Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Ομόνοια’

Πληφορορίες για το Μπάγκειον

1 2 3

Advertisements

Read Full Post »

Στο Επτά Ημέρες

Read Full Post »

Via atenistas

Παρασκευή βράδυ στο κέντρο της πόλης.

Αθηναίοι που δεν φοβούνται το σκοτάδι και τις προκαταλήψεις φέρνουν φως, μουσικές και χαμόγελα στην μεγάλη πλατεία.

Έλα κι εσύ, όπως είσαι:  με το ποτό σου, το ποδήλατό σου, και τους φίλους σου. Αν δεν φέρεις, θα βρεις εκεί (όλα εκτός από το ποδήλατο).

Ένα μεγάλο αυτοσχέδιο πάρτι: Μουσικοί, φέρτε κιθάρες και κρουστά, ερασιτέχνες φέρτε ό,τι έχετε: μαράκες, ντέφι, τριγωνάκια, καραμούζες. Οι υπόλοιποι σφυρίχτρες να ξεσηκώσουμε την πόλη.

Κι όλοι μαζί κατηφορίζουμε με κέφι στους σκοτεινούς δρόμους κάτω από την Ομόνοια σε μια αληθινή κινητή γιορτή για την Αθήνα.

Read Full Post »

 

 

 

Read Full Post »

Του Πέτρου Μανταίου, στην Ελευθεροτυπία

Για χρόνια, αρχές καλοκαιριού, αγόραζα φυτοφάρμακα και εντομοκτόνα από ειδικό κατάστημα στην Ομόνοια, Αναξαγόρα και Σωκράτους.

Εφέτος το κατάστημα δεν υπήρχε (είχε μεταφερθεί, όπως έμαθα αργότερα). Στη θέση του ήταν ένα ασιατικό μαγαζί με cd. Ο καταστηματάρχης εξηγούσε κάτι σε δύο πελάτες (Ασιάτες). Καν δεν με πρόσεξε όταν ρώτησα (ελληνικά και αγγλικά) «πού πήγε το προηγούμενο κατάστημα». Το ίδιο συνέβη και στα τρία συνεχόμενα καταστήματα που ρώτησα: ξένοι οι ένοικοι και εγώ… εξαϋλωμένος. Στο τέταρτο μπήκα… προετοιμασμένος: «Μιλάτε ελληνικά;», ρώτησα τον καταστηματάρχη. «Μιλάω», απάντησε γελώντας. Ομως ούτε αυτός ήξερε («είμαι φρέσκος» είπε), τι απέγινε το κατάστημα που γύρευα.

Αναρωτιόμουν, καθώς επέστρεφα σπίτι άπρακτος, πότε ήταν η τελευταία φορά που (λάτρης και τακτικός περιπατητής της παλιάς Αθήνας) τριγύρισα σ’ εκείνα τα κατατόπια στα πέριξ της Ομόνοιας. Πότε, λόγου χάριν, ήταν η τελευταία φορά που χάρηκα τα αρώματα των μπαχαρικών από τα κλειστά μαγαζιά της Ευριπίδου Κυριακή ξημερώματα. Θα ‘χουν περάσει τουλάχιστον δέκα-δεκαπέντε χρόνια! Καθόλου τυχαία. Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τι περίπου άλλαξε, τα τελευταία δεκαπέντε-είκοσι χρόνια, σ’ αυτές τις περιοχές.

Ενδεικτικό το ρεπορτάζ στην «Καθημερινή» (26/8): «Μάχες για τη «μοιρασιά» της Αθήνας». Οπου συμμορίες αλλοδαπών -εθνότητα και είδος εγκληματικότητας ή περιοχή δράσης- καλύπτουν κενά που αφήνουν πολιτεία (έως ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική), δήμος (περιορίζεται σε συσσίτια), αστυνομία (αμήχανη, ενίοτε και συνένοχη). Μία άλλοτε οργανωμένη κοινωνία (νοικοκυριά, καταστήματα, χώροι συνάντησης) άδειασε από ζωή και αφέθηκε στους μετανάστες, στους εκμεταλλευτές μεταναστών, στο ρατσισμό και τις έμφοβες «τοπικές κοινωνίες», από την Κουμουνδούρου μέχρι την Κολιάτσου, το Μεταξουργείο και τη Βάθης. Ισως ήταν λάθος που απομακρυνθήκαμε, όσοι απομακρυνθήκαμε. Ισως μένει ακόμα καιρός να ξαναπλησιάσουμε αυτές τις γειτονιές και τους ανθρώπους τους, ντόπιους και ξένους.

