Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Ευριπίδου’

Του Πέτρου Μανταίου, στην Ελευθεροτυπία

Για χρόνια, αρχές καλοκαιριού, αγόραζα φυτοφάρμακα και εντομοκτόνα από ειδικό κατάστημα στην Ομόνοια, Αναξαγόρα και Σωκράτους.

Εφέτος το κατάστημα δεν υπήρχε (είχε μεταφερθεί, όπως έμαθα αργότερα). Στη θέση του ήταν ένα ασιατικό μαγαζί με cd. Ο καταστηματάρχης εξηγούσε κάτι σε δύο πελάτες (Ασιάτες). Καν δεν με πρόσεξε όταν ρώτησα (ελληνικά και αγγλικά) «πού πήγε το προηγούμενο κατάστημα». Το ίδιο συνέβη και στα τρία συνεχόμενα καταστήματα που ρώτησα: ξένοι οι ένοικοι και εγώ… εξαϋλωμένος. Στο τέταρτο μπήκα… προετοιμασμένος: «Μιλάτε ελληνικά;», ρώτησα τον καταστηματάρχη. «Μιλάω», απάντησε γελώντας. Ομως ούτε αυτός ήξερε («είμαι φρέσκος» είπε), τι απέγινε το κατάστημα που γύρευα.

Αναρωτιόμουν, καθώς επέστρεφα σπίτι άπρακτος, πότε ήταν η τελευταία φορά που (λάτρης και τακτικός περιπατητής της παλιάς Αθήνας) τριγύρισα σ’ εκείνα τα κατατόπια στα πέριξ της Ομόνοιας. Πότε, λόγου χάριν, ήταν η τελευταία φορά που χάρηκα τα αρώματα των μπαχαρικών από τα κλειστά μαγαζιά της Ευριπίδου Κυριακή ξημερώματα. Θα ‘χουν περάσει τουλάχιστον δέκα-δεκαπέντε χρόνια! Καθόλου τυχαία. Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τι περίπου άλλαξε, τα τελευταία δεκαπέντε-είκοσι χρόνια, σ’ αυτές τις περιοχές.

Ενδεικτικό το ρεπορτάζ στην «Καθημερινή» (26/8): «Μάχες για τη «μοιρασιά» της Αθήνας». Οπου συμμορίες αλλοδαπών -εθνότητα και είδος εγκληματικότητας ή περιοχή δράσης- καλύπτουν κενά που αφήνουν πολιτεία (έως ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική), δήμος (περιορίζεται σε συσσίτια), αστυνομία (αμήχανη, ενίοτε και συνένοχη). Μία άλλοτε οργανωμένη κοινωνία (νοικοκυριά, καταστήματα, χώροι συνάντησης) άδειασε από ζωή και αφέθηκε στους μετανάστες, στους εκμεταλλευτές μεταναστών, στο ρατσισμό και τις έμφοβες «τοπικές κοινωνίες», από την Κουμουνδούρου μέχρι την Κολιάτσου, το Μεταξουργείο και τη Βάθης. Ισως ήταν λάθος που απομακρυνθήκαμε, όσοι απομακρυνθήκαμε. Ισως μένει ακόμα καιρός να ξαναπλησιάσουμε αυτές τις γειτονιές και τους ανθρώπους τους, ντόπιους και ξένους.

Advertisements

Read Full Post »

