Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘μετανάστες’

Της Ελένης Δελβινιώτη, στην Ελευθεροτυπία

Η τραγωδία στα ανοιχτά της Κέρκυρας την Κυριακή που μας πέρασε έδειξε για άλλη μία φορά την ακτινογραφία ενός προβλήματος που κανείς δεν θέλει να δει… κατάματα. Οι μετανάστες τα τελευταία χρόνια είναι μέρος της ζωής μας, απέκτησαν πρόσωπο και οντότητα στην καθημερινότητά μας σε κάθε σημείο της Ελλάδας.

Η έρευνα του καθηγητή Βύρωνα Κοτζαμάνη από το Εργαστήριο Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας διαπιστώνει ότι υπάρχουν μόλις 28 δήμοι σε σύνολο 1.034 που δεν έχουν αλλοδαπούς, ενώ σε 165 δήμους οι αλλοδαποί υπερβαίνουν το 10% όταν ο μέσος εθνικός όρος είναι 6,79%. Ταυτόχρονα η μαζική εισροή μεταναστών συνέβαλε στην αύξηση της γεννητικότητας στο ένα τρίτο των νομών της Ελλάδας, καθώς το 20% με 35% των γεννήσεων τη διετία 2004-2005 προέρχονται από αλλοδαπές μητέρες, και της γονιμότητας σε 15 από 21 νομούς όπου η γονιμότητα των Ελληνίδων είναι σχετικά συρρικνωμένη.

Αν προσέξει κάποιος την κατανομή σε Ελληνες και αλλοδαπούς στους χάρτες που έχουν καταγραφεί στην έρευνα ανακαλύπτει ιδιαιτερότητες που έχουν να κάνουν με μια ιδιότυπη… γεωγραφία μεταναστών. Ετσι:

* Υπάρχουν ελάχιστοι αλλοδαποί στη Θράκη.

* Υπάρχουν λίγοι στους νομούς της Ανατολικής Μακεδονίας, στο δυτικό τμήμα της ηπειρωτικής κεντρικής Ελλάδας με εξαίρεση τα Ιόνια και στο κεντρικό τμήμα της Πελοποννήσου.

* Υπάρχουν περισσότεροι στις Κυκλάδες, στα Δωδεκάνησα και υπερσυγκέντρωση στους Νομούς Αττικής και Θεσσαλονίκης, καθώς και τους γειτονικούς νομούς.

Στους 32 από τους 51 νομούς το ποσοστό των αλλοδαπών είναι σχετικά συρρικνωμένο, μικρότερο του 6%.

* Στο 1/4 των νομών υπερβαίνει το 8%. Στην ομάδα αυτή εντάσσονται οι περισσότεροι από τους νησιωτικούς νομούς όπως Ιόνια, Κυκλάδες, Δωδεκάνησα και το μεγαλύτερο μέρος της Κρήτης, η Αττική και οι γειτονικοί νομοί, η Λακωνία και ο Νομός Θεσσαλονίκης.

* Οι αλλοδαποί που προέρχονται από αναπτυγμένες χώρες συγκεντρώνονται περισσότερο από το μέσο όρο στα Ιόνια νησιά και στα περισσότερα από τα Δωδεκάνησα, στη Χίο και στην Κρήτη με εξαίρεση το Νομό Ρεθύμνου.

* Οι μετανάστες που προέρχονται από τις λιγότερο αναπτυγμένες περιοχές εντοπίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε τρεις νομούς: Αττικής, Βοιωτίας και Εύβοιας.

* Οι προερχόμενοι από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες -αν εξαιρέσει κανείς τα Βαλκάνια- βρίσκονται κυρίως στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.

* Οι προερχόμενοι από τα Βαλκάνια αλλοδαποί έχουν ισχυρότερες συγκεντρώσεις στην Ηπειρο, στη Θεσσαλία, στη Στερεά Ελλάδα και στο δυτικό τμήμα της Πελοποννήσου.

* Οι Βούλγαροι «υπο-εκπροσωπούνται» σχεδόν σε όλη την κεντρική και δυτική ηπειρωτική Ελλάδα και στα περισσότερα νησιά εκτός από την Κρήτη και τη Λέσβο. Αντίθετα έχουν μεγαλύτερες συγκεντρώσεις στη Φθιώτιδα και την Κρήτη, στους τέσσερις από τους επτά νομούς της Πελοποννήσου, στους Νομούς Σερρών, Κιλκίς, Καβάλας και Εβρου και δευτερευόντως στη Φωκίδα και τη Μαγνησία.

* Οι Αλβανοί, που αποτελούν την πλειοψηφούσα συνιστώσα των μεταναστών από τα Βαλκάνια -σχεδόν το 66% του συνόλου και το 88% των προερχόμενων από τα Βαλκάνια -έχουν «αγαπημένες» τις περιοχές της Ηπείρου και της Θεσσαλίας.

Στον πληθυσμό των Ελλήνων η σχέση ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες είναι σχετικά ισορροπημένη: 49,5% είναι οι άνδρες και 50,5% είναι οι γυναίκες και αυτή η ελαφρά υπεροχή των γυναικών οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στη διαφορική θνησιμότητα ανάμεσα στα δύο φύλα. Στον πληθυσμό των αλλοδαπών η σχέση αυτή είναι αντίστροφη, δηλαδή 54,5% για τους άνδρες και 45,55 για τις γυναίκες. Στο σύνολο των αλλοδαπών αντιστοιχούν 83 γυναίκες σε 100 άνδρες, όμως η αναλογία αυτή ανατρέπεται αν εξειδικεύσουμε τη χώρα προέλευσης. Ετσι:

* Στους αλλοδαπούς που προέρχονται από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες αναλογούν 160 γυναίκες για 100 άνδρες.

* Στους μετανάστες από τις βαλκανικές χώρες αντιστοιχούν 75 γυναίκες ανά 100 άνδρες. Στις ομάδες Αλβανών, Ρουμάνων η αναλογία είναι περίπου 70 με 80 γυναίκες στους 100 άνδρες.

* Στους Πολωνούς υπερτερούν ελαφρά οι γυναίκες: 118 γυναίκες στους 100 άνδρες.

* Σε αυτούς που προέρχονται από τις Φιλιππίνες αντιστοιχούν 320 γυναίκες ανά 100 άνδρες.

* Στους Πακιστανούς αντιστοιχούν 5 γυναίκες στους 100 άνδρες.

Οι ανισορροπίες αυτές είναι συνυφασμένες με τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και το ρόλο των δύο φύλων στις χώρες προέλευσης αλλά και στις μεταναστευτικές στρατηγικές.

Αυτές οι αναλύσεις δείχνουν ότι οι αλλοδαποί χαρακτηρίζονται από νεανικότερες δομές καθώς η μέση ηλικία τους είναι κατά 10 χρόνια μικρότερη των Ελλήνων ενώ τα ποσοστά των ηλικιωμένων -πάνω από 65 ετών- είναι εξαιρετικά χαμηλά. Ταυτόχρονα οι άνδρες υπερέχουν σαφώς των γυναικών, σε αντίθεση με τον πληθυσμό της Ελλάδας.

