Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘κέντρο της Αθήνας’

abcd

Advertisements

Read Full Post »

Της Κατερίνας Χριστοφιλίδου, στο Σκάϊ

Παρέμβαση στο κέντρο της Αθήνας, που θα εκτείνεται από το Μεταξουργείο, την Πλατεία Ομονοίας και το Γεράνι, μέχρι τα Άνω Πατήσια και θα περιλαμβάνει και τις γειτονίες των Εξαρχείων και της Κυψέλης, προτείνει το υπουργείο Περιβάλλοντος, στο πλαίσιο του Σχεδίου Ολοκληρωμένων Αστικών Παρεμβάσεων (ΣΟΑΠ).

Τα Σχέδια αυτά επιδιώκουν να αντιμετωπίσουν τα σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά προβλήματα της περιοχής.

Το Σχέδιο Ολοκληρωμένων Αστικών Παρεμβάσεων θα περιλαμβάνει κίνητρα για την επιστροφή του εμπορίου στο κέντρο, ενδεχομένως απαλλαγή από δημοτικά τέλη, ενθάρρυνση δημιουργίας Street malls, δρόμων δηλαδή ανοιχτού εμπορίου με συγκεκριμένη ταυτότητα, δικτυωμένο εμπόριο και διοργάνωση εβδομάδων εμπορικής προβολής, ώστε οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις του κέντρου να μπορέσουν να ανταγωνιστούν τα μεγάλα εμπορικά κέντρα.

Παράλληλα μέσω των ΣΟΑΠ θα γίνουν και μεγάλες δημόσιες παρεμβάσεις σε πλατείες και ελεύθερους χώρους, ενώ ήδη έχουν δρομολογηθεί αναπλάσεις σε πλατεία Θεάτρου, Πατησιά, Άγιο Παντελεήμονα.

Στην υπέρβαση των προβλημάτων που δημιουργούνται εξαιτίας των πολλαπλών συναρμοδιοτήτων θα συμβάλλει η δημιουργία ομάδας που θα αποτελείται από εκπροσώπους του υπουργείου, της Περιφέρειας και του δήμου Αθηναίων.

Σήμερα, πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη για το κέντρο της Αθήνας υπό τον Αναπληρωτή Υπουργό Νίκο Σηφουνάκη, στην οποία μετείχαν ο Περιφερειάρχης Αττικής, Γιάννης Σγουρός, ο Δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης και Πρόεδρος του Οργανισμού Ρυθμιστικού Αθήνας Γιάννης Πολύζος.

Ο κ. Πολύζος πρότεινε ανάμεσα στα αλλά τη μεταφορά Υπηρεσιών και Υπουργείων στο κέντρο προκείμενου να εμπεδωθεί το αίσθημα ασφάλειας στον πολίτη αλλά και τη βελτίωση και συμπλήρωση του θεσμικού πλαισίου περί κληροδοτημάτων ώστε να μην παραμένουν κενά μεγάλα κτίρια στο κέντρο της Αθήνας

Αυτό που επείγει άμεσα είναι η έκδοση σχετικής υπουργική απόφασης που θα καθορίζει το ρόλο του ΥΠΕΚΑ, της Περιφέρειας και του Δήμου Αθηναίων και θα προβλέπει τη δημιουργία μια ομάδας δράσης που θα παρακολουθεί και θα εξειδικεύει τις δράσεις για την αναζωογόνηση και αναβάθμιση του κενού

Επίσης στην διάρκεια της σύσκεψης συζητήθηκε και το Προεδρικό Διάταγμα για τη «Διπλή Ανάπλαση», το οποίο βρίσκεται στον Οργανισμό Αθήνας (ΟΡΣΑ) αλλά η οποία σύμφωνα με όλες τις ένδειξης θα καθυστερήσει περαιτέρω λόγω της προσφυγής του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού. Στην περίπτωση αυτή ο Οργανισμός Ρυθμιστικού προτείνει την άμεση προετοιμασία του ΠΔ που θα προβλέπει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, ούτως ώστε να προχωρήσει η κατεδάφιση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Read Full Post »

Της Σώτης Τριανταφύλλου, στην Athens Voice.

