μάχη. Μέχρι που έγινε το θαύμα. Συνάντησα -από καθαρή σύμπτωση- μια φίλη που έκλεισε ταξί για να τη γυρίσει σε πολλές εκθέσεις. Επιβιβαστήκαμε στο κέντρο. Πρώτη στάση στο Θησείο. Οταν ανοίξαμε την πόρτα του νεοκλασικού όπου στεγάζεται η γκαλερί Bernier/Eliades, ήταν σαν να μπήκαμε σε εφιάλτη: η Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα Marnie Weber είχε κάνει μια σειρά από ζωόμορφους ανθρώπους (η ανθρωπόμορφα ζώα) που βγήκαν από διασταύρωση θρίλερ με την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Mε την ανατριχίλα στην πλάτη, αφού είδαμε πετεινούς, χοίρους, πρόβατα με μάσκες από κολοκύθες, αφήσαμε πίσω μας το Χάλοουϊν και φύγαμε. Ανακούφιση. Περάσαμε από τη Σοφοκλέους για να πάμε στην γκαλερί Xippas. Ακριβώς απέναντι είναι το συσσίτιο του Δήμου Αθηναίων για τους άστεγους. Δεκάδες εξαθλιωμένοι κάθονται στο κηπάριο. Ενας ημιλιπόθυμος. Κατάθλιψη. Στην γκαλερί εκτίθενται οι άκρως στυλιζαρισμένες φωτογραφίες του Ελληνοαμερικανού Τοντ Παπατζόρτζ με την Ακρόπολη και το Σέντραλ Παρκ. Ωραίες αλλά αναντίστοιχες σε σχέση με τον ανθρώπινο πόνο που είναι διάχυτος στη γειτονιά. Η διαδρομή συνεχίστηκε.

Ο πλανήτης Breeder

Η γκαλερί AMP δίπλα στην πλατεία Κουμουνδούρου, εγκαινιάστηκε πριν απο λίγο καιρό. Αν δεν την ξέρεις, δεν τη βρίσκεις. Η γειτονιά, αγριευτική. Mόλις μπήκαμε, τυφλωθήκαμε από τα χρώματα. O καλλιτέχνης Μπεν Τζόουνς είχε κάνει μια σειρά από εγκαταστάσεις με φλούο αποχρώσεις. Μας υποδέχθηκε -πάλι- ένα τέρας που έμοιαζε με ρομπότ. Τίτλος της έκθεσης «Εορτάζοντας τον καινούργιο Μεσαίωνα». Στο δελτίο Τύπου διαβάσαμε: «Η έκθεση εξερευνά πλατωνικές μορφές σε μια περίοδο κοινωνικού αναβρασμού με στόχο μια νέα πνευματικότητα».

O γρίφος συνεχίστηκε στο Μεταξουργείο. Η γκαλερί Breeder μετακόμισε πρόσφατα σε ένα κτίριο της οδού Ιάσωνος, το οποίο μεταμόρφωσε ο αρχιτέκτονας Αρης Ζαμπίκος. Χτυπήσαμε το κουδούνι και ανοίξαμε με κόπο τη βαριά πόρτα. Δεν μας υποδέχθηκε κανείς και η αίθουσα φαινόταν να μην έχει ίχνος ανθρώπινης ζωής. Οι χώροι ήταν εξαιρετικοί. Tα έργα απέπνεαν μια gay αισθητική, όπως ένα χωνί που κατέληγε σε ένα ζευγάρι όρχεων. Ηταν η πρώτη ατομική του Ντάνιελ Σίνσελ. Λίγο πριν φύγουμε εμφανίστηκε μια κοπέλα και μας έδωσε το δελτίο Τύπου. Και όμως υπήρχε ζωή στον πλανήτη Breeder.

Ξαναγυρίσαμε βιαστικά στο ταξί. Πήγαμε απέναντι από την κεντρική ψαραγορά στην Q Box. Εκεί ο Ιάπωνας Τακιχίτο Κογκανεζάουα παρουσίαζε έργα του που εμπνεύστηκε από την παραμονή του στην Τζια. Είχε κάνει κάποιες μικροεγκαταστάσεις με πηλό, καρφιά και ξύλο, μίνιμαλ αισθητικής. Η ευγενέστατη ιδιοκτήτρια Μυρτιά Νικολακοπούλου μας ξενάγησε. Αν δεν το είχε κάνει, είναι αμφίβολο τι θα είχαμε καταλάβει.

Απούσα η ομορφιά

Τελευταία αφήσαμε την γκαλερί του Θανάση Φρυσίρα στην Κριεζώτου. Είχαμε φύγει από την γκρίζα ζώνη. Οι φιγούρες της Λαμπρινής Μποβιάτσου ήταν φωτεινές. Και δεν μας τρόμαξαν. Οσο και αν ήταν στραπατσαρισμένες, καθώς η καλλιτέχνις τις ζωγραφίζει μέσα από παραμορφωτικά πρίσματα. Ανακουφίστηκαν τα μάτια μας μετά από δεκάδες ανθρωπόμορφα, ζωόμορφα και ρομποτικά όντα που είχαν κάνει απόβαση στις αίθουσες τέχνης κάτω από την Ομόνοια. Δεν καθήσαμε στην πλατεία να πιούμε καφέ. Θέλαμε να πάμε σπίτι. Να αφήσουμε το μυαλό να γαληνέψει. Μέσα στη βαθιά αγωνία του σημερινού ανθρώπου, είναι λογικό οι καλλιτέχνες να παράγουν εικόνες στο όριο της φρίκης. Η ομορφιά δεν έχει θέση. Η σύγχρονη τέχνη δεν χωνεύεται εύκολα. Γι’ αυτο οι γκαλερί δεν είναι πια πολύ κοντά η μία με την άλλη.