Η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία δεν διαθέτει δεδομένα για τις γεννήσεις ανάλογα με την υπηκοότητα και την ηλικία της μητέρας προ του 2004, παρ’ όλα αυτά ειδική έρευνα του Εργαστηρίου που πραγματοποιήθηκε το 2004-2005 έδειξε ότι οι γεννήσεις από αλλοδαπές μητέρες αποτελούν το 1/6 του συνόλου τη συγκεκριμένη διετία. Η συνεισφορά των Αλβανίδων είναι καθοριστική, καθώς σε 100 γεννήσεις οι 61 προέρχονται από μητέρες με αλβανική υπηκοότητα και μόνον 39 από αλλοδαπές μητέρες άλλης υπηκοότητας. Η γεννητικότητα είναι σαφώς υποδεέστερη στις Ελληνίδες. Στις 1.000 αλλοδαπές αναπαραγωγικής ηλικίας καταγράφεται ο διπλάσιος αριθμός γεννήσεων: 66 για τις αλλοδαπές και 33 για τις Ελληνίδες. Την ίδια διετία που υπάρχουν στοιχεία αντιστοιχούν κατά μέσο όρο: 2,21 παιδιά ανά γυναίκα στις αλλοδαπές με 2,54 για τις Αλβανίδες και μόνον 1,20 για τις Ελληνίδες.

Advertisements

Read Full Post »

Του Φάνη Γαβρινιώτη, στο euro2day

Ενεργό ρόλο στις αγοραπωλησίες ακινήτων εν μέσω κρίσης διαδραματίζουν οι οικονομικοί μετανάστες, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία όσων εξασφαλίζουν τραπεζική χρηματοδότηση την αξιοποιούν για την απόκτηση οικογενειακής στέγης.

Αντίθετα, το μεγαλύτερο ποσοστό των ελλήνων δανειοληπτών χρησιμοποίησαν πέρυσι το χρηματικό ποσό που πήραν με τη μορφή δανείου από την τράπεζά τους είτε για εργασίες επισκευής – επέκτασης του παλαιού ακινήτου τους είτε για την ανέγερση – αποπεράτωση μιας νέας κατοικίας.

Ειδικότερα, με βάση τα στοιχεία της Εθνικής Τράπεζας, το 69,5% των ξένων που ζουν στη χώρα μας και οι οποίοι το 2009 προχώρησαν στη σύναψη δανειακής σύμβασης, αγόρασαν με τα χρήματα αυτά ιδιόκτητη κατοικία.

Το ποσοστό των ελλήνων δανειοληπτών που έπραξαν το ίδιο διαμορφώθηκε μόλις στο 44,8%, αφού ένας μεγάλος αριθμός κατηύθυνε τα κεφάλαια του δανείου σε εργασίες επισκευών – επέκτασης (το 29,5%) και ανέγερσης – αποπεράτωσης (το 18,9%).

Τα αντίστοιχα ποσοστά των οικονομικών μεταναστών ήταν αρκετά πιο χαμηλά (12,7% για επισκευές, 14,8% για ανέγερση). Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι μετανάστες, δεδομένων των περιορισμένων οικονομικών τους δυνατοτήτων, αγοράζουν κατά κύριο λόγο παλαιά και σχετικά φθηνά ακίνητα σε περιοχές όπως ο Κολωνός, η Αττική, το Μεταξουργείο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Τράπεζας, πέρυσι το 60% των χορηγήσεων στεγαστικών δανείων προς ξένους υπηκόους εκταμιεύθηκε στο νομό Αττικής, το 14% στη Θεσσαλονίκη και τους νομούς της κεντρικής Μακεδονίας, ενώ από 4% σε Πελοπόννησο και Κυκλάδες. Στις υπόλοιπες περιφέρειες της χώρας, τα αντίστοιχα ποσοστά κινήθηκαν από 1% – 3%.

Κάλυψαν το 7% των χορηγήσεων

Παρά την κάθετη πτώση των στεγαστικών δανείων που χορηγήθηκαν κατά τη διάρκεια του 2009 (πέρυσι εκταμιεύθηκαν περίπου 70.000 δάνεια έναντι 120.000 δανείων το 2008), οι οικονομικοί μετανάστες κάλυψαν ένα σημαντικό τμήμα αυτών των συμβάσεων.

Υπολογίζεται πως το 7% των χορηγήσεων – δηλαδή περί τα 5.000 δάνεια – ελήφθη από μετανάστες, ποσοστό που αγγίζει το 11% αν προστεθούν σ’ αυτούς και οι υπόλοιποι ξένοι υπήκοοι (όχι οικονομικοί μετανάστες) που διαμένουν στην Ελλάδα αλλά δεν έχουν γεννηθεί στη χώρα μας. Η απόκτηση ακινήτων από μετανάστες, ιδίως σε υποβαθμισμένες σήμερα περιοχές της Αθήνας, αναμένεται να συνεχιστεί και φέτος.

Μάλιστα, μια σειρά από προγράμματα αναπλάσεων σε γειτονιές της πρωτεύουσας που προωθεί το υπουργείο Περιβάλλοντος δεν αποκλείεται να αναθερμάνει σταδιακά τη ζήτηση, αλλά και να κάνει αρκετούς έλληνες να επιστρέψουν στο κέντρο της πόλης.

Read Full Post »

Της Καίτης Θεοδοσοπούλου, στη Ναυτεμπορική

Τα σημαντικότερα προβλήματα παραβατικότητας στο δήμο Αθηναίων παρουσίασε χθες, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ο δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης, διατυπώνοντας παράλληλα προτάσεις για μια καλύτερη και ασφαλέστερη πόλη.

Ο δήμαρχος Αθηναίων αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, σε θέματα παράνομης μετανάστευσης και παρεμπορίου, λειτουργίας οίκων ανοχής, αστέγων, διακίνησης ναρκωτικών, επισημαίνοντας το μεγάλο πρόβλημα της πόλης που είναι η δημόσια υγεία.

Υπενθύμισε επίσης ότι την επόμενη εβδομάδα λήγει η δέσμευση της αστυνομίας για κατάρτιση επιχειρησιακού σχεδίου αντιμετώπισης των προβλημάτων του κέντρου της πόλης.

Εκτίμησε ότι περίπου το 19% του πληθυσμού που ζει στην Αθήνα είναι μετανάστες, νόμιμοι και μη (το 50% από τους περίπου 900.000 μετανάστες της χώρας ζουν στην Αθήνα, από τους οποίους το 40% εντός των ορίων του δήμου Αθηναίων).

Για το παράνομο υπαίθριο εμπόριο, αναφέρθηκε στη συνέντευξη ότι το τελευταίο 8μηνο έγιναν 10.400 κατασχέσεις, περίπου 480.000 τεμάχια από μεικτά κλιμάκια δημοτικής αστυνομίας και ΕΛΑΣ. Οσα είναι απομιμήσεις επώνυμων προϊόντων, όπως προβλέπει ο νόμος, καταστρέφονται, ενώ από τα υπόλοιπα, όσα είναι κατάλληλα, διανέμονται σε ιδρύματα, με αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου.

Ο κ. Κακλαμάνης υπενθύμισε εκτιμήσεις του Εμπορικού Συλλόγου, σύμφωνα με τις οποίες ο τζίρος από το παρεμπόριο κυμαίνεται πανελλαδικά από 7 έως 10 δισ. ευρώ, ενώ μόνο ο ΦΠΑ που δεν εισπράττεται είναι της τάξης των 2 δισ. και η φοροδιαφυγή άλλα τόσα (συνολικά 4 δισ.).

Πάντως, ο δήμαρχος Αθηναίων τάχθηκε υπέρ μιας ήπιας πολιτικής, καθώς όπως είπε «προτιμώ οι άνθρωποι αυτοί που δεν είναι όλοι ούτε απατεώνες, ούτε κλέφτες, ούτε εγκληματίες να μπορούν να βγάζουν τα 30 έως 50 ευρώ, γιατί τόσα παίρνουν αυτοί. Τα πολλά λεφτά τα παίρνει ο παράνομος έμπορος».