Κέντρο της Αθήνας: στην οδό Γερανίου, κάτω από την Ομόνοια, διενεργείται επιθετικό εμπόριο ναρκωτικών (από Αφρικανούς μαχαιροβγάλτες)· στην οδό Σωκράτους επιθετικό εμπόριο γυναικών· στην πλατεία Κουμουνδούρου, στην πλατεία Εξαρχείων, στην περιοχή του αρχαιολογικού μουσείου καταναλώνεται πρέζα χειρίστης ποιότητας· όσο για την πλατεία Συντάγματος, στη «γιορτή» της πρωτοχρονιάς, παρευρέθηκαν μόνον φτωχοί μετανάστες: το κέντρο της Αθήνας υποβαθμίζεται σε slum. H αστυνομία προστατεύει τον εαυτό της και τα γραφεία των πολιτικών κομμάτων: όπου «χρειάζεται» η εφαρμογή των νόμων είναι απούσα.

Όποιος ασχολείται με το life-style –το shopping, την ψυχαγωγία (η Αθήνα θεωρείται fun-city)– δεν βλέπει τι συμβαίνει: ξεμυτίζει τα μεσάνυχτα, κατεβαίνει στην Παραλιακή, κάνει clubbing· κυκλοφορεί σε προστατευμένους θύλακες· συχνάζει σε οικεία στέκια· οδηγεί ιδιωτικό αυτοκίνητο, δεν έρχεται σε επαφή με «τους άλλους». Δεν αντιλαμβάνεται ότι η Αθήνα είναι μια πόλη ανάπηρη. Κι αν το υποψιάζεται, ίσως πιστεύει ότι όλες οι μεγαλουπόλεις είναι παρόμοιες, κι ότι η Αθήνα διαφοροποιείται προς το καλύτερο επειδή «ξενυχτάει». The city that never sleeps: η μυθολογία του Έλληνα επαρχιώτη. Ωστόσο, η Αθήνα αποτελεί ένα πρόβλημα, όπως όλες, σχεδόν, οι ελληνικές οντότητες: μολονότι πρόκειται για δήμο ενός εκατομμυρίου κατοίκων (στους οποίους προστίθενται 200.000 μετανάστες, το πολύ), αντιστέκεται στη διαχείριση: πράγμα που θα πρέπει να εγείρει ερωτήματα γύρω από το μυαλό και τις προθέσεις των διαχειριστών της.

Αντιθέτως από όσα εκφράζουν οι λαϊκές σοφίες –«το ψάρι απ’ το κεφάλι βρoμάει» κ.τ.λ.– το βρoμερό «ψάρι» είμαστε όλοι: οι καταστροφείς του περιβάλλοντός μας και οι ψηφοφόροι ανίκανων ή/και κακόβουλων πολιτικών. Ο κάθε Έλληνας κρύβει –ή δεν κρύβει– μέσα του έναν βάνδαλο, έναν καταπατητή, έναν μικροκερδοσκόπο. Ακόμα και οι φτωχές «μάζες» –όπως συνηθίζουμε να λέμε– που παρασύρθηκαν στη διαμόρφωση μιας επείγουσας πόλης, ευθύνονται για την ασχήμια μέσα στην οποία ζουν. Αν οι Έλληνες θέλουν να ενηλικιωθούν, πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η φτωχολογιά δεν έχει πάντα δίκιο κι ότι πολλές από τις πληγές μας οφείλονται στη συλλογική βλακεία, την αμορφωσιά και στα εθνικά μας χαρακτηριστικά. Ένα από τα οποία φαίνεται να είναι η αδυναμία συγκρότησης συγκεκριμένου πολιτικού λόγου: ως πολίτες είμαστε προγλωσσικοί· τα αιτήματά μας ακούγονται αφηρημένα (τι σημαίνει, για παράδειγμα, «όχι στην αντι-λαϊκή πολιτική»; Τι σημαίνει ακριβώς «όχι στην αστυνομοκρατία;»), επαναληπτικά, χωρίς φαντασία, μισερά και, όχι σπάνια, γεμάτα μίσος. Το μίσος –«ταξικό» και άλλο– δεν οδηγεί πουθενά.

