Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Δημοτική Πινακοθήκη’

Του Δημήτρη Pηγόπουλου, στην Καθημερινή

ΜΟΥΣΕΙΑ. Νέο κρούσμα διάρρηξης σε ελληνικό μουσείο, αυτήν τη φορά στο κτίριο του παλιού Δημοτικού Βρεφοκομείου στην πλατεία Κουμουνδούρου, εκεί που μέχρι το 2010 στεγαζόταν η Δημοτική Πινακοθήκη. Εκτοτε οι εκθεσιακοί χώροι του μουσείου μεταφέρθηκαν στο Μεταξουργείο, ωστόσο στην οδό Πειραιώς εξακολουθούν να φιλοξενούνται τόσο τα εργαστήρια συντήρησης όσο και οι αποθήκες με έργα της μόνιμης συλλογής. Ο Δήμος Αθηναίων δεν δημοσιοποίησε το συμβάν, ενώ αυτές τις ημέρες διεξάγεται λεπτομερής απογραφή προκειμένου να αποσαφηνιστεί αν υπήρξε κλοπή έργων ή όχι. Το θέμα έφερε στη δημοσιότητα ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος κατήγγειλε τον Γιώργο Καμίνη για επιχείρηση συσκότισης της υπόθεσης.

Αλλά τι ακριβώς έχει συμβεί; Το βράδυ της 6ης Φεβρουαρίου, στις 9 η ώρα, άγνωστοι κατάφεραν να λυγίσουν τις χαλύβδινες προστατευτικές μπάρες μπροστά από παράθυρο του κτιρίου. Η Αστυνομία εκτιμά ότι έγιναν άλλες δύο απόπειρες παραβίασης της Δημοτικής Πινακοθήκης από τις 4 το απόγευμα και μετά. Σε αυτό το διάστημα χτύπησε δύο φορές ο συναγερμός και ο φύλακας έσπευσε για τον επιβεβλημένο έλεγχο χωρίς όμως να εντοπίσει κάτι ανησυχητικό. Προφανώς οι δράστες επέστρεψαν πιο αργά κι ενώ στο κέντρο της Αθήνας έπεφτε δυνατή βροχή. Αφού έσπασαν το παράθυρο κατάφεραν να ξηλώσουν και την ξύλινη επένδυση που μεσολαβεί ανάμεσα στο παράθυρο και στο δωμάτιο. Εισήλθαν σε μια από τις αποθήκες του εργαστηρίου που ωστόσο ήταν κλειδωμένη. Εκεί δεν πρέπει να έμειναν για πολλά λεπτά. Ο συναγερμός χτύπησε ξανά (για τρίτη φορά μέσα στην ημέρα) και ο έμπειρος φύλακας έτρεξε για νέα επιθεώρηση των χώρων αφού πρώτα ειδοποίησε ξανά την Αστυνομία. Ανδρες της ΕΛ. ΑΣ. εντόπισαν τελικά το σημείο της διάρρηξης απ’ όπου είχαν προλάβει να διαφύγουν οι δράστες. Η πόρτα του εργαστηρίου που οδηγούσε στους υπόλοιπους χώρους της Πινακοθήκης δεν είχε παραβιαστεί, ενώ εκτός από αρκετά δακτυλικά αποτυπώματα οι δράστες άφησαν πίσω τους μια σακούλα απορριμμάτων στην οποία είχαν βάλει αρκετούς πίνακες μικρών διαστάσεων. Κανείς δεν είναι σε θέση να πει με σιγουριά τι μπορεί να έγινε. Πανικοβλήθηκαν και ετράπησαν σε φυγή; Ή πρόλαβαν να αποσπάσουν έργα που βρίσκονταν εκείνη την ημέρα στο εργαστήριο;

«Ερασιτεχνισμός»

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, κ. Κωνσταντίνο Αλεξάκο, διενεργείται απογραφή προκειμένου να είναι σε θέση ο δήμος να μιλήσει με απόλυτη ασφάλεια αν υπήρξε κλοπή έργου ή έργων τέχνης ή όχι. Ο ίδιος μας διαβεβαιώνει ότι δεν υπήρχαν εκτεθειμένα έργα στον χώρο πλην όσων βρίσκονταν στο στάδιο της συντήρησης. Συμπτωματικά από τις 25 Ιανουαρίου ήταν σε εξέλιξη προγραμματισμένη απογραφή στο πλαίσιο των αλλαγών που επέβαλε ο «Καλλικράτης». Πηγές της Αστυνομίας χαρακτηρίζουν την επιχείρηση «ερασιτεχνική» και εκτιμούν ως πιο πιθανό σενάριο ο δράστης ή οι δράστες να διέφυγαν χωρίς να αποσπάσουν κάποιο έργο. Ερασιτεχνικός πάντως δείχνει και ο χειρισμός εκ μέρους του δήμου, που θεώρησε σωστό να αποκρύψει το συμβάν. Αυτή η πτυχή της υπόθεσης προβληματίζει εξίσου με το ίδιο το γεγονός.

Read Full Post »

Της Δήμητρας Ρούμπουλα, στο Έθνος

Ενα ανδρείκελο του Ντε Κίρικο και ένα μικρό έργο του Μιρό προϋπαντούν τον επισκέπτη στην αρχή της έκθεσης στη Δημοτική Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στο Μεταξουργείο. Προϊδεάζουν για τη συνέχεια: Εκατόν εβδομήντα πέντε έργα, ηχηρών και λιγότερο γνωστών ονομάτων που έδρασαν στα κινήματα της μοντέρνας τέχνης του 20ού αιώνα.