Του Πάνου Μπαΐλη από τον Ελεύθερο Τύπο

Κινέζοι, Σομαλοί, Πακιστανοί, Σουδανοί, Νιγηριανοί, Ρώσοι, Βούλγαροι, Αλβανοί, Ιρακινοί, Αφγανοί, Γεωργιανοί… Ενας άλλος κόσμος-γκέτο στο κέντρο της Αθήνας, ο οποίος έχει επιβάλει τους δικούς του κανόνες με τη χρήση βίας σε ένα αιματηρό, πολλές φορές, παιχνίδι επικράτησης. Ναρκωτικά, πορνεία, λαθρεμπόριο τσιγάρων και ρούχων και δεκάδες μαγαζιά, κλοπές, ξυλοδαρμοί, ληστείες είναι πλέον οι συνηθισμένες δράσεις των ομάδων των αλλοδαπών, οι οποίοι κινούνται με άνεση στην Πλατεία Θεάτρου, την Ευριπίδου, τη Σοφοκλέους, τη Σωκράτους, τη Ζήνωνος, τη Μενάνδρου, τη Γερανίου, την Αθηνάς. Ομάδες οι οποίες όταν πέσει το σκοτάδι αλλά και καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας υψώνουν τείχη σε εμπόρους και μόνιμους κατοίκους, αλλά και σε όσους κινούνται στην περιοχή που καθημερινά γίνονται μάρτυρες άγριων συμπλοκών για το ποιος θα επικρατήσει.

Οι φυλές
Σύμφωνα με όσα έχει καταγράψει η Αστυνομία, σήμερα στο κέντρο των Αθηνών ζουν «όλες οι φυλές», αλλά ως οι πλέον δυναμικές ομάδες εμφανίζονται αυτές των Νιγηριανών, οι οποίοι ελέγχουν τα ναρκωτικά, την πορνεία αλλά και το παραεμπόριο. Αλλωστε, Νιγηριανές, όπως λένε, είναι οι γυναίκες οι οποίες κατά κύριο λόγο εκδίδονται στην Ευριπίδου, τη Σωκράτους, τη Σοφοκλέους.

Με τη διακίνηση ναρκωτικών, το παραεμπόριο και τις κλοπές τσαντών, τηλεφώνων, δηλαδή με το μικροέγκλημα, ασχολούνται Σομαλοί και Σουδανοί, αλλά και όσοι προέρχονται από την Ερυθραία. Για το λόγο αυτό είναι συχνοί οι καβγάδες μεταξύ τους.

Μια ισχυρή και ιδιαίτερα σκληρή «ομάδα» είναι αυτή των Κινέζων, οι οποίοι όμως σιγά σιγά προσπαθούν να νομιμοποιήσουν τη δράση τους, κυρίως μέσα από καταστήματα στα οποία πωλούν ρούχα και μικροαντικείμενα.

Στο κέντρο δρα και ένας ικανός αριθμός Ιρακινών, οι οποίοι διακινούν ναρκωτικά, λαθρομετανάστες, ενώ θεωρούνται «πολύ καλοί» στις πλαστογραφίες. Τακτικά είναι τα επεισόδια, αφού είναι συνηθισμένο φαινόμενο οι κλοπές μεταξύ τους.

Στη διακίνηση λαθρομεταναστών και στις πλαστογραφίες επιδίδονται και οι ομάδες οι οποίες προέρχονται από το Μπαγκλαντές, καθώς επεκτείνουν τη δράση τους στα Πετράλωνα, τον Ταύρο, το Αιγάλεω.

Οι Αλβανοί, οι πρώτοι που εγκαταστάθηκαν στο κέντρο αλλά σιγά σιγά εκτοπίστηκαν, δρουν πλέον στην Πλατεία Βάθη και τα Πατήσια. Θεωρούνται από τους «σκληρούς» στη διακίνηση γυναικών, αλλά και ναρκωτικών, καθώς και σε θέματα προστασίας, κλοπών, διαρρήξεων και ληστειών. Το ξεκαθάρισμα λογαριασμών είναι από τις συνηθισμένες πρακτικές μεταξύ τους.
Ρώσοι, Γεωργιανοί, Βούλγαροι και Ρουμάνοι είναι μεν ιδιαίτερα σκληροί, διακινώντας κυρίως οικιακές βοηθούς σε όλη τη χώρα, αλλά και «ειδικοί» στις ηλεκτρονικές απάτες, τις παραχαράξεις και τις κλοπές πορτοφολιών.