Η σημερινή Αθήνα –το λεκανοπέδιο– διαμορφώθηκε με βάση τη συσσώρευση φτηνού εργατικού δυναμικού και την εμπορία και υπερεκμετάλλευση της γης. Η ανάγκη γρήγορης στέγασης των εσωτερικών μεταναστών και των προσφύγων προκάλεσε την αυθαίρετη πολεοδομική ανάπτυξη, τη γενίκευση του συστήματος των αντιπαροχών, τη χωρίς όρια εκτίναξη των συντελεστών δόμησης και δημιούργησε προβλήματα υποδομής, κυκλοφοριακό χάος, καταστροφή των παραδοσιακών κτισμάτων. Οι καινούργιες ανάγκες των μεταφορών καλύφτηκαν όπως-όπως με λειψό «ακτινωτό» δίκτυο δημόσιων συγκοινωνιών και με την πριμοδότηση των ιδιωτικών αυτοκινήτων που συμβάλλουν στα κρατικά έσοδα: φορολογία αυτοκινήτων, καυσίμων, ελαστικών, ανταλλακτικών. Οι εξουσίες ωφελούνται από την υπερκατανάλωση ιδιωτικών αυτοκινήτων: κι όμως πρόκειται για ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της Αθήνας, που επισύρει τη ρύπανση, τη βραδύτητα των μετακινήσεων και τη νοσηρή συλλογική ψυχολογία.

Η κοινωνική διαίρεση και η «ζωνοποίηση» των μέσων μεταφοράς συνοδεύονται παντού από άμετρη χρησιμοποίηση των ιδιωτικών αυτοκινήτων, συμβόλων τής εν μια νυκτί μικροαστικοποίησης. Στο Μέξικο Σίτι, που επιζεί με προϋπολογισμό μιας πόλης ενός εκατομμυρίου, ζουν έξι εκατομμύρια στην εσώτερη πόλη και εφτά στην προαστιακή περιοχή, ενώ κυκλοφορούν τρία εκατομμύρια τροχοφόρα. Τα τροχοφόρα και όχι τα 16.000 εργοστάσια της βιομηχανικής ζώνης ευθύνονται και για τη μη αναστρέψιμη μόλυνση, πρόβλημα που το Μέξικο Σίτι μοιράζεται με όλες ανεξαιρέτως τις μεγαλουπόλεις του Τρίτου Κόσμου, καθώς και με την Αθήνα. Οι πόλεις του λεγόμενου αναπτυγμένου κόσμου έχουν ήδη βρει λύσεις σ’ αυτά τα ζητήματα: έχει παρέλθει η εποχή που η αστική κρίση μάστιζε τον δυτικό κόσμο κι όπου τμήματα των «δυναμικών» μεγαλουπόλεων μεταμορφώνονταν σε αστικές ερήμους. Η Αθήνα φαίνεται να ζει τη δεκαετία του ’70 των δυτικών πόλεων: την εποχή όπου οι εσώτερες πόλεις άδειαζαν και όπου παρατηρούνταν έξοδος προς στα προάστια, με αποτέλεσμα νέες μορφές φυλετικού και ταξικού διαχωρισμού.