Paul Delvaux, "Οι Εστιάδες"

Ο Ντελακρουά έλεγε πως «ένας πίνακας ζωγραφικής πρέπει να είναι γιορτή για το μάτι». Φανταστείτε το μέγεθος της γιορτής με τόσα έργα, όσα επελέγησαν για να δείξουν την εξέλιξη του μοντερνισμού στον περασμένο αιώνα από τη Συλλογή του εφοπλιστή Γιώργου Οικονόμου.

Πρόκειται για το δεύτερο μέρος της παρουσίασης της συγκεκριμένης συλλογής, σε παγκόσμια πρώτη, στη νέα στέγη της Δημοτικής Πινακοθήκης, στα ανακαινισμένα νεοκλασικά δίδυμα κτίρια των οδών Λεωνίδου και Μυλλέρου. Το δεύτερο μέρος, που εγκαινιάζεται απόψε στις 8.30 και θα διαρκέσει έως τις 2 Οκτωβρίου, πιάνει το νήμα του μοντερνισμού από εκεί που το άφησε το πρώτο μέρος. Από τον σουρεαλισμό και τον πρόδρομό του, τη μεταφυσική του Ντε Κίρικο, και καταλήγει στους Νεοάγριους της δεκαετίας του ΄80, την τελευταία έκφανση του μοντερνισμού, που αγγίζει τα όρια της σύγχρονης τέχνης, με καλλιτέχνες που κυριαρχούν ακόμη στην παγκόσμια εικαστική σκηνή (Μπάζελιτς, Κίφερ).

Ο επισκέπτης διατρέχει ιστορικά κινήματα και εμβληματικά μουσειακά έργα δεκάδων καλλιτεχνών.

Joan Miro, "Χωρίς τίτλο"

Η ντίβα
H Σχολή του Παρισιού -το Παρίσι έως την κήρυξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτελεί τη Μέκκα της τέχνης- με ετερόκλητους καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη. Εκεί εντάσσεται και η ντίβα της έκθεσης, η οποία κοσμεί και το εξώφυλλο του ογκώδους καταλόγου της Συλλογής Οικονόμου, μια γυναίκα «Μπροστά από το παράθυρο» του Πολωνού Μόις Κίσλινγκ, με επιρροές από τον φίλο του Μοντιλιάνι. Ακολουθεί η μεταπολεμική δεκαετία του ΄50, με περιορισμό στο χρώμα, τάση προς το ά-μορφο και το ά-σχημο, εξαιτίας των τραγικών συνεπειών του πολέμου, που αναλαμβάνουν να μορφοποιήσουν η άμορφη τέχνη, η αφαίρεση, ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Η συνέχεια δίνεται με την Ποπ Αρτ και τον Αντι Γουόρχολ, αλλά και στο δεύτερο κτίριο της Πινακοθήκης, όπου δεσπόζουν ο Νέος Ρεαλισμός και οι Νεοάγριοι.

Τα βλέμματα τραβούν ο αποδομημένος, ίσως και αρχειοθετημένος, Λένιν, μπρούντζινος, τεμαχισμένος από τα ράφια μιας βιβλιοθήκης, έργο του Αρμάν, πριν από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η τέχνη του φαγητού του Ντάνιελ Σποέρι, με ποτήρια μπίρας κολλημένα σε τραπέζι-καμβά, το «Δείγμα πόλης-Βερολίνο» του Ράουζενμπεργκ, ο πεσιμιστικός γκρίζος Κίφερ, οι νεοάγριοι Μπάζελιτς και Ρίχτερ κ.ά.

Για το τέλος της διαδρομής επιφυλάσσονται προσωπογραφίες των Πικάσο, Πικάμπια κ.ά., γυμνά και νεκρές φύσεις, αλλά και μερικά εξαιρετικά χαρακτικά των Μιρό, Τζακομέτι, Χόκνεϊ κ.ά. Οι Ελληνες εκπροσωπούνται από τους Τσίγκο, Πράσινο και Στάμο.

Οι «άγωνστοι» και η Γερμανία

Τα ηχηρά ονόματα της Συλλογής Οικονόμου είναι πολλά. Πλειοψηφούν όμως τα λιγότερο γνωστά, ακόμη και άγνωστα, «με έργα όμως αξιόμαχα με εκείνα των μεγάλων ονομάτων» σύμφωνα με τη διευθύντρια Νέλλη Κυριαζή. Σε κάθε περίπτωση η συλλογή δίνει τη δυνατότητα να δούμε έργα που θα αναζητούσαμε σε διαφορετικά μουσεία Ευρώπης και Αμερικής. Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης θα απονείμει απόψε στον Γ. Οικονόμου το Βραβείο της Τιμής και της Ευποιίας της Πόλης των Αθηνών, όπως ανακοίνωσε χθες η αντιδήμαρχος Αννα Φιλίνη. Τμήματα των δύο εκθέσεων, που παρουσίασαν συνολικά 430 έργα από τα 2.000 περίπου της Συλλογής Οικονόμου, πιθανότατα να μεταφερθούν σε γερμανικά μουσεία. Επίσης, χαρακτικά του Οτο Ντιξ, θα παραχωρηθούν για δέκα χρόνια στο Μουσείο του Μονάχου.