Ο κ. Κακλαμάνης αρνείται να πιστέψει ότι η Ελληνική Αστυνομία δεν μπορεί να βρει σε ποια σημεία της Αττικής βρίσκονται οι μεγάλες παράνομες αποθήκες που προμηθεύουν τα συγκεκριμένα εμπορεύματα στους μετανάστες. Είπε επίσης ότι πρέπει να παταχθούν οι παράνομες παράλληλες λαϊκές.

-Το σοβαρότερο πρόβλημα με τους μετανάστες είναι η δημόσια υγεία, καθώς σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, η Νιγηρία, το Σουδάν και αλλού, οι υπηρεσίες υγείας είναι άγνωστη λέξη, με αποτέλεσμα να γνωρίζουν έξαρση φυματίωση, ηπατίτιδα και έιτζ. Ο δήμαρχος πρότεινε ελέγχους και όσοι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων απασχολούν εργαζόμενους, χωρίς βιβλιάριο υγείας, να αντιμετωπίζουν το οριστικό κλείσιμο στο δεύτερο εντοπισμό.

-Αναφορικά με τους οίκους ανοχής είπε ότι οι υπηρεσίες έχουν καταγράψει 250 στο δήμο, από τους οποίους μόνο επτά είναι νόμιμοι. Μετά την πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας, αποκλειστική ευθύνη σφράγισης έχει η Ελληνική Αστυνομία και όχι ο δήμος. Σε μηνιαία βάση, η δημοτική αστυνομία εκδίδει περίπου 10 εντολές για σφράγιση οίκων ανοχής, εκ των οποίων παραπάνω από τις μισές δεν εκτελούνται.

«Υπάρχουν μαγαζιά που τα έχουμε σφραγίσει 17 φορές και είναι ανοιχτά», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Κακλαμάνης, ο οποίος πρότεινε αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου. Αναφέρθηκε και στο νέο «φρούτο», με την ονομασία «Κέντρα Σωματικής Ευεξίας» που λαμβάνουν αμέσως άδεια από το υπουργείο Οικονομικών, για τα οποία δεν υπάρχει κανένα θεσμικό πλαίσιο και ο μοναδικός φορέας που μπορεί να παρέμβει είναι η αστυνομία. Αν δεν σταματήσει τώρα το κακό, θα έχουμε πρόβλημα, σχολίασε ο δήμαρχος.

-Για τους αστέγους και εξαρτημένους, εκτίμησε ότι είναι περίπου 1.700, υπενθυμίζοντας ότι το ισχύον νομικό καθεστώς είναι αποκλειστική ευθύνη του υπουργείου Υγείας, γι΄αυτό και θα έχει συνάντηση την επόμενη εβδομάδα με την πολιτική ηγεσία του. Ανακοίνωσε επίσης ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα είναι έτοιμο το ξενοδοχείο των φτωχών που θα φιλοξενεί περίπου 80 άτομα. Για τη διακίνηση και χρήση ναρκωτικών υποστήριξε ότι ουδέποτε αστυνομεύθηκε σωστά η περιοχή γύρω από τα κτήρια του ΟΚΑΝΑ γι΄αυτό και υπάρχει το γνωστό πρόβλημα, ενώ ανακοίνωσε την απομάκρυνση ενός ακόμη τέτοιου κέντρου (ΟΚΑΝΑ). Απαιτείται σταδιακή απομάκρυνση από το κέντρο και μεταφορά κοντά σε περιφερειακά νοσοκομεία.

-Ο κ. Κακλαμάνης αναφέρθηκε και στα εγκαταλειμμένα κτήρια του δήμου, λέγοντας ότι ο δήμος έχει καταγράψει περίπου 1.640 (μόνο στην περιοχή του Μεταξουργείου έχουν καταγραφεί 106). Πρότεινε αλλαγή πολλών ΠΔ που διέπουν σήμερα το θεσμικό πλαίσιο και απλούστευση διαδικασιών.

-Μίλησε για τις απαλλοτριώσεις και αναπλάσεις που έγιναν και θα γίνουν, τονίζοντας ότι την τριετία απαλλοτριώθηκαν ολοκληρωτικά 132 στρέμματα ελεύθερων χώρων. Είπε, μεταξύ άλλων, για την οδό Αθηνάς, που ένα τμήμα της θα πεζοδρομηθεί, για τη δημιουργία πλατείας δίπλα στο Εθνικό Θέατρο για την ανάπλαση του Ψυρρή που θα έχει ολοκληρωθεί σε 2-2,5 μήνες και ότι το Μάιο προβλέπεται να εγκαινιαστεί η νέα δημοτική πινακοθήκη στο Μεταξουργείο.

Απαντώντας σε ερωτήσεις για προσλήψεις στο δήμο, είπε ότι η Διεύθυνση Αλλοδαπών του Δήμου έχει 27 μονίμους υπαλλήλους και 55 εξειδικευμένους συμβασιούχους. Οι τελευταίοι (55) κινδυνεύουν με μη ανανέωση των συμβάσεών τους λόγω των διαδικασιών που προβλέπει ο νόμος Ραγκούση, διότι χαρακτηρίστηκαν ως διοικητικοί υπάλληλοι.

Χαρακτήρισε ανακριβές δημοσίευμα για προσλήψεις, διευκρινίζοντας ότι το μόνιμο προσωπικό του Δήμου από το 2004 μέχρι και 31/12/2009, μειώθηκε κατά 431 άτομα και είναι περίπου 6.000. Το διάστημα αυτό έγιναν προσλήψεις με συμβάσεις έργου (444) για κάλυψη θέσεων συνταξιοδοτηθέντων και προκηρύχθηκαν αμέσως 331 θέσεις μονίμου προσωπικού, διαδικασία που ολοκληρώνεται αυτή την εβδομάδα.

Read Full Post »

Tου Βασίλη Σ. Κανέλλη, στην Ημερησία

Με… δύο ταχύτητες κινείται η αγορά ακινήτων στο κέντρο της Αθήνας και με τις τιμές να βρίσκονται σε δύο διαφορετικά επίπεδα. Από τη μια οι περιοχές που έχουν μετατραπεί σε γκέτο, απαξιωμένες, με παλαιές πολυκατοικίες και παντελή έλλειψη σχεδίου για αναπλάσεις. Από την άλλη, ορισμένες γειτονιές που διαθέτουν ακίνητα πανάκριβα και άλλες οι οποίες αναγεννώνται από τις στάχτες τους κυρίως χάρη σε μεγάλα οικιστικά συγκροτήματα που προωθούν ιδιωτικές εταιρείες.

Ετσι, μέσα σε πολύ κοντινή απόσταση μπορεί να βρει κανείς καινούργια κατοικία που κοστίζει 10.000 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο αλλά και επίσης νεόδμητο διαμέρισμα με 1.500 ευρώ/τ.μ. Χαρακτηριστικά αναφέρουν παράγοντες της αγοράς ότι τα τελευταία χρόνια ο Κολωνός απομακρύνθηκε ιδιαίτερα από το… Κολωνάκι και η διαφορά μεταξύ νεόδμητων κατοικιών στις δύο περιοχές είναι χαώδης.

Πάντως, οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι αλλαγές είναι συνεχείς και ραγδαίες και αρκεί ένα γεγονός, μια ανάπλαση ή μια επένδυση για να αλλάξει την εικόνα ολόκληρης γειτονιάς. Κλασσικό παράδειγμα είναι η λειτουργία του Μουσείου της Ακρόπολης. Μέσα σε λίγους μήνες η περιοχή κάτω από τον ιερό βράχο έγινε ανάρπαστη, ιδιαίτερα για τα επαγγελματικά ακίνητα. Η κίνηση αυξήθηκε κατακόρυφα και οι έμποροι της περιοχής κάνουν χρυσές δουλειές από τον κόσμο που φτάνει για να επισκεφθεί το Μουσείο. Παράλληλα, αύξηση κατά 50% καταγράφεται και στη ζήτηση για διαμερίσματα στη γύρω από την Ακρόπολη περιοχή, και ιδιαίτερα σε Κουκάκι, Μακρυγιάννη αν και εδώ και πολλά χρόνια όποιο σπίτι είχε… παράθυρο προς τον Παρθενώνα ήταν σκέτο χρυσάφι.