Ποιος επωφελείται από αυτή την υποβάθμιση του δήμου της Αθήνας; Από το γεγονός, λόγου χάρη, ότι τα σχολεία του κέντρου απευθύνονται αποκλειστικά σε (πολύ) χαμηλά εισοδήματα και (πολύ) χαμηλές φιλοδοξίες; Ή από το ότι πληθαίνουν τα εγκαταλελειμμένα κτίρια και αυξάνεται ο πληθυσμός των άθλιων ξενοδοχείων; Ποιος ωφελείται από την αταξία και τη βρoμιά; Γιατί, λόγου χάρη, δεν εφαρμόζονται οι νόμοι περί παιδικής εργασίας; Στα μπαρ του κέντρου ξενυχτάνε παιδάκια που πουλάνε αναπτήρες και χαρτομάντιλα: υπάρχει σχετική νομοθεσία, όχι; Έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη και το πανεπιστήμιο, στην Πατησίων και στην Κυψέλη, πουλιούνται κινέζικα προϊόντα: και γι’ αυτό υπάρχει σχετική νομοθεσία. Στο κέντρο της Αθήνας (καθώς και στα «παλλόμενα» προάστια) επικρατεί το δίκαιο της μαφίας: τα μαγαζιά και τα κέντρα διασκέδασης προστατεύονται από συμμορίες. Τέλος, το κέντρο της Αθήνας βρίσκεται στα χέρια των μπαχαλάκηδων, που συνιστούν τοπικό φαινόμενο το οποίο δεν έχει αναλυθεί όπως θα όφειλε, εξαιτίας τόσο του ρόλου των μέσων ενημέρωσης (κιτρινισμός, καταστροφολογία, κολακεία του μικροαστού), όσο και των «πολιτικώς ορθών» που φοβούνται να μη θίξουν την αριστερά, τους αριστεριστές και τους αντι-εξουσιαστές.

Προφανώς το σχέδιο έχει ως εξής – αν υπάρχει σχέδιο: να κατρακυλήσουν οι τιμές των ακινήτων στο κέντρο, να εκδιωχθούν οι κάτοικοι, να καταφθάσουν οι μεγάλοι μεσίτες και να αγοράσουν μισοτιμής ό,τι βρουν με σκοπό να το μεταπουλήσουν όταν αποφασιστεί η ανάπλαση. Η ανάπλαση είναι εύκολη: εφαρμογή μέτρων κοινής λογικής· εφαρμογή της προαναφερθείσας νομοθεσίας με σκοπό γειτονιές με ποικίλη σύνθεση (εργασία, κατοικία) που να περπατιούνται· μείωση του χρόνου που σπαταλούν οι πολίτες στα μέσα μεταφοράς, αύξηση των φτηνών κατοικιών, συντήρηση των ιστορικών κτιρίων, ασφάλεια των δρόμων, «πράσινη» δόμηση, αξιοποίηση των εγκαταλελειμμένων οικοπέδων και κτισμάτων· ενθάρρυνση της ζωής ανάμεσα στα κτίρια.

Η ζωή ανάμεσα στα κτίρια έχει μεγαλύτερη σημασία από την αρχιτεκτονική των κτιρίων. Όσο ευκολότερα μπορείς να καθίσεις και να σταθείς, τόσο φιλικότερη και πιο επιτυχημένη είναι η πόλη. Σε μια φιλική πόλη υπάρχουν στοιχεία πάνω στα οποία ο πολίτης ακουμπάει, καθώς και στοιχεία πάνω στα οποία μοιάζει φυσιολογικό να κάθεται. Πού μπορεί να σταθεί κανείς και πού να καθίσει: όπου υπάρχουν άλλοι άνθρωποι (ο πολίτης δεν κάθεται μόνος σ’ έναν αχανή χώρο)· όπου η πλάτη του μοιάζει προστατευμένη (δεν νιώθει «εκτεθειμένος»)· όπου έχει κάποια θέα· όπου, συχνά, υπάρχει δυνατότητα να ακουμπήσει τους αγκώνες του ή τις ημερήσιες αποσκευές του (τσάντα, ψώνια). Φιλική και επιτυχημένη πόλη είναι εκείνη στην οποία εκτυλίσσονται «σκηνές δρόμου»: πεζοί διασταυρώνονται στο πεζοδρόμιο· παιδιά παίζουν μπροστά στις πόρτες των κατοικιών· ο ταχυδρόμος μοιράζει τα γράμματα: υπό αυτή την έννοια, οι μεγάλες εκτάσεις δεν έχουν καμιά χρησιμότητα για τους πεζούς· απλώς «βρίσκονται εκεί»· αδρανούν. Η ζωή της πόλης βασίζεται στην αλληλεπίδραση των ανθρώπων μεταξύ τους και των ανθρώπων με τα κτίρια. Κάτι πρέπει να συμβαίνει διαρκώς. Δεν συμβαίνει τίποτα όταν δεν συμβαίνει τίποτα. Εξάλλου, μια από τις αιτίες της αστυφιλίας είναι η αναζήτηση ενός χώρου όπου «κάτι» συμβαίνει.

