Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Μυλλέρου’

Από το athensville

Γράφει ο homocomix

Όλα ξεκινάνε το 387 π.Χ. που ο Αγησίλαος ο Β’ σύναψε ταπεινωτική συνθήκη με τους Πέρσες. Σ’ αυτόν οφείλει και τη ονομασία της η οδός Αγησιλάου, παράλληλη της Πειραιώς, που βγάζει στη Ζήνωνος.Έγινε γνωστή και στα ελληνικά tabloid λόγω της νυχτερινής ιδιότητάς της και της σχέσης της με σεξουαλικές τάσεις διασήμων.

Εμένα ξεκίνησε να με απασχολεί από το ‘95. Από κει περνάει το λεωφορείο με τέρμα την Ομόνοια, όπου πήγαινα φροντιστήριο το βράδυ. Ύστερα φοιτητής, πάλι ίδια διαδρομή για τη σχολή. Τότε πρόσεξα και το ουζερί του Μπαρούφα μια μέρα που καθόταν απέξω μια γριά τραβεστί.

Μετά φαντάρος το Γενάρη του ’07, είχα άδεια. Πάλι μέσα στο λεωφορείο, ήταν εντεκάμιση το βράδυ και πήγαινα για πάρτι των Amateur Boys. Σταμάτησε ο λεωφορειατζής στην Αγησιλάου δίπλα σε σωρό από σκουπίδια, κάτω από τον ΟΕΕ, γιατί πρόσεξε ένα πτώμα πεταμένο. Πάει το πάρτι.

Τα ‘φερε η ζωή έτσι κι ήρθα να μείνω στο Μεταξουργείο, σε μια παράλληλη, πιο κάτω, προς Αχιλλέως, εκεί που συνυπάρχουν τα εστιατόρια των θεατρόφιλων με τους οίκους ανοχής.

Όταν γυρίζω σπίτι από ξενύχτι κάνω αμάν να γλιτώσω από τις αδίστακτες μαυρούλες στη Σοφοκλέους, βγαίνω Κουμουνδούρου και παίρνω τη Μυλλέρου. Πίσω από το εγκαταλειμμένο ΙΚΑ της Πειραιώς ,τα αγόρια, αραβικής καταγωγής συνήθως, στημένα δίπλα στους τηλεφωνικούς θαλάμους, δεν κάνουν φασαρία σαν τις μαυρούλες.

Διάφορα πολυτελή τζιπάκια κάνουν γύρα τα τετράγωνα και τους τσιμπάνε. Τα βλέπω κάθε βράδυ, με μάθανε πια και δε με περνάνε για πελάτη. Τη μόνη πελατειακή σχέση την ξέρω από πρώην που μου ‘λεγε το ‘05 πως επειδή δεν είχα χρόνο να του αφιερώσω θα πάει στα αγόρια της Αγησιλάου με 15€.

Advertisements

Read Full Post »

Οι περιοχές γύρω από την Ομόνοια και την οδό Πειραιώς μαγνητίζουν τους Αθηναίους που σιγά σιγά επιστρέφουν στο κέντρο.

Του Προκόπη Γιογιακά, στα Νέα

«Πουθενά αλλού στο κέντρο της Αθήνας δεν μπορείς να βρεις τόσο μεγάλους χώρους σε λογικές τιμές. Εδώ υπάρχει ακόμη η έννοια της γειτονιάς και έχεις τα πάντα στα πόδια σου χωρίς να χρειάζεσαι να χρησιμοποιείς αυτοκίνητο». Η 43χρονη Ρεβέκκα Καμχή διατηρεί γκαλερί επί της οδού Λεωνίδου 9 στο Μεταξουργείο. Στον ίδιο χώρο τού παλιού νεοκλασικού στεγάζεται και ο χώρος όπου μένει. «Μου αρέσει ο φοίνικας που υπάρχει στην εσωτερική αυλή όπου παίζει η 5χρονη κόρη μου, τα κεραμίδια στη σκεπή. Το Μεταξουργείο έχει πολλά άδεια ανεκμετάλλευτα κτίρια, έχει καλή ρυμοτομία και δεν είναι μπουκωμένο, όπως άλλες περιοχές της Αθήνας. Βέβαια, δεν είναι όλα ρόδινα. Υπάρχουν πολλοί οίκοι ανοχής με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά και πολλοί άνεργοι…». 