Read Full Post »

Ζώντας τις τελευταίες ημέρες του Μεταξουργείου υπό το άγρυπνο βλέμμα του Θανάση Βέγγου.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΡΙΒΟΛΗ (στη LIFO)

Τετάρτη βράδυ Mεταξουργείο, πηγαίνοντας σε εγκαίνια γκαλερί.

Περπατάμε κατά μήκος της πλατείας Κολοκοτρώνη, προσπερνάμε το σταθμό των ΚΤΕΛ – λεωφορεία που σταματάνε από την Κόρινθο και την Τρίπολη πίσω από τα αχνοκίτρινα τζάμια, ακριβά ξενοδοχεία, και εγκαταλελειμμένα κτίρια ανάμεσα σε λακκούβες γεμάτες ασβέστη. Στρίβοντας από μακριά βλέπουμε το γνωστό (άψογο στυλιστικά) πλήθος που εμφανίζεται πάντα στα εγκαίνια των εκθέσεων. Δυο γυναίκες της γειτονιάς κοιτούν από απόσταση το παράξενο αυτό μελίσσι που μοιάζει να έχει φυτευτεί στη μέση του Μεταξουργείου από το πουθενά. «Κατάλαβες» λέει η μία στην άλλη, «είναι γκαλερί!» και μετά γελούν και οι δυο – ένα ρωμαλέο γέλιο που μοιάζει να ‘χει βγει από το στέρνο αρσιβαρίστα. Μπαίνουμε μέσα στη γκαλερί και κοιτάμε ένα ένα τα έργα: μικροσκοπικά τελάρα σε κάτασπρους τοίχους.

Τετάρτη βράδυ, στον κήπο της απέναντι ταβέρνας.

Καθόμαστε σ’ ένα σκοτεινό τραπέζι κάτω από μια κληματαριά. H ιδιοκτήτρια, μια παχιά γυναίκα με κλαρωτή φούστα μας λέει πως η σπεσιαλιτέ του μαγαζιού είναι τα κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές – μας φέρνει και δυο μπίρες. Τη στιγμή που ακουμπά και το τελευταίο πιάτο στο τραπέζι πιάνει βροχή. Μέσα στην ταβέρνα, που μοιάζει με διάδρομο, στριμωχνόμαστε δίπλα σε δυο μεγάλα ψυγεία. Οι τοίχοι, καλυμμένοι με κίτρινο ελενίτ, είναι γεμάτες αφίσες από παλιές ταινίες του Βέγγου (Θου-Βου Φαλακρός Πράκτωρ), ενώ στ’ αριστερά μας χαζεύουμε μια αφίσα του ’40 με μια γυναίκα που μοιάζει με καθολική Παναγία «Help Greece now, lest it is too late» λέει ακριβώς πάνω από το κεφάλι της – υποθέτω πως είναι αφίσα για να ενισχυθεί η Ελλάδα μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απέναντί μας, μπροστά από κάτι άδεια μπουκάλια ούζου γεμάτα γαρύφαλλα κάθονται κάτι εργάτες που πίνουν μπίρες, ενώ στα αριστερά μας μια ηλικιωμένη τραβεστί μιλάει έντονα σ’ ένα αγόρι: «Κατάλαβες» του λέει, «κατάλαβες;» – το φούξια κραγιόν της λάμπει πάνω από τα γένια της. Απ’ έξω η βροχή δυναμώνει: Τέσσερις κυρίες με πέρλες που έχουν φύγει από την έκθεση καθαρίζουν προσεκτικά τις καρέκλες πριν κάτσουν. «Είναι αρετσίνωτο το κρασί;» ρωτάει η μία ευγενικά αλλά ανήσυχα την ιδιοκτήτρια. Η κοπέλα που μας σερβίρει, μια ξανθιά, παχιά Σοφία Λόρεν, μ’ ένα στόμα σαν μπουμπούκι, σκύβει κάτω από τα πόδια μου για να βρει ένα χάρτινο τραπεζομάντηλο και να τους στρώσει το τραπέζι – τα χαρτομάντηλα βρίσκονται μέσα σε ένα χαρτόκουτο που κλωτσάω συχνά πυκνά με τα πόδια μου. Στα δεξιά μας ένας Ισπανός φωτογραφίζει τα παπούτσια μας. Σκέφτομαι πόσο ωραία αλλά και πόσο πλασματική μοιάζει η συνύπαρξη αυτών των δύο διαφορετικών κόσμων χάρη στη βροχή. Ίσως σε πέντε χρόνια να ‘ναι σαν το Γκάζι εδώ, σε δέκα σαν του Ψυρρή – σκέφτομαι πως όλες αυτές οι περιοχές λειτουργούν ως «αυλή των θαυμάτων» του εναλλακτικού, μιας σύγχρονης αναζήτησης για κάτι υποτιθέμενα «αυθεντικό» («κοίτα αγάπη μου πώς γιορτάζουν οι απλοί άνθρωποι. Είναι συναρπαστικό!» θα έλεγε κοροϊδευτικά ένας από τους ήρωες του Κόπλαντ στο Generation X). Και μετά σταματάω: Σκέφτομαι πως αυτή τη στιγμή, τώρα, μου αρέσει πολύ εδώ. Κι αυτό φτάνει.

Read Full Post »

Older Posts »