  • Ρεκόρ 
    Ρεκόρ επισκεπτών σημείωσε η Δημοτική Πινακοθήκη με το πρώτο μέρος της Συλλογής Οικονόμου. Οι αριθμοί: 9.500 επισκέπτες, 960 μαθητές, πλήθος εκπαιδευτικών προγραμμάτων. «Η έκθεση λειτούργησε σαν το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου, σε μια άχαρη περίοδο της ζωής μας» (Νέλλη Κυριαζή)

Read Full Post »

Read Full Post »

Στην Καθημερινή

Στο κτίριο του Μεταξουργείου (Λεωνίδου και Μυλλέρου) ένα από τα παλαιότερα νεοκλασσικά της Αθήνας, ξεκινά από την ερχόμενη εβδομάδα η σταδιακή μεταστέγαση της Δημοτικής Πινακοθήκης.

Τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν την ερχόμενη Τετάρτη, 27 του μηνός, από τον δήμαρχο Νικήτα Κακλαμάνη, με μια έκθεση 160 έργων από τις συλλογές νεοελληνικής ζωγραφικής της Δημοτικής Πινακοθήκης.

Το εύρος των συλλογών, περιλαμβάνει έργα από τους ακαδημαϊκούς Γεώργιο Ιακωβίδη, Σπυρίδωνα Βικάτο και Γεώργιο Ροϊλό με ηθογραφικά θέματα,στα μέλη της ομάδας «Τέχνη» του 1917, με Οδυσσέα Φωκά, Λυκούργο Κογεβίνα, Όθωνα Περβολαράκη, Περικλή Βυζάντιο, Νικόλαο Οθωναίο και Θεόφραστο Τριανταφυλλίδη και από τους εκπροσώπους της γενιάς του ‘30 Φώτη Κόντογλου, Αγήνορα Αστεριάδη, Νίκο Χατζηκυριάκο – Γκίκα και Ορέστη Κανέλλη, στους ανανεωτές Κωνσταντίνο Παρθένη και Σπύρο Παπαλουκά, στους εξπρεσιονιστές Γιώργο Μπουζιάνη και Γιάννη Μηταράκη ή στην Αφαίρεση του Γιάννη Σπυρόπουλου.Αλλά και, μεταγενέστερων όπως των Γιώργου Βακιρτζή, Μαρίας Σπέντζα, Στέλιου Βότση, Χρόνη Μπότσογλου, Όπυς Ζούνη, Αλέκου Φασιανού, Κίκου Λανίτη, Αλέξανδρου Αλιέα, Βάσως Κυριάκη, Χρήστου Θεοφίλη, Φιλιππίνας Λιβιτσάνου.

Στην έκθεση, πολλά από τα έργα της συλλογής εμφανίζονται για πρώτη φορά, όπως το έργο «Προπύλαια« του Ν. Χατζηκυριάκου – Γκίκα, η «Κόρη με Γατάκι« του Γιάννη Σπυρόπουλου, αλλά και ένα τελείως άγνωστο έργο της Σοφίας Λασκαρίδου, της πρώτης γυναίκας που έσπασε το άβατο της Σχολής Καλών Τεχνών.

Παράλληλα, παρουσιάζονται γλυπτά της Συλλογής, δημιουργίες των Ιάσονα Παπαδημητρίου, Μιχάλη Τόμπρου, Βάσου Καπάνταη, Σπύρου Καταπόδη, όσο και νεότερων καλλιτεχνών.

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει η Νέλλη Κυριαζή, διευθύντρια της Πινακοθήκης και των Μουσείων του Δήμου Αθηναίων.

Όσο για την ενδιαφέρουσα ιστορία του κτηρίου αυτό χτίστηκε το 1834 σε σχέδια του Δανού αρχιτέκτονα Christian Hansen, σε οικόπεδο που είχε αγοράσει ο πρίγκιπας Γεώργιος Καντακουζηνός, επιχειρηματίας από τη Βλαχία. Ο στόχος για την ίδρυση συγκροτήματος με καταστήματα στο ισόγειο και κατοικίες εμπόρων στον όροφο δεν υλοποιήθηκε.

Ακολούθησε η αγορά του κτιρίου από την αγγλική εταιρία «A. Wrampe & Co» (1852), με σκοπό να δημιουργηθεί Μεταξουργείο στην Αθήνα. Ωστόσο η εταιρία αυτή πτώχευσε σύντομα οπότε το οικοδόμημα εγκαταλείφθηκε εκ νέου για να αγοραστεί από έξι Έλληνες επιχειρηματίες που συνέπηξαν την «Σηρική Εταιρία της Ελλάδος» με την επωνυμία «Αθανάσιος Γ. Δουρούτης και Σια».

Η λειτουργία του Μεταξουργείου άρχισε το 1855, με διευθυντή τον Αθανάσιο Δουρούτη και συνεχίστηκε μέχρι το 1875. Έκτοτε έγιναν προσπάθειες για επαναλειτουργία του Μεταξουργείου, αλλά απέβησαν άκαρπες και το κτήριο μετατράπηκε σε συγκρότημα κατοικίας, περιστασιακά λειτούργησε ως κατάλυμα πειραιωτών προσφύγων και ως φρουραρχείο του ΕΛΑΣ το 1944.