Από την πλευρά της η Αστυνομία υποστηρίζει ότι «προσπάθειες γίνονται αλλά χρειάζονται πιο αποτελεσματικά μέτρα από όλους τους φορείς». Οι αστυνομικοί θεωρούν ότι κακώς στην περιοχή υφίσταται παράρτημα του ΟΚΑΝΑ, τη λειτουργία του οποίου συνδέουν με τη δράση των κυκλωμάτων διακίνησης ναρκωτικών. Επίσης εκτιμούν ότι στην περιοχή του κέντρου λειτουργούν, χωρίς έλεγχο, τα καταστήματα των αλλοδαπών, αλλά και δεκάδες αποθήκες. Ενα σοβαρό πρόβλημα είναι και η ενοικίαση μεγάλων κτιρίων ή διαμερισμάτων από κυκλώματα, τα οποία στη συνέχεια τα νοικιάζουν σε μεμονωμένα άτομα έναντι 10 ή και 20 ευρώ. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της οδού Σατωβριάνδου, όπου στο κτίριο «φιλοξενούνταν» δεκάδες άτομα από τα οποία ο ενοικιαστής (αλλοδαπός) επίσης κέρδιζε μηνιαίως 2.000 έως 3.000 ευρώ. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα ίδια κυκλώματα «νοικιάζουν» κυρίως τους νεοφερμένους λαθρομετανάστες σε εργολάβους, κρατώντας για τον εαυτό τους περίπου το 1/3 του μεροκάματου.

Βεβαίως, στο κέντρο αλλά και σε περιοχές κοντά σε αυτό δραστηριοποιείται και ικανός αριθμός Ελλήνων, κυρίως Τσιγγάνων, οι οποίοι συνεργάζονται με αλλοδαπούς στη διακίνηση ναρκωτικών και γυναικών γύρω από την Ομόνοια, αλλά και τις πλατείες Καραϊσκάκη, Βικτωρίας, Αμερικής και Βάθη.
4.759 κλοπές το πρώτο οκτάμηνο του 2008

της Αφροδίτης Καραμήτσου

Σε άντρο του εγκλήματος έχει μετατραπεί το κέντρο της Αθήνας με όλες … τις φυλές να πρωταγωνιστούν σε «αδικήματα πάσης φύσεως».

Ελληνες συνυπάρχουν στο έγκλημα με Βούλγαρους, Ρουμάνους, Ιρακινούς, Αλβανούς, Ρώσους, Σομαλούς, Σουδανούς και Πακιστανούς. Τα εγκλήματα ποικίλλουν και κατατάσσονται ανάλογα με την υπηκοότητα και την… εξειδίκευση των δραστών. Τα στοιχεία για την εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας, που διαθέτει η Ασφάλεια Αττικής, για το πρώτο οκτάμηνο του έτους αντανακλούν την πραγματικότητα. Ληστείες, κλοπές διαρρήξεις, διακίνηση ναρκωτικών και γυναικών βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Εντυπωσιακό είναι ότι από τη Σοφοκλέους προς το Μεταξουργείο μέχρι και τα Πατήσια λειτουργούν 250 οίκοι ανοχής εκ των οποίων μόνον οι δύο διαθέτουν άδεια λειτουργίας, ενώ άλλοι 50 λειτουργούν περιστασιακά. Από τον Ιανουάριο του 2008 έχουν σταλεί στο αυτόφωρο 143 υποθέσεις οίκων ανοχής και έχουν συλληφθεί 410 άτομα. «Ομως και πάλι οι συλληφθέντες βρίσκονται στα ίδια σημεία», επισημαίνουν αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. Λόγω του ότι τα αδικήματα είναι πλημμελήματα και οι δράστες αφήνονται ελεύθεροι, υπάρχει αίσθηση ατιμωρησίας και περιμετρικά των οίκων ανοχής δημιουργούνται… φυτώρια που ευνοούν τη διακίνηση γυναικών.