tanea1

Στην περιοχή, η αξία των ακινήτων εκτινάχθηκε στα ύψη την τελευταία πενταετία. Από 1.700 έως 1.800 ευρώ το τετραγωνικό που πωλούνταν τα διαμερίσματα το 2003 σήμερα έφτασαν τα 2.500- 4.000. «Αντίφαση» είναι η λέξη που χαρακτηρίζει το σύγχρονο Μεταξουργείο. Τα παλιά σπίτια με τις αυλές μπερδεύονται με τις μαρκίζες των θεάτρων, τους οίκους ανοχής, τα κινέζικα εστιατόρια και μαγαζιά, που δίνουν το δικό τους ιδιαίτερο στίγμα στην περιοχή και, τις υπερσύγχρονες κατοικίες. Λίγα μέτρα πιο κάτω από την γκαλερί της κ. Καμχή, στο τετράγωνο που περικλείεται από τους δρόμους Μυλλέρου-Γερμανικού- Μαραθώνος- Λεωνίδου, σε απόσταση 800 μέτρων από την Ομόνοια, κατασκευάζεται ένα τετραώροφο συγκρότημα με 40 διαμερίσματα (από 60 έως 195 τετραγωνικά μέτρα) που κοστίζουν από 230.000 έως 850.000 ευρώ. Το συγκρότημα διαθέτει μεταξύ άλλων βιοκλιματική στέγη, αυτόνομη θέρμανση με φυσικό αέριο και αίθριο. 

Τo Μεταξουργείο και ο Κεραμεικός είναι ένα κράμα φτώχειας, εναλλακτικής κουλτούρας και ελιτίστικης αισθητικής. Κι αυτό, πέρα από τους ανθρώπους, φαίνεται στις κατασκευές. Για την ανέγερση του συγκροτήματος έγινε, όπως λέει στα «ΝΕΑ» η αρχιτέκτων (εκπρόσωπος της εταιρείας στην επιτροπή αξιολόγησης) κ. Μαρία- Ρίτα Κάμπα, «για πρώτη φορά σε ιδιωτικό έργο ευρωπαϊκός αρχιτεκτονικός διαγωνισμός με 102 συμμετοχές». 

Ένας από αυτούς που αγόρασαν κατοικία στο συγκρότημα είναι και ο 70χρονος αρχιτέκτονας κ. Κυριάκος Κυριακίδης που μένει στο Χαλάνδρι. «Έχει ανοίξει πλέον ο δρόμος για την επιστροφή στο κέντρο. Εδώ υπάρχει η αίσθηση της γειτονιάς», λέει. «Το κέντρο ποτέ του δεν έχασε την αισθητική και την κουλτούρα του».

«Κρυφός χάρτης». Τον νέο κρυφό χάρτη της κτηματαγοράς διαμορφώνουν σήμερα το Μεταξουργείο, του Ψυρή, ο Βοτανικός, το Γκάζι, ο Κεραμεικός. Την εξάδα συμπληρώνει δειλά δειλά και η Ακαδημία Πλάτωνος, με μεγάλο ατού την εδώ και χρόνια σχεδιαζόμενη ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων που αναμένεται να δώσει το περισσότερο πράσινο από τις υπόλοιπες πέντε περιοχές. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι στην Ακαδημία Πλάτωνος πριν από 5 χρόνια τα διαμερίσματα πωλούνταν γύρω στα 2.200 ευρώ το τετραγωνικό και σήμερα πωλούνται από 2.800 έως 3.000. Πόλο έλξης για την ανάπτυξη της κατοικίας σε αυτές τις περιοχές αποτελούν και οι σταθμοί του Μετρό. Όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ» η επικεφαλής της Μονάδας Υποστήριξης και Αξιολόγησης (ΜΥΑ) του Δήμου Αθηναίων τοπογράφος κ. Τασία Λαγουδάκη, «οι νέες περιοχές του κέντρου που έχουν όλες τις προοπτικές για τη δημιουργία κατοικίας απλώνονται μεταξύ των δυο κέντρων της Αθήνας: του νέου επιχειρηματικού που δημιουργείται στον Ελαιώνα και του ιστορικού που θα αλληλοσυμπληρώνονται. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και η σχεδιαζόμενη από τον δήμο πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς, αλλά και η χρησιμοποίηση υλικών στους υπό ανάπλαση δρόμους με μικρή απορροφητικότητα της ηλιακής ενέργειας προκειμένου να αλλάξει το μικροκλίμα της περιοχής». 