Το 1993 το συγκρότημα περιήλθε ως δωρεά στον Δήμο Αθηναίων, ενώ το 2007 άρχισαν οι εργασίες αποκατάστασής του.

http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Read Full Post »

Της Κατερίνας Λυμπεροπούλου, στο Βήμα

Κάποτε ήταν το εργοστάσιο επεξεργασίας μεταξιού- «Σηρική Εταιρεία της Ελλάδος Αθανάσιος Δουρούτης & Σία»στα δυτικά της πλατείας Καραϊσκάκη, στην άκρη της Αθήνας του 19ου αιώνα. Σήμερα είναι η ολοκαίνουργια Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων που στεγάζεται στο πολυθρύλητο αρχιτεκτόνημα του Χανς Κρίστιαν Χάνσεν το οποίο από τη δεκαετία του 1850 που άρχισε να λειτουργεί ως Μεταξουργείο έδωσε και το όνομά του στην περιοχή. Σχεδιασμένο για εμπορικό κέντρο το κτίριο δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο ως εργοστάσιο αλλά ως νοσοκομείο και φρουραρχείο, ενώ εγκαταλείφθηκε ξανά και ξανά κατά τη διάρκεια της σχεδόν 170χρονης ιστορίας του. Ιστορίας πονεμένης όσο και η περιοχή που το περιβάλλει. Γεμάτη οίκους ανοχής, με έντονα κοινωνιολογικά και οικονομικά προβλήματα των μεταναστών που την κατακλύζουν, η περιοχή του Μεταξουργείου μόλις τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να διαφοροποιεί το προφίλ της με την πολύτιμη συμβολή μικρών θεάτρων, διάσπαρτων γκαλερί και εστιατορίων που ξεπηδούν όλο και περισσότερα σε αυτήν. Το παλιό εργοστάσιο επεξεργασίας μεταξιού ανακαινισμένο και ειδικά διαμορφωμένο από το αρχιτεκτονικό γραφείο Studio 75 (που είχε αναλάβει μεταξύ άλλων την αποκατάσταση του Εθνικού Θεάτρου) θα αποτελέσει τη νέα Δημοτική Πινακοθήκη της Αθήνας.

Οι εθνικές και πολυεθνικές συλλογές

Απλετο φως στο ιστορικό κτίριο που ερειπώθηκε περισσότερες από μία φορές στη διάρκεια τής σχεδόν 170χρονης ιστορίας του

«Παρ΄ ότι η Δημοτική Πινακοθήκη στεγαζόταν στο γοητευτικό κτίριο της Κουμουνδούρου που σχεδίασε ο Παναγιώτης Κάλκος- ο ίδιος που σχεδίασε και το παλαιό δημαρχείο της πλατείας Κοτζιά-, αποφασίσα με να αλλάξουμε στέγη για να λυθούν κάποια σοβαρά προβλήματα» εξηγεί η διευθύντρια Πινακοθήκης και Μουσείων του Δήμου Αθηναίων κυρία Νέλλη Κυριαζή. «Ηταν ασυγχώρητο κατά τη γνώμη μου και κατά την άποψη πολλών φιλότεχνων, ιδίως ξένων, η Πινακοθήκη να μην έχει τη δυνατότητα να φιλοξενεί ταυτοχρόνως μόνιμη συλλογή και παράλληλες περιοδικές εκθέσεις. Γίνονταν εκ περιτροπής, λόγω έλλειψης χώρου, με αποτέλεσμα οι επισκέπτες μιας περιοδικής έκθεσης να αναρωτιούνται γιατί δεν έχουμε μόνιμη συλλογή» τονίζει η ίδια. Επίσης, η κυρία Κυριαζή βρίσκει ιδιαίτερα ενδιαφέροντες του πρώην βιομηχανικούς χώρους που μεταμορφώνονται σε χώρους πολιτισμού. «Ειδικά όταν φιλοξενούν εκθέσεις σύγχρονης τέχνης θεωρώ ότι ταιριάζει ιδιαίτερα το περιεχόμενο με το περιέχον». Γύρω στα τέλη Ιουλίου η νέα Δημοτική Πινακοθήκη θα ανοίξει τις πύλες της στο κοινό. Με συνολική έκταση 1.500 τ.μ. τα δύο κτίρια της νέας Πινακοθήκης θα φιλοξενούν αντιστοίχως περιοδικές εκθέσεις και μόνιμη συλλογή, ενώ η αρχή θα γίνει κατ΄ εξαίρεση με αντιπροσωπευτική παρουσίαση τής εν λόγω συλλογής και στα δύο κτίρια. Η πρώτη μεγάλη έκθεση της νέας Δημοτικής Πινακοθήκης, ωστόσο, δεν θα είναι άλλη από την παγκόσμια «πρεμιέρα» της συλλογής του επιχειρηματία και συλλέκτη κ. Γιώργου Οικονόμου, σε δύο… δόσεις, τον Οκτώβριο του 2010 και τον Ιανουάριο του 2011. Η συλλογή άρχισε να συγκροτείται το 1923 από τους εκάστοτε δημάρχους και τους φωτεινούς διευθυντές της Δημοτικής Πινακοθήκης όπως αναφέρει η κυρία Κυριαζή. Σχετική μνεία κάνει στον πρώτο διευθυντή Σταύρο Παπαπαναγιώτου αλλά και στον Σπύρο Παπαλουκά που διορίστηκε στη συγκεκριμένη θέση από τη δεκαετία του ΄40 ως τον θάνατό του το 1957. «Η συλλογή περιλαμβάνει ισχνή εκπροσώπηση του 19ου αιώνα με ονόματα όπως αυτά του Σπύρου Προσαλέντη, Διονύσιου Τσόκου και άλλων, αλλά το μεγάλο βάρος δίνεται στις επίμαχες δεκαετίες του ΄30 και του ΄40, ενώ συμπεριλαμβάνει τις, ως τις μέρες μας, σύγχρονες εκφάνσεις και αναζητήσεις καλλιτεχνών» σημειώνει η κυρία Κυριαζή. Στα ηχηρά ονόματα της συλλογής περιλαμβάνονται αυτά των Γεωργίου Ιακωβίδη, Αγγελου Γιαλλινά, Βικέντιου Μποκατσιάμπη, Νίκου Λύτρα, Γεωργίου Μπουζιάνη, Αγήνορα Αστεριάδη, Γιάννη Μόραλη και άλλων. «Προπομποί» της γενιάς του ΄30, όπως ο Γεράσιμος Στέρης, ως και καλλιτέχνες του σήμε ρα, όπως η Οπυ Ζούνη, που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή, ο Χρόνης Μπότσογλου και ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος έχουν παρουσία σε μια συλλογή 3.000 έργων. Σημαντική θέση στην εν λόγω συλλογή διαθέτει μια πολύ καλή σειρά χαρακτικών έργων «δασκάλων» όπως οι Αγγελος Θεοδωρόπουλος, Ευθύμης Παπαδημητρίου, Γιάννης Κεφαλληνός, Βάσω Κατράκη, Τάσος (Αλεβίζος)ως τους σημερινούς καθηγητές της ΑΣΚΤ Μιχάλη Αρφαρά και Βίκυ Τσαλαματά. «Μετά την αντιπροσωπευτική παρουσίαση της συλλογής και των νέων αποκτημάτων της Δημοτικής Πινακοθήκης θα ακολουθήσουν παρουσιάσεις έργων της ίδιας συλλογής με συγκεκριμένο κόνσεπτ, όπως, λόγου χάριν, “Η αφαίρεση στη συλλογή της Πινακοθήκης” κ.ά., για να υπάρξει παρουσίαση όλων των έργων και να μη μένει στατικά η μόνιμη συλλογή στον χώρο όπως θα ήταν σε ένα μουσείο» καταλήγει η κυρία Κυριαζή.