Επίσης από την αρχή του χρόνου έχουν κατασχεθεί 26.000 CD που διακινούν Νιγηριανοί, ενώ 40 άτομα, κυρίως από ανατολικές χώρες, έχουν συλληφθεί για λαθρεμπόριο τσιγάρων στο τρίγωνο που περικλείει την πλατεία Θεάτρου.

Συνολικά το πρώτο οκτάμηνο του 2008 έχουν καταγραφεί σε Ακρόπολη, Σύνταγμα, Ομόνοια, Κυψέλη και Αγ. Παντελεήμονα 202 ληστείες, 4.759 κλοπές και διαρρήξεις, αρπαγές τσαντών-πορτοφολιών και 965 υποθέσεις ναρκωτικών. Καμία ληστεία σε τράπεζα δεν έχει σημειωθεί στην περιοχή του Αγ. Παντελεήμονα, αντιθέτως εκεί έχουν καταγραφεί πέντε ανθρωποκτονίες Αλβανών υπηκόων σε ξεκαθαρίσματα διαφορών μεταξύ τους. Εντυπωσιακό είναι επίσης το γεγονός ότι οι Ελληνες διαρρήκτες είναι διπλάσιοι από τους αλλοδαπούς που συλλαμβάνονται. Ακολουθούν Βούλγαροι, Ρουμάνοι, Ιρακινοί, Αλβανοί και Ρώσοι. Στη διακίνηση ναρκωτικών πρωταγωνιστούν και πάλι Ελληνες αλλά και Ιρακινοί, Πακιστανοί, Σουδανοί, Σομαλοί και Αλβανοί.

Read Full Post »

Της Δέσποινας Τριβόλη, από τη LIFO

Είναι 18:00 το απόγευμα στην «κοιλιά της πόλης». Στη Μενάνδρου ο δρόμος έχει κλείσει άτυπα από μια αυτοσχέδια αγορά, οπού Τσιγγάνοι και Πακιστανοί πουλούν αγγούρια, κρεμμύδια, σπίρτα και τηλεκάρτες ανάμεσα σε σωρούς ολόκληρους από σκουπίδια. Η Σοφοκλέους θυμίζει εφιάλτη: Ο δρόμος έχει φρακάρει από μετανάστες και άστεγους που τρέχουν για το συσσίτιο του Κέντρου Υποδοχής Αστέγων, ενώ οι χρήστες τρυπιούνται ανάμεσα σε πλαστικά μπουκάλια και σκουπίδια. Στα δεξιά, στην οδό Γερανίου, μπροστά από τα κλειστά μαγαζιά έχει στηθεί το νέο μεγάλο στέκι της διακίνησης ναρκωτικών στην Αθήνα. Αγόρια και κορίτσια με σβηστά μάτια κάθονται στα γκρίζα σκαλιά και κάνουν νταραβέρι με τους εμπόρους. Η μυρωδιά είναι αποπνικτική. Το ίδιο βράδυ στην οδό Ευριπίδου -λίγο πιο κάτω από τη λαχαναγορά- ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα και τους γεμάτους γκραφίτι τοίχους, το πεζοδρόμιο είναι γεμάτο με τουλάχιστον 40 Νιγηριανές πόρνες που κάνουν πιάτσα ανάμεσα στα φρακαρισμένα αυτοκίνητα. Αντίο αθηναϊκό εμπορικό τρίγωνο – καλημέρα νέο αθηναϊκό γκέτο.