Σχέδιο αξιοποίησης. Την ίδια ώρα, στον Δήμο Αθηναίων επεξεργάζονται σχέδιο (θα ανακοινωθεί τον ερχόμενο μήνα) για την αξιοποίηση των εγκαταλελειμμένων κτιρίων στο Μεταξουργείο και του Ψυρρή ελαχιστοποιώντας έτσι την γραφειοκρατία που αποτρέπει τώρα τους ιδιοκτήτες να κάνουν την παραμικρή επένδυση για την ανακαίνισή τους. Σήμερα, έχουν καταγραφεί 211 εγκαταλελειμμένα σπίτια στο Μεταξουργείο και 110 στου Ψυρρή. 

Η ανασφάλεια έδιωξε τους κατοίκους

O κ. Παναγιώτης Γεωργακόπουλος, πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Ελλάδας, επισημαίνει ότι «εξαιτίας της ανασφάλειας που υπάρχει από την ελλιπή αστυνόμευση σε πολλές περιοχές του κέντρου, το πρώτο κύμα της επιστροφής σταμάτησε πριν από περίπου 4 χρόνια. Τότε, πολλές κατασκευαστικές εταιρείες αγόρασαν πολύ φθηνά οικόπεδα και κτίρια, με συνέπεια σήμερα να πωλούν πολύ ακριβά». Όπως υποστηρίζει η αρχιτέκτων και μέλος του Δικτύου Νομαδικής Αρχιτεκτονικής κ. Ελένη Τζιρτζιλάκη, «η φυσιογνωμία του κέντρου αλλάζει βίαια από τα παιχνίδια του real estate, με συνέπεια να μετατρέπεται περιοχή για λίγους. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και όλη η ιστορία για το αν είναι επικίνδυνο ή όχι το κέντρο τη νύχτα από μετανάστες και τοξικομανείς που αποτελούν τις κύριες αιτίες απομάκρυνσης πολλών κατοίκων».   

Από τον Δήμο Αθηναίων επισημαίνουν ότι οι μετανάστες ήρθαν στο κέντρο με τη μαζική έξοδο- κυρίως τη δεκαετία του ΄90-των Αθηναίων προς τα προάστια, αφού βρήκαν φθηνά σπίτια. «Η μόνη λύση να λυθεί η παραβατικότητα είναι να γυρίσει ο κόσμος στο κέντρο και να φωταγωγηθούν οι γειτονιές», συμπληρώνει η κ. Τασία Λαγουδάκη. 

Η οικονομία προδιαγράφει το πολεοδομικό μοντέλο

Σύμφωνα με τον αντιπρύτανη του ΕΜΠ, καθηγητή Πολεοδομίας κ. Γιάννη Πολύζο, «η οικονομία είναι αυτή που σήμερα δημιουργεί τις κατάλληλες- ή αναγκαίες συνθήκες- για την επιστροφή της κατοικίας στην πόλη». Όπως λέει: «Τη δεκαετία τού ΄80, που όλοι έφευγαν για τα προάστια, χρειαζόμουν 15 λεπτά για να φθάσω από το Σύνταγμα στα Μελίσσια, όπου μένω.   

Σήμερα, θέλω τουλάχιστον μία ώρα. Έτσι, ο κόσμος λαμβάνει υπόψη του την απώλεια χρόνου, τα ατελείωτα μποτιλιαρίσματα, την αύξηση της τιμής της βενζίνης και βρίσκει πιο συμφέρον να μένει στο κέντρο και να κινείται με τα πόδια». 

Η αρχή έγινε από τα παλιά βιομηχανικά κτίρια- και αποθήκες- που μπήκαν στο στόχαστρο των επενδυτών στην αγορά ακινήτων. 

Μετράπηκαν σε σύγχρονα loft και μοσχοπουλιούνταιακόμη και έως 8.000 το τετραγωνικό (!)- κυρίως σε εργένηδες, ζευγάρια χωρίς παιδιά- επειδή διαθέτουν μόνο ένα υπνοδωμάτιο- και καλλιτέχνες. Τώρα, η επιστροφή αρχίζει σιγά σιγά να αφορά και οικογένειες, γι΄ αυτό και κατασκευάζονται συγκροτήματα με κλασικές κατοικίες και όχι μόνο με lofts, όπως γινόταν μέχρι πρότινος. Όπως εξηγούν στελέχη κατασκευαστικών εταιρειών «για να προσελκύσεις κόσμο και να έχεις κέρδος πρέπει να πουλήσεις ένα ιδιαίτερο προϊόν. Έτσι εξηγούνται οι υπερκατασκευές μέσα στις φτωχές γειτονιές. Όμως η… τρέλα κοστίζει, γι΄ αυτό και είναι τόσο ακριβά». Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συλλόγου Μεσιτών Αθήνας κ. Γιάννη Ρεβύθη «οι τιμές πλέον είναι εξωπραγματικά υψηλές και, παρά το γεγονός ότι όλοι φωνάζουν, δεν πέφτουν». 