Read Full Post »

Του Αχιλλέα Χεκίμογλου, στο Βήμα

ΠΙΑΤΣΕΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ, στέκια ναρκομανών, πάρκα αστέγων, ερωτικά «στούντιο» με «καθαρές κοπέλες» και μαζί τους μια βρώμικη και αφιλόξενη πόλη. Είναι η άλλη Αθήνα: η Αθήνα του περιθωρίου, των απόκληρων, αυτών που ζουν λάθρα, έξω από τον «δικό μας» κόσμο. Είναι αναρίθμητοι, πληθαίνουν και δημιουργούν «αγορές», από τις οποίες καταναλώνουμε δίχως δεύτερη σκέψη. Γυναίκες θύματα του τράφικινγκ, πρεζάκια που τα έχουν χάσει όλα, μετανάστες που κινούνται στο οικονομικό περιθώριο, ανέστιοι, δίχως- στην κυριολεξία- ένα δωμάτιο για να ζήσουν, φοιτήτριες που εκδίδονται για 50-60 ευρώ στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και κορίτσια «ημιπολυτελείας» που βάζουν τον εαυτό τους στο χρηματιστήριο του σεξ- από τα καθαρά «στούντιο» ως τις «βίζιτες» στα κοσμικά μαγαζιά. Αυτό το νέο «μείγμα» απόκληρων και ημιαπόκληρων εξαπλώνεται και κυριαρχεί στη νύχτα της πόλης. Και μαζί τους αναδύονται προστάτες και αφεντικά που ελέγχουν μικρές οικονομίες.

Νύχτα. Τα αυτοκίνητα κορνάρουν ασταμάτητα μέσα στο μποτιλιάρισμα της κεντρικής λεωφόρου. Τα περισσότερα καταστήματα έχουν κλείσει, ενώ άνθρωποι εμφανώς κουρασμένοι περιμένουν υπομονετικά τα τρόλεϊ και τα λεωφορεία. Οικονομικοί μετανάστες επιστρέφουν εξουθενωμένοι από τη δουλειά κουβαλώντας μπόγους. Παιδιά «σχολούν» από τα φροντιστήρια και μιλούν δυνατά στα κινητά, ενώ περίοικοι βγάζουν τα σκυλιά τους νυχτερινή βόλτα. Ολα δείχνουν φυσιολογικά, πλην μιας μικρής «καινοτομίας» που απασχολεί όλο και περισσότερο τους κατοίκους της περιοχής. Η λαϊκή, εμπορική και ιστορική Πατησίων από το ύψος της πλατείας Κολιάτσου έως σχεδόν την πλατεία Βικτωρίας έχει αποκτήσει μία ακόμη οικονομική δραστηριότητα: την πορνεία.

Με το κλείσιμο των καταστημάτων της Πατησίων σε μια ακτίνα χιλιομέτρων εξαπλώνονται δεκάδες κορίτσια και γυναίκες από την Αφρική, οι οποίες εκδίδονται αντί πινακίου φακής. Το φαινόμενο είναι καινοφανές, συζητείται όλο και περισσότερο και ουδείς γνωρίζει επακριβώς τις ρίζες και τους μηχανισμούς του.