Η συγκεκριμένη γειτονιά -το τρίγωνο δηλαδή κάτω από την αγορά και μέχρι την Πειραιώς, μεταξύ Ομόνοιας και Πλατείας Μοναστηρακίου- ήταν πάντα μια λαϊκή εμπορική γειτονιά. Εδώ έμεναν άνθρωποι που δούλευαν σε λαϊκές βιοτεχνίες, εδώ ήρθαν και τα πρώτα μέλη της πακιστανικής και κινέζικης κοινότητας στα μέσα της δεκαετίας του ’90 – δυο κοινότητες που έδωσαν και την πρώτη νότα «εξωτισμού» στη λευκή Αθήνα. Η λαϊκότητά της εξάλλου ήταν αυτό που έκανε αυτήν τη γειτονιά την πιο γοητευτική της Αθήνας: πού αλλού θα μπορούσε να βρει κανείς μαγαζιά που πουλούσαν από παραδείσια πουλιά μέχρι κουφέτα και σφουγγάρια; Τα φτηνά νοίκια, οι γκαλερί που ξεφύτρωναν παντού, η ανάπτυξη της γειτονιάς του Ψυρρή ως πόλου εναλλακτικής διασκεδάσης και downtown κατοικίας έδωσαν ώθηση στην περιοχή. Νέοι επαγγελματίες, γραφίστες, αρχιτέκτονες, σχεδιαστές, καλλιτέχνες νοίκιασαν και αγόρασαν καταστήματα, γραφεία και σπίτια, δίπλα σε μαγαζιά μπαχαρικών και βιοτεχνίες. «Όλοι νομίζαμε πως η περιοχή θα γινόταν όπως έχει γίνει το downtown όλων των πόλεων, κάτι σαν το East Village ή το Soho» λέει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης, ψυχή του μπαρ-εστιατορίου Guru στην Πλατεία Θεάτρου κι ένας από τους πρώτους που επένδυσαν στην περιοχή σχεδόν 10 χρόνια πίσω. «Διαψευστήκαμε οικτρά» προσθέτει.

Η περιοχή άρχισε να αλλάζει ριζικά λίγο μετά τους Ολυμπιακούς – κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσε να πει κανείς πως όλοι οι ανεπιθύμητοι της πόλης, όλες οι μειονοτικές ομάδες που δεν ήθελε κανείς, μαζεύτηκαν στο ίδιο μέρος την ίδια στιγμή: πρεζάκια, άστεγοι, πόρνες και αλλοδαποί «πετάχτηκαν» σε μία περιοχή. Κι αφέθηκαν και αυτοί και η περιοχή στην τύχη τους.

Η αρχή έγινε με την ίδρυση της Δ’ Θεραπευτικής Μονάδας του ΟΚΑΝΑ στη Σοφοκλέους στο τέλος του 2003. Οι κάτοικοι υποστηρίζουν πως η μονάδα του ΟΚΑΝΑ ήταν ο βασικός λόγος για την υποβάθμιση της περιοχής, μιας και μαζί με τους χρήστες ήρθαν και οι έμποροι ναρκωτικών. Αυτό -δυστυχώς- επιβεβαιώνεται και από κύκλους της Δίωξης Ναρκωτικών, που αναφέρουν πως μετά την εγκατάσταση της Θεραπευτικής Μονάδας υπήρξε κατακόρυφη αύξηση στη χρήση και διακίνηση ναρκωτικών στην περιοχή. Σημειώνουν μάλιστα πως η πιάτσα της αθηναϊκής διακίνησης ηρωίνης -που σε αυτή την περιοχή γίνεται ως επί το πλείστον από Αφρικανούς- έχει πλέον μεταφερθεί από την Ομόνοια στη οδό Γερανίου. Το πρόβλημα δεν είναι ο ΟΚΑΝΑ, που κάνει ιδιαίτερο αξιόλογο έργο, αλλά η δημιουργία της συγκεκριμένης μονάδας στο κέντρο της πόλης. «Έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη στις αναφορές μας προς το υπουργείο Υγείας πως οι μονάδες του ΟΚΑΝΑ στο κέντρο της πόλης συνεισφέρουν σοβαρά στην υποβάθμιση της περιοχής» αναφέρουν από τη Δίωξη. Εξάλλου, οι συλλήψεις δεν κάνουν και πολλά – την επομένη, μετά το αυτόφωρο και τον εισαγγελέα, οι ίδιοι άνθρωποι είναι πάλι πίσω στους ίδιους δρόμους.