Read Full Post »

Από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 03/10/2003
Εναν σπουδαίο πολιτικό άνδρα, έναν ανιδιοτελή κομμουνιστή που ξεχώριζε για το παροιμιώδες ήθος του, τον Λέοντα Αυδή, τίμησε ο Δήμος Αθηναίων.
Σε μια σεμνή τελετή, το όνομα του Λέοντα, που έφυγε πριν από τρία χρόνια, δόθηκε από τη δημοτική αρχή στην πλατεία μεταξύ των οδών Μυλλέρου, Λεωνίδου, Γιατράκου, Κεραμεικού, στο Μεταξουργείο.«Η μορφή, το ήθος και η ανιδιοτέλεια του Λέοντα Αυδή είναι σε όλους γνωστά. Ο σεβασμός και η εκτίμηση στο πρόσωπό του ξεπέρασαν τα όρια των κομμάτων και των ιδεολογιών», υπογράμμισε στην ομιλία της η δήμαρχος Αθηναίων, Ντόρα Μπακογιάννη, προσθέτοντας:«Υπήρξε η συμπαθέστερη μορφή στον Δήμο Αθηναίων, αφού συνδύαζε το ήθος με την αφοσίωση στον δήμο, προκαλώντας το σεβασμό όλων».
Ο Σπύρος Χαλβατζής, επικεφαλής τής «Συμπαράταξης για την Αθήνα», της οποίας ιδρυτής υπήρξε ο Λέων Αυδής, είπε, μεταξύ άλλων: 

«Ο Λέων Αυδής, διαπρεπής νομικός, κομμουνιστής, μαρξιστής, διανοούμενος της δράσης, της αναμέτρησης με τα προβλήματα, αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα, όχι απλά για τη βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, μα για την αλλαγή της ίδιας της κοινωνίας…».

Για την προσωπικότητα του Λ. Αυδή μίλησαν ακόμη η σύντροφός του Ιρις, ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών Δ. Παξινός, ενώ η συνεργάτις του στον Δήμο Αθηναίων Ζωή Βαλάση διάβασε κείμενα από τις ομιλίες του στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Read Full Post »

Της Όλγας Μπαλαούρα

Στο Μεταξουργείο έχουμε αναφερθεί ξανά με αφορμή την καταστολή από τον δήμο Αθηναίων της κατάληψης που στεγαζόταν στο κέλυφος του παλιού μεταξουργείου Δουρούτη (Μυλλέρου και Γερμανικού), προκειμένου να ξεκινήσουν έργα για τη δημιουργία μιας «ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης».

Τότε, πέρα από την εναντίωσή μας σ’ αυτή καθαυτή την έξωση, είχαμε αναφερθεί και σε ορισμένα ευρύτερα ζητήματα που αφορούν την περιοχή. Το Μεταξουργείο αναδεικνύεται σε πόλο νέων χωρικών μετασχηματισμών, που δείχνουν την επικράτηση μιας νέου τύπου πολεοδομικής στρατηγικής σχετιζόμενης με τις σύγχρονες διαδικασίες (επαν)επένδυσης στον αστικό χώρο από μεγάλες εταιρείες real estate.

Αυτή η νέα πολεοδομική στρατηγική που στοχεύει στην «αναγέννηση» των έως πρόσφατα υποβαθμισμένων περιοχών και στην απόδοσή τους σε μια νέα μεσοαστική τάξη, είναι γνωστή διεθνώς ως «εξευγενισμός» των κέντρων των πόλεων. Είναι μια διαδικασία που δημιουργεί μεγάλες χωρικές πολώσεις μέσα στην πόλη. Μέσω των μηχανισμών της αγοράς ανεβάζει τις αξίες γης και εκτοπίζει τα λαϊκά στρώματα και τους μετανάστες ενώ, παράλληλα, το κράτος (ή η τοπική αυτοδιοίκηση) αναλαμβάνει με σημειακές αναπλάσεις (ή απλώς με εξαγγελίες αναπλάσεων) ή και άμεσες χωροθετήσεις νέων «ευγενών» χρήσεων και με εξώσεις «ενοχλητικών», έναν επίσης ενεργό ρόλο στην αλλοίωση των ιστορικών χαρακτηριστικών των γειτονιών και των κοινοτήτων.