Στη νέα Δημοτική Πινακοθήκη θα βρουν θέση τετρακόσια πενήντα έργα της συλλογής Οικονόμου, σε δύο φάσεις. Η πρώτη από τις 21 Οκτωβρίου 2010 ως τις 6 Ιανουαρίου 2011 θα περιλαμβάνει, χρονικά, έργα από τον 15ο αιώνα έως έργα του γερμανικού κινήματος της Νέας Αντικειμενικότητας του 1923 παράλληλα με μια συλλογή σχεδίων (Αντρέα Παλλάντιο, Ερνστ Λούντβιχ Κίρχνερ, Μαξ Πεχστάιν, Εριχ Χέκελ, Αλμπέρτο Τζιακομέτι, Αλεξάντερ Αρσιπένκο, Αμεντέους Μοντιλιάνι, Πιερ Ματίς, Πιερ Μπουάρ, Πικάσο, Τζιμ Ντάιν, Λούσιαν Φρόιντ, Σάι Τουόμπλι). Η δεύτερη από τις 21 Ιανουαρίου 2011 ως τις 31 Μαρτίου 2011 αρχίζει με έργα του σουρεαλιστικού κινήματος και καταλήγει στην τελευταία έκφανση μοντερνικότητας, στους Νεοάγριους, των δεκαετιών 1970 και 1980, ενώ παράλληλα θα παρουσιαστεί συλλογή χαρακτικών από πολλά και διαφορετικά κινήματα.

Ο ΧΑΝΣ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΧΑΝΣΕΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Το πρώην εργοστάσιο σχεδιάστηκε το 1833 από τον δανό αρχιτέκτονα Χανς Κρίστιαν Χάνσεν, αποτελώντας ένα από τα παλαιότερα νεοκλασικά της Αθήνας. «Το κτίριο αρχικά κατασκευάστηκε το 1834-1835 για να γίνει εμπορικό κέντρο στα πρότυπα των ευρωπαϊκών της εποχής» αναφέρει ο κ. Στέφανος Πάντος του αρχιτεκτονικού γραφείου που ανέλαβε την ανάπλαση του κτιρίου. Το σχέδιο, όμως, παραμελήθηκε και το κτίριο έμεινε εγκαταλειμμένο από το 1835 ως το 1852 σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου. Οταν το 1852 το κτίριο αγοράστηκε από αυστριακή εταιρεία μετατράπηκε στο πρώτο ατμοκίνητο εργοστάσιο μεταξιού αλλά δεν λειτούργησε ποτέ λόγω πτώχευσης. Το 1854 το κτίριο λειτούργησε ως «Νοσοκομείο Χολεριώντων» ενώ την ίδια χρονιά ιδρύθηκε η Σηρική Εταιρεία της Ελλάδας για να λειτουργήσει ως Μεταξουργείο από το 1855 ως το 1875, αποτελώντας από τις μεγαλύτερες μονάδες των Βαλκανίων και τη μεγαλύτερη της Ελλάδας. Οταν, όμως, άρχισε η εισαγωγή μεταξιού από την Κίνα η λειτουργία του διακόπηκε το 1875, παρά τις προσπάθειες του Α. Δουρούτη να επαναλειτουργήσει. Η διάνοιξη των δρόμων Γερμανικού και Γιατράκου από το 1892 ως το 1904 προξένησε κατεδάφιση τμήματος του κτιρίου με όψη την οδό Μυλλέρου και του βορειοανατολικού τμήματος. Το ίδιο χρονικό διάστημα οι χώροι του κτιρίου σταδιακά διαμορφώθηκαν σε καταστήματα στο ισόγειο και κατοικίες στον όροφο, ενώ ως το 1960 κατασκευάστηκαν τα κτίσματα και του βορειοανατολικού τμήματος του οικοπέδου. Το 1944 το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως Φρουραρχείο του ΕΛΑΣ, ενώ ύστερα από πυρκαϊά το 1960 εγκαταλείφθηκαν σταδιακά ως το 1993 οι κατοικίες και τα καταστήματα. Και ήταν ο εγγονός του ιδιοκτήτη, ονομαζόμενος επίσης Δουρούτης, ο οποίος αποφάσισε να το δωρίσει στον Δήμο Αθηναίων το 1993.