Το ξημέρωμα τις δέρνουν

«Μόλις κλείσει η αγορά, τις βλέπω τις κοπέλες που εμφανίζονται. Είναι μικρές και τις λυπάμαι- είναι αμαρτία αυτό που γίνεται. Ακούω το ξημέρωμα που τις δέρνουν, αν δεν τους βγάλουν αρκετά λεφτά. Τις πετάνε κάτω στο πεζοδρόμιο, τις πατάνε και τις κλωτσάνε. Κλαίνε οι καημένες». Ετσι διηγείται την καθημερινότητα της νύχτας στην περιοχή ηλικιωμένη κάτοικος της πλατείας Κολιάτσου, η οποία, όπως λέει, φοβάται πια. «Γεννήθηκα το 1932 και θυμάμαι τη φτώχεια και την απανθρωπιά της Κατοχής. Δυστυχώς, τέτοιες εικόνες εξαθλίωσης βρίσκονται και πάλι έξω από τα σπίτια μας. Κάναμε μια καλή ζωή, μεγαλώσαμε και σπουδάσαμε τα παιδιά μας καιαν είναι δυνατόντώρα στα γεράματα να ξαναβλέπουμε τέτοιες εικόνες καταπίεσης» συμπληρώνει σχεδόν δακρύζοντας η παλαιά κάτοικος των Πατησίων.

Λίγο πιο κάτω, μπροστά από θρυλικές οικοδομές-μνημεία της αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα οι μαραμένοι φοίνικες προδίδουν ότι εκεί κάποτε υπήρχε μια δόση πολυτέλειας, αντίστοιχης με αυτήν που παρουσίαζε ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος. Ωστόσο η παρακμή της περιοχής επιταχύνεται και από τα νέα φαινόμενα.

«Εδώ βλέπεις ό,τι θες πια. Ολα γίνονται. Και όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα. Βλέπεις συχνά εσύ γέρους να “ψωνίζουν” 17χρονα; Εγώ το βλέπω. Αηδία με πιάνει κάθε φόρα που τους αντικρίζω» λέει διανυκτερεύων επαγγελματίας της Πατησίων. Σχεδόν σε κάθε γωνιά νεαρές Αφρικανές περιμένουν πελάτη. Οι περισσότερες περπατούν άλλοτε γρήγορα και άλλοτε αργά. Στην απέναντι πλευρά του πεζοδρομίου καταγράφονται αντίστοιχες κινήσεις από ομάδες ανδρών- και αυτοί Αφρικανοί.

Ο λόγος για τον οποίο οι γυναίκες κινούνται διαρκώς είναι για να αποκρύψουν την πραγματική τους ιδιότητα, αλλά και για να φαίνονται απλώς περαστικές. Μάλιστα, για τους γνωρίζοντες συχνά η «πιάτσα» γίνεται απευθείας από τη στάση των λεωφορείων. Η νύχτα μπορεί να παραπλανήσει. Ούτως ή άλλως, είναι καλά ντυμένες και σε τίποτε δεν θυμίζουν τις συντοπίτισσές τους νοτιότερα, στην Ευριπίδου και στη Σωκράτους.

Συνάντηση με το «αφεντικό»

Λίγο πιο κάτω, προς την πλατεία Αμερικής, γίνεται μια αναπάντεχη συνάντηση. Μέσα από τα στενά ξεπροβάλλει ένας βραχύσωμος, γεροδεμένος και μάλλον πλατυκέφαλος Αφρικανός. Φοράει σκούρο λαμέ κοστούμι, χρυσό βραχιόλι και καδένα, και λουστραρισμένα απαστράπτοντα σκαρπίνια. Φαίνεται ότι είναι το «αφεντικό», αφού περιστοιχίζεται από ψηλούς «φουσκωτούς», οι οποίοι κοιτούν απειλητικά.

Ανάβει πούρο, μιλάει γλώσσα ακαταλαβίστικη, δίνει εντολές και τα κορίτσια «αναδιατάσσονται» σε άλλα σημεία της Πατησίων, νοτιότερα. Οι «φουσκωτοί» περνούν το μήνυμα στους παρατρεχάμενους και αυτοί με τη σειρά τους φεύγουν με βήμα ταχύ προς τις γυναίκες. Ολοι κινούνται πάνω- κάτω. Επειτα από λίγο εμφανίζεται ένα περιπολικό της Αστυνομίας. Οι αστυνομικοί κόβουν ταχύτητα, βλέπουν (και προφανώς ξέρουν) τι γίνεται, όμως ουδέν μεμπτό συμβαίνει επί του παρόντος στην Πατησίων. Το περιπολικό επιταχύνει, ανάβει τη σειρήνα και φεύγει. Και η πιάτσα συνεχίζεται ως το πρωί και όποια δεν μαζέψει το χρήμα θα τιμωρηθεί με άγριο ξύλο. Από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο ακούγεται δυνατά το ρεφρέν από τις Τρύπες: «Είναι παράξενη αυτή η πόλη». Επεσε μέσα.