Στο Μεταξουργείο φαίνεται ότι, όποιο κι αν είναι το κοινωνικό και πολιτικό κόστος, ανοίγει το πεδίο για την ανάπλαση από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ήδη η περιοχή έχει προσελκύσει επενδύσεις του δημοσίου ή μη κερδοσκοπικών φορέων, που κατευθύνονται στη δημιουργία κτιρίων πολιτισμού προκειμένου να «αναπτυχθεί και εξελιχθεί μια υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης σε πόλο έλξης πολιτιστικών δραστηριοτήτων που θα πλαισιώνονται από νέες και παλιές πολυτελείς κατοικίες».

Σε αυτή την κατεύθυνση τα σχέδια του δήμου για την ηλεκτρονική βιβλιοθήκη φαίνεται να αλλάζουν, καθώς τώρα εξαγγέλλεται η δημιουργία Πινακοθήκης στο κτίριο του μεταξουργείου (έργο που … αναμφίβολα εξυπηρετεί τους κατοίκους που δεν έχουν σχολεία και μερικοί ούτε καν αποχέτευση στα σπίτια τους). Ως εκ θαύματος, η νέα δημοτική Πινακοθήκη θα γειτνιάζει από τη μία με νεοαναγερθέν συγκρότημα πολυτελών κατοικιών (“loft”), ενώ στους παραδίπλα δρόμους πληροφορίες αναφέρουν πως ιδιώτης επενδυτής έχει αγοράσει το 80% σχεδόν του κτιριακού αποθέματος. Πρόσφατα αναφέρθηκαν περιπτώσεις εξώσεων φτωχών οικογενειών από κατοικίες που μετατράπηκαν τάχιστα σε ιδιωτικούς «χώρους τέχνης»…

Η περιοχή μεταλλάσσεται και συνακόλουθα βλέπουμε ήδη φαινόμενα όπως ο εκτοπισμός πάνω από 2000 ανθρώπων, μόνο στο Μεταξουργείο, από τις επαγγελματικές τους στέγες με πρόσχημα την «απομάκρυνση των οχλουσών παραγωγικών δραστηριοτήτων». Στο μέλλον ίσως δούμε να προχωράει ο εκτοπισμός κατοίκων που κατά τεκμήριο είναι φτωχοί ή μετανάστες στο περιθώριο της πόλης και πέρα.

Γινόμαστε λοιπόν θεατές εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα χωρίς καμία διαδικασία δημόσιας ενημέρωσης στις γειτονιές, χωρίς κανένα δικαίωμα συμμετοχής των ίδιων των πολιτών στα δρώμενα μιας πόλης, μέσα από αδιαφάνεια και με την απουσία οποιουδήποτε μηχανισμού προστασίας του κράτους και του δήμου.

Στον αντίποδα, δημιουργούνται ήδη κινήσεις πολιτών από κατοίκους, επιστήμονες και άλλους ενεργούς πολίτες που συναντήθηκαν το Νοέμβρη για να αναδείξουν όλα αυτά τα ζητήματα και να προστατεύσουν την περιοχή μέσω της δημιουργίας ενός παρατηρητηρίου ανάδειξης του προβλήματος και δράσης. Για μια ανάπλαση που να στοχεύει στις πραγματικές ανάγκες των κατοίκων και όχι στις τσέπες των κερδοσκόπων.

Read Full Post »

Από το Ριζοσπάστη, Κυριακή 5 Μάρτη 2000

Κυριακή σήμερα και εκείνο που επιθυμούμε είναι να βρεθούμε μακρυά, μακρύτερα τέλως πάντων από το σπίτι μας. Μια βόλτα με τα πόδια, αν ο καιρός είναι καλός, μας χρειάζεται. Ομως αν βρέχει ή αν κάποιος σοβαρός άλλος λόγος μας κρατά μέσα, τότε τι γίνεται; Πάντα υπάρχει λύση.