Χάρη στον δανό αρχιτέκτονα Χανς Κρίστιαν Χάνσεν (1803-1883),όπως και στον νεότερο αδελφό του Θεόφιλο,η Αθήνα απέκτησε ορισμένα από τα ωραιότερα κτίριά της- τα οποία ήταν ταυτόχρονα και εξαιρετικά κτίρια σε πανευρωπαϊκή κλίμακα.Εργο του Χριστιανού είναι το Πανεπιστήμιο,το οποίο θεωρείται ένα από τα άριστα και τα ωραιότερα κτίρια της Ευρώπης κατά τον 19ο αιώνα.Τα σχέδια του Μεταξουργείου ο Χάνσεν τα σχεδίασε στις αρχές της δεκαετίας του 1830.

Ηρθε στην Αθήνα την εποχή του Οθωνα,όταν η κατοπινή πόλη δεν ήταν παρά μια πολίχνη με φτωχό οικιστικό περιβάλλον,αλλά με τον Βράχο της Ακρόπολης και τα μνημεία του να της δίνουν τη μεγαλοπρέπεια του ρομαντικού συμβόλου.Αλλωστε ο Χάνσεν ήταν από τους αναστηλωτές του Ναού της Απτέρου Νίκης,που είχε κατεδαφιστεί κατά την πολιορκία της Ακρόπολης από τους Τούρκους.Το υλικό υπήρχε όμως εκεί και η αναστήλωση έγινε πραγματικότητα.Ο Θεόφιλος,κατά δέκα χρόνια νεότερος του Χανς Κρίστιαν,σχεδίασε την Ακαδημία,το Αστεροσκοπείο,το Μέγαρο Δημητρίου,κατοπινό ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία».Εκεί όπου διακρίθηκε όμως ήταν στη Βιέννη.Ηταν ο αρχιτέκτονας με τη μεγαλύτερη επιρροή στην αρχιτεκτονική της πόλης.

Οι περιπέτειες ενός κτιρίου

Το πρώην εργοστάσιο σχεδιάστηκε το 1833 από τον δανό αρχιτέκτονα Χανς Κρίστιαν Χάνσεν, αποτελώντας ένα από τα παλαιότερα νεοκλασικά της Αθήνας. «Το κτίριο αρχικά κατασκευάστηκε το 1834-1835 για να γίνει εμπορικό κέντρο στα πρότυπα των ευρωπαϊκών της εποχής» αναφέρει ο κ. Στέφανος Πάντος του αρχιτεκτονικού γραφείου που ανέλαβε την ανάπλαση του κτιρίου. Το σχέδιο, όμως, παραμελήθηκε και το κτίριο έμεινε εγκαταλειμμένο από το 1835 ως το 1852 σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου. Οταν το 1852 το κτίριο αγοράστηκε από αυστριακή εταιρεία μετατράπηκε στο πρώτο ατμοκίνητο εργοστάσιο μεταξιού αλλά δεν λειτούργησε ποτέ λόγω πτώχευσης. Το 1854 το κτίριο λειτούργησε ως «Νοσοκομείο Χολεριώντων» ενώ την ίδια χρονιά ιδρύθηκε η Σηρική Εταιρεία της Ελλάδας για να λειτουργήσει ως Μεταξουργείο από το 1855 ως το 1875, αποτελώντας από τις μεγαλύτερες μονάδες των Βαλκανίων και τη μεγαλύτερη της Ελλάδας. Οταν, όμως, άρχισε η εισαγωγή μεταξιού από την Κίνα η λειτουργία του διακόπηκε το 1875, παρά τις προσπάθειες του Α. Δουρούτη να επαναλειτουργήσει. Η διάνοιξη των δρόμων Γερμανικού και Γιατράκου από το 1892 ως το 1904 προξένησε κατεδάφιση τμήματος του κτιρίου με όψη την οδό Μυλλέρου και του βορειοανατολικού τμήματος. Το ίδιο χρονικό διάστημα οι χώροι του κτιρίου σταδιακά διαμορφώθηκαν σε καταστήματα στο ισόγειο και κατοικίες στον όροφο, ενώ ως το 1960 κατασκευάστηκαν τα κτίσματα και του βορειοανατολικού τμήματος του οικοπέδου. Το 1944 το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως Φρουραρχείο του ΕΛΑΣ, ενώ ύστερα από πυρκαϊά το 1960 εγκαταλείφθηκαν σταδιακά ως το 1993 οι κατοικίες και τα καταστήματα. Και ήταν ο εγγονός του ιδιοκτήτη, ονομαζόμενος επίσης Δουρούτης, ο οποίος αποφάσισε να το δωρίσει στον Δήμο Αθηναίων το 1993.