Το βράδυ στο κέντρο της πόλης, μετά το κλείσιμο της αγοράς, εμφανίζονται σιγά σιγά στα πεζοδρόμια γυναίκες κάθε είδους: μετανάστριες, νεόπτωχες, φοιτήτριες, τοξικομανείς. Στο τέρμα της Σόλωνος γύρω στις 12 το βράδυ μια πολύ μικρή πιάτσα είναι γεμάτη από νεαρές κοπέλες. «Οι περισσότερες από αυτές είναι φοιτήτριες και χρεώνουν 50-60 ευρώ. Είναι Ελληνίδες, “καθαρές”- κάποιες πολύ όμορφες- και το κάνουν για τα λεφτά. Μάλιστα, έχουν και ανταγωνισμό με τις ξένες στην Καποδιστρίου, οι οποίες είναι αρκετά πιο οικονομικές και τους κλέβουν την πελατεία» σημειώνει τακτικός «επισκέπτης» των κοριτσιών. «Είναι καλά κορίτσια» συμπληρώνει.

Οι πιάτσες του νυχτοκάματου

Στη Σόλωνος, προς την πλευρά της Χαριλάου Τρικούπη, σποραδικά εμφανίζονται και μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες, οι περισσότερες εκ των οποίων Ελληνίδες, οι οποίες και αυτές με τη σειρά τους κυνηγούν το «νυχτοκάματο». Αλλωστε, η οικονομική κρίση έχει αυξήσει κατακόρυφα τις σχετικές αιτήσεις στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών.

Λίγο πιο πάνω, στην κακόφημη Καποδιστρίου, από τη μία πλευρά του δρόμου εκδίδονται Αφρικανές, ενώ από την άλλη γυναίκες από τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Βορειότερα συγκεντρώνονται τοξικομανείς νεαρές, οι οποίες χρεώνουν ψίχουλα ίσα ίσα για να βρουν τα χρήματα για τη δόση. «Είναι οι αγαπημένες των φτωχών μεταναστών αυτές. Ολο βλέπω Πακιστανούςκαι Ασιάτες να τις ψωνίζουν» λέει «πελάτης» της περιοχής. Και φυσικά, κάποιοι εισπράττουν υπεραξίες, εκμεταλλευόμενες τις γυναίκες. Οι πιάτσες βρίσκονται διάσπαρτες σε όλο το αθηναϊκό κέντρο. Τις νύχτες πίσω και πάνω από την οδό Αισχύλου εκδίδονται νεαροί, οι οποίοι μετεγκαταστάθηκαν εκεί από την πλατεία Ελευθερίας (Κουμουνδούρου). Αρκετά πιο πίσω, στο ύψος του Μεταξουργείου, ανάμεσα σε μεταμοντέρνες γκαλερί, μπαράκια και συναυλιακούς χώρους, βρίσκεται παραδοσιακά εξαπλωμένη άλλη μια ζώνη του σεξ, η οποία μάλιστα εσχάτως έχει δει τις δουλειές της να πέφτουν. «Ασπίδα» προστασίας σε αυτή την κάμψη είναι ωστόσο οι μετανάστες, οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται μόνοι τους στη χώρα μας, με ό,τι αυτό σημαίνει. Το Σαββατοκύριακο, όταν η πόλη χαλαρώνει, μελαψοί Ασιάτες πηγαινοέρχονται με παντόφλες και ελαφρό ντύσιμο για να τσεκάρουν τα «σπίτια», να δουν τις τιμές, αλλά και τα κορίτσια.