Δεν είναι τυχαίο πάντως πως η συγκεκριμένη μονάδα «διέλυσε» τον κοινωνικό ιστό της γειτονιάς, γεμίζοντάς την με εμπόρους και άπειρους χρήστες. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΕΚΤΕΠΝ (Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής) η Δ’ Θεραπευτική Μονάδα λειτουργεί κυρίως με πρόγραμμα «χαμηλού ουδού» (γνωστό και ως πρόγραμμα χαμηλών προδιαγραφών), πραγματοποιώντας εισαγωγές και από άλλες μονάδες θεραπείας. Με λίγα λόγια, σε αυτήν τη μονάδα πηγαίνουν χρήστες που αδυνατούν να ολοκληρώσουν το βραχυπρόθεσμο, «δύσκολο» πρόγραμμα του ΟΚΑΝΑ κι έτσι ακολουθούν ένα πιο χαλαρό, ελαστικό πρόγραμμα κατά το οποίο απλώς τους χορηγείται μεθαδόνη. «Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια υπάρχουν και αυτά τα προγράμματα – της νοοτροπίας περάστε, πάρτε τη δόση σας και φύγετε. Δεν είναι θέμα να δίνεις στο χρήστη το υποκατάστατο και μετά να του λες να φύγει. Και αυτά τα προγράμματα είναι που δυστυχώς δημιουργούν και τη μεγαλύτερη παρενόχληση στην τοπική κοινωνία. Αν υπήρχε καλή διαχείριση του προγράμματος δεν θα ενοχλούσαν. Και χρειάζεται και η συμμετοχή των πολιτών σε μια τέτοια μονάδα, αλλιώς έχουμε φαινόμενα τύπου Ψωμιάδη στη Θεσσαλονίκη – που ξεσήκωσε όλη τη Θεσσαλονίκη για να μην πάει ο ΟΚΑΝΑ εκεί» υποστηρίζει η Μένη Μαλλιώρη, πρώην πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ. Ας σημειωθεί πως η ηγεσία του ΟΚΑΝΑ, βρίσκεται μεταξύ προέδρων και αρνήθηκε να μας μιλήσει.

Το 2004, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, εμφανίστηκαν και οι πρώτες Νιγηριανές πόρνες στην περιοχή. Κατέλαβαν την περιοχή κάτω από τη λαχαναγορά και τις αρχές της Ευριπίδου – μια πιάτσα που μέχρι τότε ανήκε παραδοσιακά στις τραβεστί. Κανείς, ούτε ο αρμόδιος προϊστάμενος του Τμήματος Ηθών αλλά ούτε και οι μη κυβερνητικοί οργανισμοί που ασχολούνται με το trafficking, δεν ξέρει με σιγουριά πόσες είναι. Το μόνο σίγουρο, σύμφωνα με το Τμήμα Ηθών, είναι πως ο αριθμός τους έχει αυξηθεί κατά πολύ με τα χρόνια. Όπως εξάλλου και με τις συλλήψεις για τα ναρκωτικά, οι κοπέλες πάνε στο αυτόφωρο και το επόμενο βράδυ ξαναβγαίνουν στο δρόμο. «Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο γιατί αυτές οι κοπέλες έχουν όλες κάρτα πολιτικού πρόσφυγα και ακόμα και τα ξενοδοχεία που χρησιμοποιούν είναι νομικά πάρα πολύ δύσκολο να σφραγιστούν» λέει ο αρμόδιος προϊστάμενος του Τμήματος Ηθών. Η μόνη λύση θα ήταν φυσικά να εξαλειφθεί το κύκλωμα. Όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις trafficking, είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταδικαστούν οι μαστροποί: οι κοπέλες είναι πολύ φοβισμένες για να καταθέσουν· τις απειλούν ότι θα τους κάνουν βουντού, πως θα βλάψουν την οικογένειά τους στη Νιγηρία, ενώ το κάψιμο με σίδερο και οι βιασμοί είναι κομμάτια της καθημερινότητάς τους. Και φυσικά όσες προσαγωγές κι αν κάνει το Τμήμα Ηθών, το επόμενο βράδυ οι κοπέλες είναι πάλι εκεί, στο πόστο τους. Από τη στιγμή βέβαια που η ελληνική πολιτεία δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα για να αντιμετωπίσει το πολύ σοβαρό θέμα του trafficking -το οποίο ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα-, ούτε και για να προστατέψει αυτές τις κοπέλες, οι Νιγηριανές αποτελούν άλλο ένα αναπόσπαστο κομμάτι της παρακμής της περιοχής.