Read Full Post »

ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΡΟΥΜΠΟΥΛΑ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ

Η πόλη της Αθήνας θα μπορεί σύντομα να υπερηφανεύεται για μια αξιοπρεπή Πινακοθήκη. Η Δημοτική Πινακοθήκη θα εγκαταλείψει το ασφυκτικό κτίριο της πλατείας Κουμουνδούρου και θα μετακομίσει στο ανακαινισμένο σε σύγχρονο μουσείο πρώην εργοστάσιο μεταξιού, στο Μεταξουργείο, σχεδιασμένο από τον κορυφαίο Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν, δάσκαλο του Τσίλερ.

Εκεί θα στεγάσει τη μόνιμη συλλογή της, 3.000 έργων, που καλύπτει όλη την ιστορία της νεότερης ελληνικής τέχνης. Συγχρόνως θα φιλοξενεί και περιοδικές εκθέσεις.

Κάτι που ήταν αδύνατον στο κτίριο της οδού Πειραιώς 51, όπου οι μόνιμες συλλογές και οι περιοδικές εκθέσεις παρουσιάζονταν εναλλάξ, στα 420 τ.μ. του διαθέσιμου εκθεσιακού χώρου.

Εργα των Ιακωβίδη, Μπουζιάνη και Βακαλό από τη μόνιμη συλλογή της Δημοτικής Πινακοθήκης, η οποία από τις αρχές Ιουλίου θα μετακομίσει σε νέο χώρο, το ανακαινισμένο εργοστάσιο μεταξιού, στο Μεταξουργείο

Ο νέος χώρος, δηλαδή δύο ίδια κτίρια, νεοκλασικά, στο Μεταξουργείο, θα διαθέτουν 1.000 τ.μ. συνολικά, από 500 τ.μ. το καθένα, μόνο για εκθέσεις: της μόνιμης συλλογής και περιοδικές.

Η δυνατότητα αυτή δίνει τεράστια χαρά στη διευθύντρια της Δημοτικής Πινακοθήκης Νέλλη Κυριαζή, η οποία, είτε ως έφορος από το 1977 είτε ως διευθύντρια από το 2000, κάνει μια πολύ συστηματική δουλειά χωρίς τυμπανοκρουσίες για την ανάπτυξη της Πινακοθήκης.

Αρχικά, για το καλοκαίρι και μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, θα διατεθούν και τα δύο κτίρια για την παρουσίαση και προβολή της μόνιμης συλλογής, με 300 περίπου έργα επιλεγμένα από το σύνολο των 3.000.

Συλλογή

Η συλλογή καλύπτει την εξέλιξη της ελληνικής τέχνης από τα τέλη του 19ου αιώνα έως σήμερα, με αρκετά κενά, όπως συμβαίνει συχνά σε δημόσιες συλλογές.

Το σπουδαιότερο κενό αφορά στην ανατρεπτική Γενιά του ‘60, το οποίο όμως, σύμφωνα με τη Νέλλη Κυριαζή, θα καλυφθεί στον νέο χώρο, καθώς θα προβλεφθεί ποσό για αγορές.

Παρά τις ελλείψεις, η συλλογή περιλαμβάνει πολλά σημαντικά έργα. Ποια είναι τα highlights; «Η επιστολή» του Γιώργου Ιακωβίδη, «Πεύκο» του Νίκου Λύτρα», «Το μοντέλο και το είδωλό του» του Περικλή Βυζάντιου, «Τοπίο Αγίου Ορους» του Σπύρου Παπαλουκά, «Προπύλαια» του Νίκου Χατζηκυριάκου – Γκίκα (1938), «Κανάλι της Διέππης» του Γιώργου Μπουζιάνη», «Καπέλα» του Γιάννη Μόραλη κ.ά.

Οι πιο σύγχρονοι καλλιτέχνες της συλλογής είναι μεταξύ άλλων η Βάνα Ξένου, ο Χρόνης Μπότσογλου, ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, ο Πάνος Χαραλάμπους κ.ά.

Αν και η ζωγραφική κατέχει τη μερίδα του λέοντος και η γλυπτική εκπροσωπείται με κάποια δείγματα, η Δημοτική Πινακοθήκη κατέχει πλήρεις συλλογές των δασκάλων της χαρακτικής (Κεφαλληνός, Παπαδημητρίου, Θεοδωρόπουλος, Γραμματόπουλος, Τάσσος κ.ά.) αλλά και νεότερων (Μιχάλης Αρφαράς, Βίκυ Τσαλαματά κ.ά.)

Ιδρύθηκε το 1914

Υστερα από 28 χρόνια, στο πρώην βρεφοκομείο της Αθήνας, το νεοκλασικό της πλατείας Κουμουνδούρου, έργο του Παναγή Κάλκου, αρχιτέκτονα και του Δημαρχείου της πλατείας Κοτζιά, η Δημοτική Πινακοθήκη περνά σε μια άλλη αναβαθμισμένη εποχή. Η μεταστέγαση τής δίνει άλλον αέρα. Τα δίδυμα νεοκλασικά δωρήθηκαν στον Δήμο Αθηναίων από τον εγγονό του πρώτου ιδιοκτήτη του εργοστασίου μεταξιού, Αθανάσιο Δουρούτη, και ανακαινίστηκε με χρηματοδότηση του Γ΄ΚΠΣ. Κατά τη διάρκεια των εργασιών (άρχισαν το 2007), βρέθηκαν ρωμαϊκές αρχαιότητες, τις οποίες θα βλέπουν οι επισκέπτες από ειδικό γυάλινο στέγαστρο.