«Κερασάκι» στις πιάτσες της πορνείας είναι η τριτοκοσμική κατάσταση της Ευριπίδου, την οποία πια η πόλη έχει συνηθίσει. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί όλα αυτά τα χρόνια, πρόκειται για Νιγηριανές οι οποίες εκβιάζονται για να έρθουν στην Ελλάδα υπό την απειλή βουντού από υπερεθνικά δίκτυα trafficking. Η πρακτική του βουντού συναντάται ευρέως και στην Ισπανία και απασχολεί τις αρχές και εκεί. Αλλες χώρες ωστόσο, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Νορβηγία, οι οποίες είναι και άρτια οργανωμένες με ειδικές υπηρεσίες μετανάστευσης, απορρίπτουν τη θεωρία περί εκβιασμού μέσω βουντού ως υπερβολική.

Οι κοπέλες είναι αναρίθμητες, εκδίδονται με πολύ χαμηλές τιμές, ελάχιστες έχουν κάνει ιατρικές εξετάσεις και βρίσκονται «φυλακισμένες» από τους… προστάτες τους. Ωστόσο αυτό που ομολογούν οι λίγοι άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί με αυτή την υπόθεση είναι ότι ο φόβος τους να μιλήσουν και να καταδώσουν στις αρχές τη μαφία που τις εκμεταλλεύεται είναι απείρως μεγαλύτερος από την επιθυμία τους να απελευθερωθούν. Ετσι, λίγες μιλούν και ακόμη πιο λίγες αναγνωρίζονται ως θύματα του trafficking.

Οι απόκληροι της κοινωνίας

Μέρα. Οι πορείες έχουν αδειάσει το κέντρο από δραστηριότητες. Οι τουρίστες και οι επισκέπτες λιγοστοί. Στο Θησείο μια Αφρικανή απλώνει σε ένα ριχτάρι την πραμάτεια της: λίγα ρούχα και λίγα αξεσουάρ. Μια μικρή τσιγγάνα- περίπου 10 χρόνων- πηγαίνει κοντά της για να ζητιανέψει. «Από πού είσαι;» τη ρωτάει. «Από την Αλβανία» απαντά η μικρή. «Και πού είναι οι γονείςσου;» συνεχίζει η Αφρικανή. «Είμαι μόνη μου εδώ και δουλεύω» λέει η μικρή. Η Αφρικανή την παίρνει στο πλάι της και την αγκαλιάζει. Σιωπούν. Ζουν στην ίδια κατάσταση, παγιδευμένες και εγκλωβισμένες ποιος ξέρει από ποιον.

Στην περιοχή του Ψυρρή η ανθρωπογεωγραφία αλλάζει ριζικά. Οι φήμες που ακούγονταν ευρύτατα το καλοκαίρι περί αγοραπωλησιών γης και ακινήτων φαίνεται τελικώς να ευσταθούν. Δρόμοι που ήταν «άβατοι» στο παρελθόν ξαφνικά βρίσκονται καθαροί και φωταγωγημένοι. Το «πρόβλημα» όμως; Απλώς μετατίθεται δυο-τρεις δρόμους πιο κάτω, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Στη Μενάνδρου πολιορκημένοι από τόνους απορρίμματα, που συσσωρεύτηκαν λόγω της απεργίας των υπαλλήλων στην καθαριότητα, εκατοντάδες μετανάστες στήνουν παράνομα παζάρια και πωλούν εν μέσω σκουπιδιών από ζαρζαβατικά έως αρώματα και γυαλιά. Τα προϊόντα είναι τοποθετημένα επάνω σε ρετάλια, ούτως ώστε η «έξοδος» να μπορεί να γίνει εύκολα σε περίπτωση που έρθει η Αστυνομία. Με τόσο πολύ κόσμο επικρατεί πανδαινόμιο.

Πίσω τους τα μικροσκοπικά καταστήματα με τα κινητά είναι ασφυκτικά γεμάτα- η τοποθεσία είναι σημείο αναφοράς των κλεπταποδόχων -, ενώ δεν λείπουν οι βρισιές και οι αντεγκλήσεις. Ανδρες της ομάδας Δέλτα κάνουν την εμφάνισή τους και κάποιοι προλαβαίνουν να μαζέψουν τα πράγματά τους και να φύγουν, ενώ άλλοι μένουν εκεί και τα «ακούνε» από την Αστυνομία, η οποίαπαρά την έντονη παρουσία της, αλλά και τις «σκούπες» της προηγούμενης κυβέρνησης- μάλλον δεν είναι ο κατάλληλος φορέας για να λύσει το πρόβλημα.