Η προσδοκία

Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, η προσδοκία και μόνο του μουσείου εκτόξευσε στα ύψη τις τιμές των ακινήτων. Για σπίτια στην περιοχή του Μακρυγιάννη και στο Κουκάκι ακούγονται τιμές πάνω από 4.000 ευρώ το τετραγωνικό ενώ όσα έχουν θέα στο Μουσείο ή στην Ακρόπολη βγαίνουν στην κυριολεξία σε… πλειστηριασμό. Οι τιμές που έχουν ακουστεί για παλαιές οικίες πάνω στην πεζοδρομημένη Διονυσίου Αρεοπαγίτου ξεπερνούν τα 10.000 ευρώ/τ.μ. ενώ για παλαιά νεοκλασικά έχουν υπογραφεί συμβόλαια με ποσά πάνω από 3-4 εκατ. ευρώ.

Η περιοχή τείνει να γίνει το νέο… Κολωνάκι του κέντρου με πολύ ακριβά ακίνητα και πολλούς γνωστούς Αθηναίους με χρήματα να αγοράζουν όσο – όσο. Σε κάθε περίπτωση, το ιστορικό κέντρο της Αθήνας επανέρχεται στο προσκήνιο για υποψήφιους αγοραστές σπιτιών ή καταστηματάρχες που βλέπουν ότι θα γίνουν «χρυσές δουλειές» τα επόμενα χρόνια.

Εκτός από την περιοχή του Μεταξουργείου και το Κουκάκι, τρεις ακόμη γειτονιές του κέντρου κλέβουν την παράσταση στην αγορά κατοικίας. Το Θησείο, παραδοσιακή δύναμη της κτηματαγοράς, διαθέτει παλαιά, ανακαινισμένα σπίτια τα οποία πωλούνται σε τιμές που ξεπερνούν τα 3.200 ευρώ/.τμ. αλλά υπάρχουν και μεταχειρισμένα σε κακή κατάσταση από 1.300 ευρώ/τ.μ. Ο Κεραμεικός, παρ’ ότι τα σχέδια ανάπλασης και δημιουργίας μιας γειτονιάς του πολιτισμού και των γραμμάτων έχουν καθυστερήσει, είναι από τις περιοχές οι οποίες προσελκύουν νέους επενδυτές. Τα νεόδμητα σπίτια ξεπερνούν τα 2.500 ευρώ/τ.μ.

Στο κέντρο δεσπόζει φυσικά το Κολωνάκι και η ευρύτερη περιοχή του Λυκαβηττού όπου η έλλειψη οικοπέδων έχει εκτινάξει στα ύψη τις τιμές των κατοικιών. Παλαιά διαμερίσματα με θέα πωλούνται πάνω από 1 εκατ. ευρώ ενώ ότι καινούργιο βγαίνει στην αγορά προς πώληση γίνεται ανάρπαστο ακόμη κι αν κοστίζει κοντά στα 8.000 ευρώ/τ.μ. Την έκπληξη κάνουν και περιοχές που δεν είναι… συνυφασμένες με την ανάπτυξη, όπως το Μεταξουργείο και ο Βοτανικός. Στην πρώτη περίπτωση γίνονται προσπάθειες για αναπλάσεις και κατασκευή νέων κατοικιών που θα προσελκύσουν κόσμο. Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε και ο όμιλος ΓΕΚ – ΤΕΡΝΑ ο οποίος ολοκλήρωσε συγκρότημα 40 πολυτελών κατοικιών στην οδό Μυλλέρου. Το συγκρότημα των 6.500 τ.μ. βραβεύτηκε πρόσφατα με το «Βραβείο του Καλύτερου Πραγματοποιημένου Έργου των ετών 2007 – 2009» της διεθνούς επιθεώρησης αρχιτεκτονικής «Δομές».

Από την άλλη, ο Βοτανικός αποτελεί το μεγάλο στοίχημα της κτηματαγοράς. Οι τιμές των ακινήτων έχουν διπλασιαστεί μόνο με την προσδοκία της ανάπλασης και τα καινούργια διαμερίσματα πωλούνται κατά μέσο όρο γύρω στα 2.500 ευρώ/τ.μ. Στην περιοχή, και συγκεκριμένα δίπλα στον πολυχώρο Αθηναΐς ο όμιλος Μαμιδάκη κατασκευάζει συγκρότημα πολυτελών Lofts, το «Αthinais Τower Lofts», το οποίο περιλαμβάνει συνολικά 72 «έξυπνα σπίτια» με μεγάλες βεράντες και κόστος που μπορεί να ξεπερνά τα 5.000 ευρώ/τ.μ. Υπάρχει βέβαια και το Thission Lofts στην οδό Πειραιώς στο Θησείο το οποίο είναι επίσης ένα συγκρότημα με 19 πολυτελή σπίτια.

Η απαξίωση

Η άλλη πλευρά του… Ιανού στο κέντρο της Αθήνας είναι αποκρουστική για πολλούς. Περιοχές – γκέτο, γειτονιές που έχουν υποβαθμιστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε πολλές πολυκατοικίες και ισόγεια καταστήματα να είναι άδεια επί χρόνια. Μόνο οικονομικοί μετανάστες και παράνομοι αλλοδαποί κινούνται στις περιοχές όπως κάτω από το Δημαρχείο, στον Κολωνό, ορισμένα σημεία στο Μεταξουργείο, στην περιοχή κάτω από την Ομόνοια, στον πλατεία Βικτωρίας, τον Αγιο Παντελεήμονα, την πλατεία Αμερικής. Η εικόνα του χάους έχει διώξει τους περισσότερους Ελληνες οι οποίοι ενοικιάζουν τα παλαιά διαμερίσματά τους σε ξένους ενώ πολλοί μετανάστες είναι πλέον ιδιοκτήτες σπιτιών, και ευτυχώς διότι θα είχαν μετατραπεί πολλά κτίρια σε φαντάσματα. Ακόμη και καινούργια διαμερίσματα πωλούνται 1.200 ευρώ/τ.μ. ενώ οι κατώτερες τιμές στις παραπάνω περιοχές μπορεί να φτάσουν τα 700 ευρώ/τ.μ.

Read Full Post »

Του Αχιλλέα Χεκίμογλου, στο Βήμα

ΠΙΑΤΣΕΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ, στέκια ναρκομανών, πάρκα αστέγων, ερωτικά «στούντιο» με «καθαρές κοπέλες» και μαζί τους μια βρώμικη και αφιλόξενη πόλη. Είναι η άλλη Αθήνα: η Αθήνα του περιθωρίου, των απόκληρων, αυτών που ζουν λάθρα, έξω από τον «δικό μας» κόσμο. Είναι αναρίθμητοι, πληθαίνουν και δημιουργούν «αγορές», από τις οποίες καταναλώνουμε δίχως δεύτερη σκέψη. Γυναίκες θύματα του τράφικινγκ, πρεζάκια που τα έχουν χάσει όλα, μετανάστες που κινούνται στο οικονομικό περιθώριο, ανέστιοι, δίχως- στην κυριολεξία- ένα δωμάτιο για να ζήσουν, φοιτήτριες που εκδίδονται για 50-60 ευρώ στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και κορίτσια «ημιπολυτελείας» που βάζουν τον εαυτό τους στο χρηματιστήριο του σεξ- από τα καθαρά «στούντιο» ως τις «βίζιτες» στα κοσμικά μαγαζιά. Αυτό το νέο «μείγμα» απόκληρων και ημιαπόκληρων εξαπλώνεται και κυριαρχεί στη νύχτα της πόλης. Και μαζί τους αναδύονται προστάτες και αφεντικά που ελέγχουν μικρές οικονομίες.