Και, για μια ακόμα φορά, αντίθετα με ό,τι πιστεύει ο μέσος πολίτης, οι στενοί δρόμοι είναι θετικό στοιχείο: αρκεί να χρησιμοποιούνται ως «στενοί» δρόμοι, πράγμα που σημαίνει μικρή ή μηδαμινή κυκλοφορία τροχοφόρων· μικρά καταστήματα· μικρές προθήκες. Οι μεγάλες, ομοιόμορφες προσόψεις των κτιρίων καταλήγουν σε αδιάφορες και πληκτικές πόλεις (όπως η Βόννη, όπως το Έσσεν)· οι πεζοί δεν σταματούν έξω από τράπεζες ή προθήκες υψηλού γοήτρου: για παράδειγμα, η λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας δεν «περπατιέται» μολονότι έχει ενδιαφέροντα κτίρια· αποτελεί χώρο «μεταβατικό». Τέλος, σε τι χρησιμεύουν οι τόσες εκκλησίες; Γιατί οι πιστοί δεν προσεύχονται στο σπίτι τους; Τι θα συνέβαινε αν οι μισές μετατρέπονταν σε δημόσια σχολεία; Ή σε πάρκα;

Όσο περισσότερο χρόνο έξω από το σπίτι περνούν οι κάτοικοι μιας πόλης, τόσο συχνότερα συναντιούνται και τόσο περισσότερο μιλούν μεταξύ τους. Ακόμα και υπό αυτή την έννοια η ανάπλαση στην Αθήνα είναι εύκολη: το κλίμα την ευνοεί. Η ποιότητα της ζωής στην πόλη είναι συνάρτηση της ποιότητας των επαφών: παθητικές (μη-ενεργητικές επαφές), τυχαίες επαφές, γνωριμίες, φιλίες, στενές φιλίες. Μια κυρία απευθύνεται στο μωρό μιας άλλης, σκύβοντας πάνω από το καρότσι: «Τι γλυκούλι που είναι!» Και: «Πώς σε λένε;»· δυο ηλικιωμένοι πιάνουν κουβέντα στο παγκάκι: «Πάντα την ίδια ώρα έρχεστε; Είστε για μια παρτίδα τάβλι;»· παιδιά παίζουν μαζί στο πάρκο· έφηβοι με ποδήλατα και scateboards συναντιούνται στην πλατεία. Οι δραστηριότητες, τα γεγονότα στην πόλη γίνονται θέαμα: ένα εργοτάξιο, ένα χαλασμένο αυτοκίνητο στη μέση του δρόμου, ένα ατύχημα· μια ουρά αναμονής («Μα, τι περιμένουν όλοι αυτοί;»)· μια καλλιτεχνική παράσταση γύρω από ένα σιντριβάνι.

Τίποτα απ’ αυτά δεν συμβαίνουν στην οδό Πειραιώς, στη Βάθη, στη Βικτώρια, στον Άγιο Παντελεήμονα: η αστυνομία πουλάει τζάμπα μαγκιά, λαθρομετανάστες πουλάνε επίχρυσα ρολόγια, οι εργολάβοι περιμένουν σαν όρνεα, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι άστεγοι, τα πρεζάκια και τα μπαχαλάκια περιπλανιούνται μισώντας, ο καθένας για τους λόγους του, αυτόν τον χώρο που θα μπορούσε να είναι η πύλη της Δύσης.

Read Full Post »