Ολα αυτά διαδραματίζονται έξω από το Αmaryllis Ιn, ένα ξενοδοχείο στην οδό Μενάνδρου, σε απόσταση αναπνοής από την ιστορική Διπλάρειο Σχολή της πλατείας Θεάτρου. Δύο αστέρων, μέσα στην ψυχή του κέντρου, με 60 δωμάτια και με ιδιαίτερα ανταγωνιστικές τιμές, είναι ιδανικό για τους χιλιάδες ανθρώπους του λεγόμενου city break, μιας ταξιδιωτικής συνήθειας που εξαπλώνεται ραγδαία στην Ευρώπη. Με μια μικρή λεπτομέρεια: το Αmaryllis Ιn έβαλε «λουκέτο» και παραπέμπει για κρατήσεις σε άλλο ξενοδοχείο του ομίλου, το οποίο βρίσκεται στη Βερανζέρου. Διόλου τυχαίο, λοιπόν, το ότι- όπως παραδέχεται και ο ίδιος ο ξενοδοχειακός κλάδος- οι διανυκτερεύσεις έχουν μειωθεί στο μισό από το 1980!

Στην ευρύτερη περιοχή παλαιές βιοτεχνικές επιχειρήσεις έχουν μετατραπεί σε κανονικά εργαστήρια ναρκωτικών. Παρά τη μετεγκατάσταση της Δ΄ Θεραπευτικής Μονάδας του ΟΚΑΝΑ (Σοφοκλέους) στο Νοσοκομείο «Σωτηρία», το εμπόριο συνεχίζεται κανονικά, αφού οι άμεσα ενδιαφερόμενοι γνωρίζουν καλά τις πόρτες που πρέπει να χτυπήσουν. Η απάντηση του κράτους σε όλα αυτά είναι ράθυμη και βραδεία. Το συντονιστικό εκείνο όργανο που θα επιχειρούσε να αναγεννήσει το αθηναϊκό κέντρο απουσιάζει, ενώ η μόνη καλή είδηση έρχεται από αλλού. Σύμφωνα με πληροφορίες, βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Νομαρχίας Αθηνών και της Διπλαρείου Σχολής για τη μακροχρόνια ενοικίαση του ιστορικού κτιρίου της πλατείας Θεάτρου από πλευράς Νομαρχίας. Ισως η εγκατάσταση του κράτους στην πιο «διάσημη» πλατεία της Αθήνας σημάνει και μια αρχή για την περιοχή.

Τα «ευυπόληπτα» studio

ΤΑ «ΣΤΟΥΝΤΙΟ» είναι μικρά σπίτια, χωρίς κόκκινο φως στην είσοδό τους, τα οποία «παρέχουν υπηρεσίες»σχεδόν αποκλειστικά σε Ελληνες, με αρκετά υψηλότερες τιμές από τις πιάτσες, αλλά και υπό καλύτερεςσυνθήκες. «Η Α.Σ. (επαγγελματικό ψευδώνυμο) είναι η πιο γνωστή στην πιάτσα. Ολοι πηγαίνουν σε αυτήν. Πλέον χρεώνει 500 ευρώ την ώρα. Εμείς τους λέμε (στο Διαδίκτυο):Μην πηγαίνετε εκεί.Πεντακόσια ευρώ για ένα γαμ…;» σημειώνει τακτικός θαμώνας των «στούντιο».

Τα «στούντιο» εξαπλώνονται σαν τα μανιτάρια σε ολόκληρο το κέντρο, αλλά και στα προάστια. Στο Γκαζοχώρι, κοντά στις γραμμές του τρένου, στην Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και στα στενά της Ιεράς οδού, στη Μεγάλου Αλεξάνδρου και στην Κασσάνδρας, αλλά και στην Πειραιώς, όλο και περισσότερα εγκαινιάζουν τη λειτουργία τους, δείχνοντας μάλιστα τις τάσεις αλλαγής της «αγοράς». Αντίστοιχα, παρόμοια «στούντιο» άνοιξαν εσχάτως στο Κουκάκι, στη Γλυφάδα, στη Φιλαδέλφεια και αλλού.