Θα «περπατήσουμε» στο Μεταξουργείο και στον Κολωνό, με συνοδό ένα συγγράφεα, που αγάπησε πολύ αυτή τη συνοικία. Μια νοσταλγία μας κυριεύει καθώς «διαβαίνουμε» τις σελίδες του ομώνυμου βιβλίου του Βασίλη Αγγελίδη. Καθ΄ οδόν λοιπόν για το Μεταξουργείο διαβάζομε: «Το Μεταξουργείο δεν οικοδομήθηκε σε περιοχή που κατοικείτο απο την αρχαιότητα, όπως η Πλάκα η Κολωνός, όπου οι πλούσιοι Αθηναίοι είχαν τις επαύλεις τους χωμένες στις κατάφυτες πλαγιές. Είναι μια συνοικία που γεννήθηκε δέκα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας απο τους Τούρκους. Οικοδομήθηκε με πολλές προσδοκίες από τους πρώτους κατοίκους, αλλά πάντα έμεινε ενα αντιπροσωπευτικό κομμάτι της πρωτευουσας, όπου η ζωή αλλάζει συνεχώς μορφή προς το χειρότερο ή πρός το καλύτερο. Η συνοικία πήρε το όνομά της απο το εργοστάσιο μεταξουργείας, που λειτούργησε στη συμβολή των οδών Μεγάλου Αλεξάνδρου και Μυλλέρου από τα 1854 έως τα 1875».

Ο αρχιτέκτονας Χάνσεν είχε κάνει τα σχέδια, οικοδομήθηκε αλλά στη συνέχεια εγκαταλήφθηκε. Στα 1840 το κτίριο το αγόρασε μια αγγλική εταιρεία με σκοπό, μετά απο ορισμενες μετατροπές, να λειτουργήσει σαν εργοστάσιο μεταξουργείας. Οι μετατροπές έγιναν, το εργοστάσιο εξοπλίστηκε, αλλά η εταιρεία πτώχευσε. Στα 1854 το αγόρασε ο Αθανάσιος Δουρούτης που ήταν και ένας από τους πρώτους οικιστές της νέας πρωτεύουσας, ο οποίος έκανε σοβαρές προσπάθειες για την εκβιομηχάνηση της χώρας και την εμψύχωση της ελληνικής βιομηχανίας. Κι αυτός λοιπόν, με τη σειρά του έκανε κάποιες μετατροπές στο κτίριο του Χάνσεν και εκεί λειτούργησε το πρώτο ατμοκίνητο εργοστάσιο στην Ελλάδα ως Μεταξουργείο, το οποίο έδωσε και το όνομα του στην περιοχή.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια η σύνθεση του πληθυσμού άλλαζε. Το εμπορικό κέντρο της Ομόνοιας, οι σιδηροδρομικοί σταθμοί Πελοπονήσσου και Λαρίσης αλλά και τα θέατρα που χτίστηκαν στην περιοχή, κάνει το Μεταξουργείο στα χρόνια του Μεσοπολέμου, να κατοικείται από εργάτες, από μικρόεμπορους, απο βιοτέχνες και από ανθρώπους του πνεύματος. Εκει σ΄ αυτή τη συνοικία, στην οδο Λεωνιδίου, γεννήθηκε, ανατράφηκε και ποτίστηκε με το θέατρο, το τότε «θυληκό χαμίνι» που εξελίχθηκε ως η κορυφαία Ελληνιδα ηθοποιός, η Μαρίκα Κοτοπούλη.

Σήμερα το Μεταξουργείο παρ΄όλον τον οικοδομικό οργασμό της περιόδου 1950-1960, τα έχει καταφέρει ώστε να μην έχει αλλάξει φυσιογνωμία και συνεχίζει να κρατά το ύφος του 1900. Αν και το περικυκλώνουν μεγάλες αρτηρίες όπως η Λένορμαν, Μεγάλου Αλεξάνδρου, Καρόλου, Κολοκυθούς, Αχιλλέως, Θερμοπυλών και Κωνσταντινουπόλεως, αν και το πνίγουν τα αυτοκίνητα, και οι ρύποι από τις εξατμίσεις καταλυτικών και μή, αν και η περιοχή βουίζει από τα κλάξον και απο τον κόσμο, διατηρεί την παράδοση, την αξιοπρέπεια και να αποδεικνύει ότι ξέρει να αντέχει στο χρόνο. Ο Βασίλης Αγγελίδης γράφει πολλά και ενδιάφεροντα μέσα στο μικρό αλλα πολύτιμο τόμο (εκδόσεις Φιλιππότη), και αποχαιρετά τον αναγνώστη- συνοδοιπόρο του στην βόλτα του στο παρελθόν με ένα τραγούδι του Αλέκου Σακελλάριου: «Δρομάκια σκοτεινά/ που η αγάπη περνά/ ντροπαλή τα δειλινά. Αυλόπορτα βαριά/ που στολιζει η μουριά και η κληματαριά».

Read Full Post »