Νύχτα. Τα αυτοκίνητα κορνάρουν ασταμάτητα μέσα στο μποτιλιάρισμα της κεντρικής λεωφόρου. Τα περισσότερα καταστήματα έχουν κλείσει, ενώ άνθρωποι εμφανώς κουρασμένοι περιμένουν υπομονετικά τα τρόλεϊ και τα λεωφορεία. Οικονομικοί μετανάστες επιστρέφουν εξουθενωμένοι από τη δουλειά κουβαλώντας μπόγους. Παιδιά «σχολούν» από τα φροντιστήρια και μιλούν δυνατά στα κινητά, ενώ περίοικοι βγάζουν τα σκυλιά τους νυχτερινή βόλτα. Ολα δείχνουν φυσιολογικά, πλην μιας μικρής «καινοτομίας» που απασχολεί όλο και περισσότερο τους κατοίκους της περιοχής. Η λαϊκή, εμπορική και ιστορική Πατησίων από το ύψος της πλατείας Κολιάτσου έως σχεδόν την πλατεία Βικτωρίας έχει αποκτήσει μία ακόμη οικονομική δραστηριότητα: την πορνεία.

Με το κλείσιμο των καταστημάτων της Πατησίων σε μια ακτίνα χιλιομέτρων εξαπλώνονται δεκάδες κορίτσια και γυναίκες από την Αφρική, οι οποίες εκδίδονται αντί πινακίου φακής. Το φαινόμενο είναι καινοφανές, συζητείται όλο και περισσότερο και ουδείς γνωρίζει επακριβώς τις ρίζες και τους μηχανισμούς του.

Το ξημέρωμα τις δέρνουν

«Μόλις κλείσει η αγορά, τις βλέπω τις κοπέλες που εμφανίζονται. Είναι μικρές και τις λυπάμαι- είναι αμαρτία αυτό που γίνεται. Ακούω το ξημέρωμα που τις δέρνουν, αν δεν τους βγάλουν αρκετά λεφτά. Τις πετάνε κάτω στο πεζοδρόμιο, τις πατάνε και τις κλωτσάνε. Κλαίνε οι καημένες». Ετσι διηγείται την καθημερινότητα της νύχτας στην περιοχή ηλικιωμένη κάτοικος της πλατείας Κολιάτσου, η οποία, όπως λέει, φοβάται πια. «Γεννήθηκα το 1932 και θυμάμαι τη φτώχεια και την απανθρωπιά της Κατοχής. Δυστυχώς, τέτοιες εικόνες εξαθλίωσης βρίσκονται και πάλι έξω από τα σπίτια μας. Κάναμε μια καλή ζωή, μεγαλώσαμε και σπουδάσαμε τα παιδιά μας καιαν είναι δυνατόντώρα στα γεράματα να ξαναβλέπουμε τέτοιες εικόνες καταπίεσης» συμπληρώνει σχεδόν δακρύζοντας η παλαιά κάτοικος των Πατησίων.

Λίγο πιο κάτω, μπροστά από θρυλικές οικοδομές-μνημεία της αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα οι μαραμένοι φοίνικες προδίδουν ότι εκεί κάποτε υπήρχε μια δόση πολυτέλειας, αντίστοιχης με αυτήν που παρουσίαζε ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος. Ωστόσο η παρακμή της περιοχής επιταχύνεται και από τα νέα φαινόμενα.

«Εδώ βλέπεις ό,τι θες πια. Ολα γίνονται. Και όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα. Βλέπεις συχνά εσύ γέρους να “ψωνίζουν” 17χρονα; Εγώ το βλέπω. Αηδία με πιάνει κάθε φόρα που τους αντικρίζω» λέει διανυκτερεύων επαγγελματίας της Πατησίων. Σχεδόν σε κάθε γωνιά νεαρές Αφρικανές περιμένουν πελάτη. Οι περισσότερες περπατούν άλλοτε γρήγορα και άλλοτε αργά. Στην απέναντι πλευρά του πεζοδρομίου καταγράφονται αντίστοιχες κινήσεις από ομάδες ανδρών- και αυτοί Αφρικανοί.

Ο λόγος για τον οποίο οι γυναίκες κινούνται διαρκώς είναι για να αποκρύψουν την πραγματική τους ιδιότητα, αλλά και για να φαίνονται απλώς περαστικές. Μάλιστα, για τους γνωρίζοντες συχνά η «πιάτσα» γίνεται απευθείας από τη στάση των λεωφορείων. Η νύχτα μπορεί να παραπλανήσει. Ούτως ή άλλως, είναι καλά ντυμένες και σε τίποτε δεν θυμίζουν τις συντοπίτισσές τους νοτιότερα, στην Ευριπίδου και στη Σωκράτους.

Συνάντηση με το «αφεντικό»

Λίγο πιο κάτω, προς την πλατεία Αμερικής, γίνεται μια αναπάντεχη συνάντηση. Μέσα από τα στενά ξεπροβάλλει ένας βραχύσωμος, γεροδεμένος και μάλλον πλατυκέφαλος Αφρικανός. Φοράει σκούρο λαμέ κοστούμι, χρυσό βραχιόλι και καδένα, και λουστραρισμένα απαστράπτοντα σκαρπίνια. Φαίνεται ότι είναι το «αφεντικό», αφού περιστοιχίζεται από ψηλούς «φουσκωτούς», οι οποίοι κοιτούν απειλητικά.

Ανάβει πούρο, μιλάει γλώσσα ακαταλαβίστικη, δίνει εντολές και τα κορίτσια «αναδιατάσσονται» σε άλλα σημεία της Πατησίων, νοτιότερα. Οι «φουσκωτοί» περνούν το μήνυμα στους παρατρεχάμενους και αυτοί με τη σειρά τους φεύγουν με βήμα ταχύ προς τις γυναίκες. Ολοι κινούνται πάνω- κάτω. Επειτα από λίγο εμφανίζεται ένα περιπολικό της Αστυνομίας. Οι αστυνομικοί κόβουν ταχύτητα, βλέπουν (και προφανώς ξέρουν) τι γίνεται, όμως ουδέν μεμπτό συμβαίνει επί του παρόντος στην Πατησίων. Το περιπολικό επιταχύνει, ανάβει τη σειρήνα και φεύγει. Και η πιάτσα συνεχίζεται ως το πρωί και όποια δεν μαζέψει το χρήμα θα τιμωρηθεί με άγριο ξύλο. Από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο ακούγεται δυνατά το ρεφρέν από τις Τρύπες: «Είναι παράξενη αυτή η πόλη». Επεσε μέσα.

Το βράδυ στο κέντρο της πόλης, μετά το κλείσιμο της αγοράς, εμφανίζονται σιγά σιγά στα πεζοδρόμια γυναίκες κάθε είδους: μετανάστριες, νεόπτωχες, φοιτήτριες, τοξικομανείς. Στο τέρμα της Σόλωνος γύρω στις 12 το βράδυ μια πολύ μικρή πιάτσα είναι γεμάτη από νεαρές κοπέλες. «Οι περισσότερες από αυτές είναι φοιτήτριες και χρεώνουν 50-60 ευρώ. Είναι Ελληνίδες, “καθαρές”- κάποιες πολύ όμορφες- και το κάνουν για τα λεφτά. Μάλιστα, έχουν και ανταγωνισμό με τις ξένες στην Καποδιστρίου, οι οποίες είναι αρκετά πιο οικονομικές και τους κλέβουν την πελατεία» σημειώνει τακτικός «επισκέπτης» των κοριτσιών. «Είναι καλά κορίτσια» συμπληρώνει.