Το 2005 εγκαινιάστηκε στη Σοφοκλέους και το Κέντρο Υποδοχής Αστέγων. Μια προσπάθεια σίγουρα αξιόλογη, που δυστυχώς όμως επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τη γειτονιά: 1.200 άτομα -άστεγοι, μετανάστες, χρήστες- τρώνε εδώ κάθε μέρα. Παράλληλα, η μεταναστευτική κοινότητα, που μέχρι πρόσφατα αποτελείτο από Κινέζους και Πακιστανούς εργαζόμενους που τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους και με την υπόλοιπη γειτονιά, άλλαξε χαρακτήρα (κυρίως λόγω της εισχώρησης Αφρικανών εμπόρων ναρκωτικών, καθώς και αλλοδαπών χρηστών), με αποτέλεσμα έναν άτυπο πόλεμο μεταξύ των αλλοδαπών διαφορετικής εθνικότητας της γειτονιάς.

Το παζλ συμπληρώθηκε με την υποβάθμιση του Ψυρρή. Η φούσκα του πόλου εναλλακτικής νυχτερινής διασκέδασης αλλά κυρίως του τόπου κατοικίας «downtown» έσκασε πολύ γρήγορα. Άνοιξαν εκατοντάδες μαγαζιά -καφέ-μπαρ, ταβέρνες, εστιατόρια- σε ελάχιστα οικοδομικά τετράγωνα: πολλά χωρίς άδεια, τα περισσότερα χωρίς να τηρούν έστω και ελάχιστα τις προδιαγραφές. Η περιοχή κατάντησε ένα πελώριο σουπερμάρκετ μαζικής διασκέδασης με άπειρα σκουπίδια – αφόρητη και για τους παλιούς αλλά και για τους νέους του κατοίκους. Ο Μάριος Τσουρουπής μετακόμισε στη γειτονιά το 2003. Στο ισόγειο του κτιρίου του άνοιξε ένα μπαρ με πολύ δυνατή μουσική που ξενυχτούσε μέχρι τις 6:00 το πρωί, χωρίς καμία ηχομόνωση. Ο κ. Τσουρουπής καλούσε την αστυνομία, τηλεφωνούσε στο δήμο -έπαιρνε τηλέφωνο το ίδιο το μπαρ- μέχρι που άρχισε να δέχεται απειλητικά τηλεφωνήματα. «Σύμφωνα με τη νομοθεσία, από τον 3ο όροφο και μετά είναι γενικές κατοικίες, ενώ επιτρέπεται και βιοτεχνία ελαφράς όχλησης. Ενώ υπάρχει αυτή η νομοθεσία, δεν έχει γίνει καμία μέριμνα για τους κατοίκους» λέει ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο πως στου Ψυρρή έχουν απομείνει πλέον μόνο 500 κάτοικοι. Η αναβάθμιση της περιοχής έχει πλέον επισήμως αποτύχει.