Η Δημοτική Πινακοθήκη έχει ηλικία 96 ετών. Ιδρύθηκε το 1914, με πρώτο διευθυντή τον ζωγράφο Σταύρο Παπαπαναγιώτου, οπότε και άρχισε τη συγκέντρωση έργων. Ο σπουδαιότερος όμως διευθυντής της ήταν ο Σπύρος Παπαλουκάς, στον οποίο οφείλονται τα σημαντικότερα έργα της συλλογής. Πριν από την Κουμουνδούρου στεγαζόταν στο Πνευματικό Κέντρο της οδού Ακαδημίας.

Εγκαίνια αρχές Ιουλίου

Στις αρχές Ιουλίου, η Δημοτική Πινακοθήκη θα εγκαινιαστεί, με τη μόνιμη συλλογή της, στον νέο της χώρο, στη πλατεία Αυδή του Μεταξουργείου, μια συνοικία που πήρε το όνομά της από το εργοστάσιο μεταξιού Α. Δουρούτη. Στις 20 Οκτωβρίου θα εγκαινιαστεί η πρώτη περιοδική έκθεση – έκπληξη.

Read Full Post »

Δύο χρόνια Μεταξουργείο, Κεραμεικός… (συμπληρώνονται στις 17/02)

…μια νέα χρονιά και δεκαετία…

… ένας απολογισμός των αλλαγών που έχουν συντελεστεί στην περιοχή, μάλλον, επιβάλλεται…:

Ανάπλαση Πλατείας Αυδή

Αν και δεν έγινε ποτέ αυτό που αναφέρεται στο site του δήμου («Ο εμπλουτισμός του πρασίνου έχει γίνει με τη φύτευση συνολικά 39 δένδρων, 112 θάμνων και χλοοτάπητα έκτασης 1.100τ.μ.»)

Δημοτική Πινακοθήκη

Μέσα στο 2010 αναμένεται να ολοκληρωθούν από τον Δήμο Αθηναίων οι εργασίες μετασκευής του ιστορικού, πλινθόχτιστου συγκροτήματος του Μεταξουργείου σε νέα έδρα της Δημοτικής Πινακοθήκης.

Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Στεγάζεται στο παλιό θερινό σινεμά Λαΐς (Ιερά Οδός & Μεγάλου Αλεξάνδρου).

Θέατρα, γκαλερί

Ο συνολικός αριθμός τους, πλέον, στην περιοχή πρέπει να προσεγγίζει, ίσως και να ξεπερνά, το 30.

Μετανάστες

Πολλά αραβικά μαγαζιά (παντοπωλεία, internet cafe, εστιατόρια) υπάρχουν πλέον στην περιοχή.

Παράλληλα κινέζικα καταστήματα ένδυσης και διατροφής ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Όπως και για πολλούς Έλληνες, ακόμα περισσότερο για τους Κινέζους… Φ.Π.Α. = Φόρος Προς Αποφυγή.

Γκράφιτι

Πολλά! Κάποια απ’όλα, θα τα βρείτε εδώ: 1, 2, 3, 4

Guerilla gardening

Το πράσινο αντάρτικο στις αθηναϊκές γειτονιές

Τιμές ενοικίων/ πωλητηρίων

Παρά την κρίση, οι μεγάλες προσδοκίες «σκοτώνουν» το value for money.

Μπαρ, εστιατόρια

Ευτυχώς δεν παρατηρείται το δράμα που συναντά κάποιος στο Γκάζι, αλλά ιδιαίτερα στο κομμάτι που οριοθετείται μεταξύ Θερμοπυλών και Ιεράς Οδού, κάθε ελεύθερο τετραγωνικό δρόμου και πεζοδρομίων μετατρέπεται σε ένα απέραντο πάρκινγκ.


Άστεγοι

Κάθε πλατεία και εγκαταλελειμμένο κτίριο έχουν τους δικούς τους.

Εγκληματικότητα, ναρκωτικά, πορνεία

Το παζλ της παρανομίας είναι πολύχρωμο, με διαφορετικές «περιοχές ευθύνης» και ακούει σε διαφορετικά ονόματα. Θρυμματισμένα τζάμια αυτοκινήτων, διαρρήξεις και μικροκλοπές παραμένουν σε καθημερινή βάση…

Συμπέρασμα;

Το Μεταξουργείο και ο Κεραμεικός αλλάζουν. Παλινδρομούν μεταξύ αναβάθμισης και υποβάθμισης, δέχονται θετικές και αρνητικές επιρροές από τις γειτονικές περιοχές (Ομόνοια, Ψυρρή, Γκάζι). Έχουν πολλά ετερόκλητα στοιχεία που έχουν τη σπάνια ιδιότητα να σε ξενερώνουν και να σε γοητεύουν ταυτόγχρονα.

Στο blog Μεταξουργείο, Κεραμεικός παρουσιάζονται κυρίως άρθρα άλλων συντακτών που αφορούν στη ζωή και στην καθημερινότητα στην περιοχή αυτή, αλλά και στην Αθήνα, γενικότερα. Αντίθετα, οι φωτογραφίες και τα βίντεο είναι του συντάκτη. Διατηρώντας αυτή την προσέγγιση, κλείνω με δύο post που θεωρώ ότι αποτελούν μια καλή αρχή για προβληματισμό και διάλογο, μια εικόνα, και ένα βίντεο με χαρακτηριστικές φωτογραφίες από την περιοχή.

Μεταξουργείο-Κεραμεικός: Μύθοι και πραγματικότητα

η ήττα

Be your own Superman ή γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις.


Read Full Post »

Older Posts »