Οι πιάτσες του νυχτοκάματου

Στη Σόλωνος, προς την πλευρά της Χαριλάου Τρικούπη, σποραδικά εμφανίζονται και μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες, οι περισσότερες εκ των οποίων Ελληνίδες, οι οποίες και αυτές με τη σειρά τους κυνηγούν το «νυχτοκάματο». Αλλωστε, η οικονομική κρίση έχει αυξήσει κατακόρυφα τις σχετικές αιτήσεις στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών.

Λίγο πιο πάνω, στην κακόφημη Καποδιστρίου, από τη μία πλευρά του δρόμου εκδίδονται Αφρικανές, ενώ από την άλλη γυναίκες από τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Βορειότερα συγκεντρώνονται τοξικομανείς νεαρές, οι οποίες χρεώνουν ψίχουλα ίσα ίσα για να βρουν τα χρήματα για τη δόση. «Είναι οι αγαπημένες των φτωχών μεταναστών αυτές. Ολο βλέπω Πακιστανούςκαι Ασιάτες να τις ψωνίζουν» λέει «πελάτης» της περιοχής. Και φυσικά, κάποιοι εισπράττουν υπεραξίες, εκμεταλλευόμενες τις γυναίκες. Οι πιάτσες βρίσκονται διάσπαρτες σε όλο το αθηναϊκό κέντρο. Τις νύχτες πίσω και πάνω από την οδό Αισχύλου εκδίδονται νεαροί, οι οποίοι μετεγκαταστάθηκαν εκεί από την πλατεία Ελευθερίας (Κουμουνδούρου). Αρκετά πιο πίσω, στο ύψος του Μεταξουργείου, ανάμεσα σε μεταμοντέρνες γκαλερί, μπαράκια και συναυλιακούς χώρους, βρίσκεται παραδοσιακά εξαπλωμένη άλλη μια ζώνη του σεξ, η οποία μάλιστα εσχάτως έχει δει τις δουλειές της να πέφτουν. «Ασπίδα» προστασίας σε αυτή την κάμψη είναι ωστόσο οι μετανάστες, οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται μόνοι τους στη χώρα μας, με ό,τι αυτό σημαίνει. Το Σαββατοκύριακο, όταν η πόλη χαλαρώνει, μελαψοί Ασιάτες πηγαινοέρχονται με παντόφλες και ελαφρό ντύσιμο για να τσεκάρουν τα «σπίτια», να δουν τις τιμές, αλλά και τα κορίτσια.

«Κερασάκι» στις πιάτσες της πορνείας είναι η τριτοκοσμική κατάσταση της Ευριπίδου, την οποία πια η πόλη έχει συνηθίσει. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί όλα αυτά τα χρόνια, πρόκειται για Νιγηριανές οι οποίες εκβιάζονται για να έρθουν στην Ελλάδα υπό την απειλή βουντού από υπερεθνικά δίκτυα trafficking. Η πρακτική του βουντού συναντάται ευρέως και στην Ισπανία και απασχολεί τις αρχές και εκεί. Αλλες χώρες ωστόσο, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Νορβηγία, οι οποίες είναι και άρτια οργανωμένες με ειδικές υπηρεσίες μετανάστευσης, απορρίπτουν τη θεωρία περί εκβιασμού μέσω βουντού ως υπερβολική.

Οι κοπέλες είναι αναρίθμητες, εκδίδονται με πολύ χαμηλές τιμές, ελάχιστες έχουν κάνει ιατρικές εξετάσεις και βρίσκονται «φυλακισμένες» από τους… προστάτες τους. Ωστόσο αυτό που ομολογούν οι λίγοι άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί με αυτή την υπόθεση είναι ότι ο φόβος τους να μιλήσουν και να καταδώσουν στις αρχές τη μαφία που τις εκμεταλλεύεται είναι απείρως μεγαλύτερος από την επιθυμία τους να απελευθερωθούν. Ετσι, λίγες μιλούν και ακόμη πιο λίγες αναγνωρίζονται ως θύματα του trafficking.

Οι απόκληροι της κοινωνίας

Μέρα. Οι πορείες έχουν αδειάσει το κέντρο από δραστηριότητες. Οι τουρίστες και οι επισκέπτες λιγοστοί. Στο Θησείο μια Αφρικανή απλώνει σε ένα ριχτάρι την πραμάτεια της: λίγα ρούχα και λίγα αξεσουάρ. Μια μικρή τσιγγάνα- περίπου 10 χρόνων- πηγαίνει κοντά της για να ζητιανέψει. «Από πού είσαι;» τη ρωτάει. «Από την Αλβανία» απαντά η μικρή. «Και πού είναι οι γονείςσου;» συνεχίζει η Αφρικανή. «Είμαι μόνη μου εδώ και δουλεύω» λέει η μικρή. Η Αφρικανή την παίρνει στο πλάι της και την αγκαλιάζει. Σιωπούν. Ζουν στην ίδια κατάσταση, παγιδευμένες και εγκλωβισμένες ποιος ξέρει από ποιον.

Στην περιοχή του Ψυρρή η ανθρωπογεωγραφία αλλάζει ριζικά. Οι φήμες που ακούγονταν ευρύτατα το καλοκαίρι περί αγοραπωλησιών γης και ακινήτων φαίνεται τελικώς να ευσταθούν. Δρόμοι που ήταν «άβατοι» στο παρελθόν ξαφνικά βρίσκονται καθαροί και φωταγωγημένοι. Το «πρόβλημα» όμως; Απλώς μετατίθεται δυο-τρεις δρόμους πιο κάτω, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Στη Μενάνδρου πολιορκημένοι από τόνους απορρίμματα, που συσσωρεύτηκαν λόγω της απεργίας των υπαλλήλων στην καθαριότητα, εκατοντάδες μετανάστες στήνουν παράνομα παζάρια και πωλούν εν μέσω σκουπιδιών από ζαρζαβατικά έως αρώματα και γυαλιά. Τα προϊόντα είναι τοποθετημένα επάνω σε ρετάλια, ούτως ώστε η «έξοδος» να μπορεί να γίνει εύκολα σε περίπτωση που έρθει η Αστυνομία. Με τόσο πολύ κόσμο επικρατεί πανδαινόμιο.

Πίσω τους τα μικροσκοπικά καταστήματα με τα κινητά είναι ασφυκτικά γεμάτα- η τοποθεσία είναι σημείο αναφοράς των κλεπταποδόχων -, ενώ δεν λείπουν οι βρισιές και οι αντεγκλήσεις. Ανδρες της ομάδας Δέλτα κάνουν την εμφάνισή τους και κάποιοι προλαβαίνουν να μαζέψουν τα πράγματά τους και να φύγουν, ενώ άλλοι μένουν εκεί και τα «ακούνε» από την Αστυνομία, η οποίαπαρά την έντονη παρουσία της, αλλά και τις «σκούπες» της προηγούμενης κυβέρνησης- μάλλον δεν είναι ο κατάλληλος φορέας για να λύσει το πρόβλημα.