Κάτοικοι και καταστηματάρχες που εγκαταλείπουν την περιοχή (ενδεικτικό είναι πως στην Ευριπίδου από τρεις φούρνους που λειτουργούσαν υπάρχει πλέον μόνο ο ένας), χρήστες κι έμποροι, σκουπίδια, πόρνες, άστεγοι και μετανάστες συνθέτουν την εικόνα μιας επιθετικής καινούργιας κατάστασης που θυμίζει όλο και περισσότερο γκέτο: περιστατικά σαν αυτό που περιγράφει η Ιωάννα Κωστίκα, γραφίστρια που έχει το γραφείο της στην περιοχή εδώ και 3,5 χρόνια, έχουν γίνει πλέον συνηθισμένα: «Κάτω από το γραφείο μου έχει πρακτορείο για υπεραστικά τηλεφωνήματα. Ένα απόγευμα, κάποιος μπήκε μέσα και έκλεψε 10 ευρώ. Σε λιγότερο από μισή ώρα είχαν μαζευτεί από κάτω 20 Πακιστανοί και 20 Αφρικανοί οι οποίοι παίζανε ξύλο με κοτρόνες και δοκάρια από την οικοδομή. Σκοτωνόντουσαν κυριολεκτικά. Η αστυνομία εμφανίστηκε μετά από 45 λεπτά». Παράλληλα, κανείς δεν θέλει να πάρει την ευθύνη αυτής της απεγνωσμένης πραγματικότητας – ή να κάνει κάτι για να λύσει το θέμα. Η αστυνομία παραπέμπει στο δήμο, ο δήμος στον εισαγγελέα και τούμπαλιν. Πολλοί μιλούν για ένα σύστημα που μοιάζει σαν να έχει φτιαχτεί για να μη λειτουργεί.

Ενδεικτικό είναι πως σε ένα συμβούλιο που έγινε μετά από προτροπή και μεγάλο αγώνα των κατοίκων, των εργαζομένων και των ιδιοκτητών καταστημάτων με αντιπρόσωπους του ΥΠΕΧΩΔΕ, του δήμου και της αστυνομίας, τα αποτελέσματα ήταν άκρως απογοητευτικά. «Μας έδωσαν την εντύπωση πως ζουν σε μια άλλη πόλη από αυτή που ζούμε εμείς, σαν να τα άκουγαν αυτά τα πράγματα για πρώτη φορά» λέει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης. Πράγματι, κανείς στο Δήμο Αθηναίων δεν θεώρησε τον εαυτό του αρκετά αρμόδιο επί του θέματος για να μας μιλήσει – όλοι μας παρέπεμπαν σε κάποιον άλλον. Κι όμως, όλα αυτά γίνονται στο κέντρο της πόλης. Αυτήν τη στιγμή στο πίσω μέρος του Δημαρχείου τα μαρμάρινα σκαλιά είναι γεμάτα χρήστες που ψάχνουν για τη δόση τους.

Πολλοί μιλούν για οργανωμένο σχέδιο, άλλοι για την εγκληματική αδιαφορία και ασχετοσύνη των αρμοδίων που κατάφεραν να μετατρέψουν μια από τις ωραιότερες γειτονιές της Αθήνας σε γκέτο. Το σίγουρο είναι πως, όπως όλα τα γκέτο του κόσμου, και αυτό εδώ εξυπηρετεί μια «ανάγκη»: όλοι οι άνθρωποι που δεν θέλει κανείς έχουν «απομονωθεί» μαζί στην ίδια γειτονιά.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως το παράξενο της υπόθεσης μοιάζει να είναι η τοποθεσία: καμία ευρωπαϊκή πόλη δεν έχει γκέτο στο κέντρο, δίπλα ακριβώς από τα τουριστικά αξιοθέατα. Κι όμως, το πραγματικά παράδοξο είναι αλλού: η μοναδική αθηναϊκή ευρεσιτεχνία είναι το πώς μια περιοχή που έζησε την «ανάπλαση» και την «άνθιση» -τη γνωστή συνταγή του λεγόμενου gentrification, με γκαλερί, λοφτ, μπαρ και καλλιτέχνες- κατάφερε μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια όχι μόνο να γίνει χειρότερη από πριν, αλλά και να μεταμορφωθεί στο πρώτο κεντρικό αθηναϊκό γκέτο.

Read Full Post »