Ολα αυτά διαδραματίζονται έξω από το Αmaryllis Ιn, ένα ξενοδοχείο στην οδό Μενάνδρου, σε απόσταση αναπνοής από την ιστορική Διπλάρειο Σχολή της πλατείας Θεάτρου. Δύο αστέρων, μέσα στην ψυχή του κέντρου, με 60 δωμάτια και με ιδιαίτερα ανταγωνιστικές τιμές, είναι ιδανικό για τους χιλιάδες ανθρώπους του λεγόμενου city break, μιας ταξιδιωτικής συνήθειας που εξαπλώνεται ραγδαία στην Ευρώπη. Με μια μικρή λεπτομέρεια: το Αmaryllis Ιn έβαλε «λουκέτο» και παραπέμπει για κρατήσεις σε άλλο ξενοδοχείο του ομίλου, το οποίο βρίσκεται στη Βερανζέρου. Διόλου τυχαίο, λοιπόν, το ότι- όπως παραδέχεται και ο ίδιος ο ξενοδοχειακός κλάδος- οι διανυκτερεύσεις έχουν μειωθεί στο μισό από το 1980!

Στην ευρύτερη περιοχή παλαιές βιοτεχνικές επιχειρήσεις έχουν μετατραπεί σε κανονικά εργαστήρια ναρκωτικών. Παρά τη μετεγκατάσταση της Δ΄ Θεραπευτικής Μονάδας του ΟΚΑΝΑ (Σοφοκλέους) στο Νοσοκομείο «Σωτηρία», το εμπόριο συνεχίζεται κανονικά, αφού οι άμεσα ενδιαφερόμενοι γνωρίζουν καλά τις πόρτες που πρέπει να χτυπήσουν. Η απάντηση του κράτους σε όλα αυτά είναι ράθυμη και βραδεία. Το συντονιστικό εκείνο όργανο που θα επιχειρούσε να αναγεννήσει το αθηναϊκό κέντρο απουσιάζει, ενώ η μόνη καλή είδηση έρχεται από αλλού. Σύμφωνα με πληροφορίες, βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Νομαρχίας Αθηνών και της Διπλαρείου Σχολής για τη μακροχρόνια ενοικίαση του ιστορικού κτιρίου της πλατείας Θεάτρου από πλευράς Νομαρχίας. Ισως η εγκατάσταση του κράτους στην πιο «διάσημη» πλατεία της Αθήνας σημάνει και μια αρχή για την περιοχή.

Τα «ευυπόληπτα» studio

ΤΑ «ΣΤΟΥΝΤΙΟ» είναι μικρά σπίτια, χωρίς κόκκινο φως στην είσοδό τους, τα οποία «παρέχουν υπηρεσίες»σχεδόν αποκλειστικά σε Ελληνες, με αρκετά υψηλότερες τιμές από τις πιάτσες, αλλά και υπό καλύτερεςσυνθήκες. «Η Α.Σ. (επαγγελματικό ψευδώνυμο) είναι η πιο γνωστή στην πιάτσα. Ολοι πηγαίνουν σε αυτήν. Πλέον χρεώνει 500 ευρώ την ώρα. Εμείς τους λέμε (στο Διαδίκτυο):Μην πηγαίνετε εκεί.Πεντακόσια ευρώ για ένα γαμ…;» σημειώνει τακτικός θαμώνας των «στούντιο».

Τα «στούντιο» εξαπλώνονται σαν τα μανιτάρια σε ολόκληρο το κέντρο, αλλά και στα προάστια. Στο Γκαζοχώρι, κοντά στις γραμμές του τρένου, στην Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και στα στενά της Ιεράς οδού, στη Μεγάλου Αλεξάνδρου και στην Κασσάνδρας, αλλά και στην Πειραιώς, όλο και περισσότερα εγκαινιάζουν τη λειτουργία τους, δείχνοντας μάλιστα τις τάσεις αλλαγής της «αγοράς». Αντίστοιχα, παρόμοια «στούντιο» άνοιξαν εσχάτως στο Κουκάκι, στη Γλυφάδα, στη Φιλαδέλφεια και αλλού.

Ανθρωποι και ποντίκια

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ Κουμουνδούρου εδώ και χρόνια ζει μαζί με άλλους απόκληρους ένα άστεγος, τα πόδια του οποίου είναι γεμάτα πληγές. Ο ίδιος τα τυλίγει με πανιά, ενώ οι λιγοστοί κάτοικοι της περιοχής τού κατεβάζουν φαγητό και κουβέρτες. Σύλλογος της περιοχής ζήτησε τη συνδρομή του υπουργείου Υγείας για αυτούς τους ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων έχουν ασθένειες και καμία δυνατότητα να τις θεραπεύσουν. Το υπουργείο (επί του κ. Δ. Αβραμόπουλου) τους απάντησε με μια καθησυχαστική επιστολή και δεν έγινε τίποτε απολύτως. Στο μεταξύ, τα φρεάτια της περιοχής είναι βουλωμένα και τα ποντίκια κυκλοφορούν ευρέως. Τα ίδια συμβαίνουν και στην πλατεία Κλαυθμώνος, όπου δεκάδες άστεγοι έχουν βρει καταφύγιο στο πάρκο και κάτω από τα δέντρα. Η δυσοσμία από τα ούρα και τα κόπρανα προδίδει και τη σκληρή πραγματικότητα που επικρατεί κάτω από την πλατεία Κοραή.

Read Full Post »

Δύο άρθρα που γράφτηκαν με διαφορά τεσσάρων ημερών

Ι)

Oι πόλεις χάνουν το χρώμα τους

Tης Ξενιας Kουναλακη / xkounalaki@kathimerini.gr στην Καθημερινή

Ποια είναι τα συστατικά στοιχεία μιας σφύζουσας από ζωή μητρόπολης του κόσμου; Εντονη πολιτιστική ζωή, άγρυπνες νύχτες, γκέι σκηνή, μετανάστες και συμπαθείς γκρινιάρηδες αριστεροί με κουλτουριάρικες ανησυχίες. Αυτή περίπου είναι η θεωρία του Αμερικανού οικονομολόγου, Ρίτσαρντ Φλοράιντα, ο οποίος διατύπωσε στις αρχές της νέας χιλιετίας τη θεωρία ότι το μέλλον των πόλεων ανήκει στη «δημιουργική τάξη». «Πόλεις χωρίς γκέι και ροκ μπάντες χάνουν την κούρσα της οικονομικής ανάπτυξης», εκτιμά ο Φλοράιντα εξοργίζοντας ροκάδες και ομοφυλόφιλους. Μόνο με την παρουσία αυτής της «δημιουργικής τάξης» διασφαλίζεται η αύξηση της αξίας της γης και η μεγιστοποίηση των κερδών όσων ασχολούνται με το real estate.

Την άποψη του Φλοράιντα υιοθετούν πλέον όλο και περισσότερες δημοτικές αρχές αστικών κέντρων. Μόνο που οι πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει σταδιακά την προσπάθεια εκμετάλλευσή τους, αλλά και την ισχύ τους. Αρνούνται να γίνουν «γλάστρες», εναλλακτικές πινελιές στο brandname της πόλης τους. Ενδεικτικό είναι το μανιφέστο που συντάχθηκε κατά της προσπάθειας «εξευγενισμού» (gentrification) του Αμβούργου και της «πώλησης» της γερμανικής πόλης με τη μορφή τουριστικού προϊόντος. Το υπέγραψαν την περασμένη εβδομάδα χιλιάδες κάτοικοι και φίλοι της πόλης. «Δικαίωμα στην πόλη» απαιτούν οι συνυπογράφοντες τη διακήρυξη, ανάμεσά τους και ο Αμβουργέζος τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν. «Οχι στο όνομά μας» λέγεται η πρωτοβουλία που ζητά από τους τοπικούς παράγοντες να εγκαινιάσουν διάλογο που θα επιτρέψει σε όλους τους πολίτες να συνδιαμορφώνουν το πρόσωπο μιας πόλης.

Εταιρείες δημοσίων σχέσεων και περιοδικά λάιφ στάιλ οικοδομούν προσεκτικά το προφίλ της πόλης, παρουσιάζοντάς την ως αμάλγαμα έκλυτου βίου και αναρχοαυτόνομης Μέκκας, με πόρνες και πρωτοποριακή αρχιτεκτονική, γκαλερί και ζωντανή γκέι σκηνή. Το παράδειγμα του Αμβούργου επαναλαμβάνεται με όλες τις μεγαλουπόλεις του πλανήτη. Η Κριστιάνια στην Κοπεγχάγη, το Κρόιτσμπεργκ στο Βερολίνο, το Χόξτον στο Λονδίνο, το Χάρλεμ στη Νέα Υόρκη, το Γκάζι κι ο Κεραμεικός στην Αθήνα. Νέοι κεφάτοι καλλιτέχνες ανακαλύπτουν μια φτωχογειτονιά. Μετακομίζουν εκεί επειδή τα ενοίκια είναι χαμηλά, ανοίγουν γκαλερί και μπαρ ανάμεσα σε σπίτια μεταναστών, ναπολιτάνικες μπουγάδες και βουλκανιζατέρ. Σιγά σιγά συρρέουν φιλότεχνα πλήθη, τα περιοδικά και τα free press ανακαλύπτουν την ανερχόμενη περιοχή, οι ιδιοκτήτες της γης «ξυπνούν» και ανεβάζουν τα μισθώματα, υποχρεώνοντας σε έξωση όσους δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τον «εξευγενισμό». Οι συνοικίες αναβαθμίζονται και ιδιωτικοποιούνται. Οι «γλάστρες» απομακρύνονται. Η «δημιουργική τάξη» μένει μόνη της. Οι πόλεις ομογενοποιούνται και αποχρωματίζονται. Ο ίδιος φαύλος κύκλος επαναλαμβάνεται σε όλες τις περιπτώσεις. Aπλώς σε ορισμένες πόλεις υπάρχει κοινωνία πολιτών που αντιδρά. Σε άλλες η «δημιουργική τάξη» διαμαρτύρεται μόνο όταν κατακλύζεται από ΜΑΤ, τοξικομανείς ή αυγά στα μπαράκια, τα οποία συχνάζει.

ΙΙ)

Real estate Κορίτσια

Από το athensville

Άξαφνη άσχετη σκέψη: Είναι οι λεσβίες ο πιο ακριβής δείκτης της αθηναϊκής κτηματαγοράς;

Τεκμηρίωση: Μαγγελάνοι σωστοί, πρώτες πάτησαν λάσπη σε σκοτεινές άλλοτε περιοχές· στα 80s ξενυχτούσαν στην γκρίζα Ερμού του Ψυρρή, στα 90s ήπιαν καφέ στο παραμελημένο Μεταξουργείο, χόρεψαν (σκεπτόμενες πάντα) στις αρχές της τρέχουσας στο Γκάζι. Μετά από χρόνια οι στρέιτ τις ακολούθησαν σήκωσαν λόφτ, παστερίες, μεζεδοπωλεία! Ποια θα είναι η επόμενη νομαδική μετακίνηση των λεσβιών; Ποιοι φτωχοί στους μαχαλάδες θα πουλήσουν μετά από χρόνια τα σπιτάκια τους για μεζεδοπωλεία; Το ρεπορτάζ πρέπει να συνεχιστεί: παίρνω για καφέ την Νανά την ακτιβίστρια (θα μου αναλύσει βέβαια μια-δυο ώρες την σχέση της πρώτα, χαλάλι, μετά θα εκμαιεύσω πληροφορίες-χρυσάφι)!

Read Full Post »

Tης Όλγας Σελλά, στην Καθημερινή

Μετά την οριστικοποίηση των ποσοστών και των αριθμών, ενδιαφέρον την Κυριακή το βράδυ είχαν μόνο τα πρόσωπα. Για την ακρίβεια, οι εκφράσεις τους. Αυτό που αποτυπωνόταν και γινόταν (ή δεν γινόταν) προσπάθεια να κρυφτεί, να ελεγχθεί: η ικανοποίηση, ο ενθουσιασμός, η χαρά, η δυσάρεστη έκπληξη, η κατήφεια, η πικρή απογόητευση. Ολα αυτά και άλλα πολλά ήταν φανερά στα πρόσωπα των πολιτικών, αλλά ήταν περισσότερο εύγλωττα στα πρόσωπα των οπαδών, όσων -όχι πάρα πολλών- συνέχισαν το «έθιμο» της παρουσίας στα εκλογικά κέντρα των κομμάτων ή έξω από κομματικά γραφεία – για να πανηγυρίσουν ή να στηρίξουν. Ολα τα παραπάνω ήταν αναμενόμενα και «ευανάγνωστα».

Υπήρχαν όμως και κάποια άλλα πρόσωπα, που τα είδαμε πολύ αργά, μόλις χθες το πρωί, και μόνο εξαιτίας ρεπορτάζ του βρετανικού Sky News. Ηταν (κάπου στην πλατεία Αμερικής, στην Αχαρνών, στον Αγιο Παντελεήμονα, στο Μεταξουργείο;) μια μεγάλη παρέα των νέων κατοίκων αυτής της πόλης. Των μεταναστών που προσπαθούν να ενταχθούν στην καθημερινότητά της και να ζήσουν αξιοπρεπώς οι περισσότεροι. Στο ρεπορτάζ του βρετανικού σταθμού, ο σχολιαστής σημείωνε ότι «οι μετανάστες τάχθηκαν στο πλευρό των σοσιαλιστών που υποσχέθηκαν να δώσουν την ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα».

Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε γι’ αυτήν την είδηση, ξεκινώντας από το ότι ήταν μια είδηση που «έχασαν» τα δικά μας κανάλια. Είδα το βίντεο σε χθεσινή πρωινή τηλεοπτική εκπομπή και αυτό που κυρίως είχε σημασία στην αντίδρασή τους ήταν πως αυτοί οι άνθρωποι -ίσως για πρώτη φορά στο διάστημα που ζουν σ’ αυτήν τη χώρα- ένιωθαν μέρος ενός όλου και ένιωθαν προσδοκίες ως τμήμα αυτού του όλου.

Το ξένο ρεπορτάζ θύμιζε ότι οι μετανάστες στην Ελλάδα αντιπροσωπεύουν το 10% του πληθυσμού («Ενας στους δέκα» ήταν και ο τίτλος του επιτυχημένου θεατρικού έργου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου τις δύο προηγούμενες σεζόν). Μια «λεπτομέρεια» που φαίνεται να ξεχνάμε όλοι μας, και ας συναναστρεφόμαστε αυτό το «ένας στους δέκα» στους τόπους κατοικίας, στη δουλειά, στα σχολεία, στα μέσα μεταφοράς, στα μικρομάγαζα της κάθε γειτονιάς. Ηξεραν, ίσως γιατί εμείς τους κάναμε να το νιώθουν, ότι δεν είναι συμπολίτες μας. Είναι ακριβώς αυτό που δηλώνει η αναλογία τους στον πληθυσμό της χώρας: ένας στους δέκα.

Την Κυριακή το βράδυ έστησαν στις δικές τους γειτονιές το δικό τους πανηγύρι, ελπίζοντας ότι σιγά σιγά θα πάψουν να αποτελούν απλώς ένα ποσοστό του πληθυσμού που δεν μετέχει όμως ούτε στις στοιχειώδεις παροχές που οι κάτοικοι αυτού του τόπου απολαμβάνουν. Κανείς δεν γνωρίζει πότε και αν θα πραγματοποιηθεί η προσδοκία τους. Για μια βραδιά, όμως, μετείχαν στην ίδια πραγματικότητα.

Read Full Post »

Older Posts »