Ανθρωποι και ποντίκια

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ Κουμουνδούρου εδώ και χρόνια ζει μαζί με άλλους απόκληρους ένα άστεγος, τα πόδια του οποίου είναι γεμάτα πληγές. Ο ίδιος τα τυλίγει με πανιά, ενώ οι λιγοστοί κάτοικοι της περιοχής τού κατεβάζουν φαγητό και κουβέρτες. Σύλλογος της περιοχής ζήτησε τη συνδρομή του υπουργείου Υγείας για αυτούς τους ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων έχουν ασθένειες και καμία δυνατότητα να τις θεραπεύσουν. Το υπουργείο (επί του κ. Δ. Αβραμόπουλου) τους απάντησε με μια καθησυχαστική επιστολή και δεν έγινε τίποτε απολύτως. Στο μεταξύ, τα φρεάτια της περιοχής είναι βουλωμένα και τα ποντίκια κυκλοφορούν ευρέως. Τα ίδια συμβαίνουν και στην πλατεία Κλαυθμώνος, όπου δεκάδες άστεγοι έχουν βρει καταφύγιο στο πάρκο και κάτω από τα δέντρα. Η δυσοσμία από τα ούρα και τα κόπρανα προδίδει και τη σκληρή πραγματικότητα που επικρατεί κάτω από την πλατεία Κοραή.

Read Full Post »

Του Αχ. Χεκίμογλου, στο Βήμα.

«Εγώ στη θέση σας θα έφευγα από την περιοχή!» είπε ο ένας. «Μείνετε εκεί όπου είστε, σε λίγα χρόνια θα γίνετε Ηρώδου Αττικού!» απεφάνθη ο άλλος. Η πρώτη φράση ανήκει σε κορυφαίο παράγοντα του υπουργείου Εσωτερικών και η δεύτερη σε αντιδήμαρχο του Δήμου Αθηναίων. Αποδέκτες των δύο αντιφατικών απαντήσεων ήταν κάτοικοι του κέντρου των Αθηνών που είχαν επισκεφθεί τους αρμοδίους για να διαμαρτυρηθούν για τη μετατροπή των γειτονιών τους σε άντρο παρανομίας. Η εμφανής σύγκρουση απόψεων προδίδει και την ολική αδυναμία της πολιτείας να λύσει ένα σοβαρό πρόβλημα μιας πόλης που βυθίζεται σιγά σιγά στη Βαβέλ του οργανωμένου εγκλήματος. Τα τελευταία είκοσι χρόνια η ελληνική πρωτεύουσα έχει γίνει σημείο συνάντησης εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων από την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Ωστόσο, μαζί με τους φιλήσυχους οικονομικούς μετανάστες και τους κυνηγημένους πρόσφυγες έφτασαν στη χώρα μας ουκ ολίγοι που ήρθαν να αντιπαρατεθούν ή να συνδράμουν τους έλληνες εκπροσώπους του εγκλήματος. Οσο περνούν τα χρόνια, μικρές ή μεγάλες εστίες εγκληματικότητας όλων των ειδών έχουν δημιουργηθεί σε ένα μεγάλο τμήμα της Αττικής, ενώ αρκετά μέρη έχουν καταστεί «άβατα» για κατοίκους, εμπόρους, ακόμη και αστυνομικούς.

Το εισαγόμενο έγκλημα δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Η Ελλάδα, σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, δέχεται διαρκή μεταταναστευτική πίεση, καθώς είναι χώρα τράνζιτ για τον δρόμο προς την Ευρώπη, ωστόσο ελλείψει συγκροτημένης μεταναστευτικής πολιτικής, οι αρμόδιοι προτίμησαν την επικράτηση ενός ιδιότυπου «laissez-faire». Τι γίνεται όμως όταν ο ξένος δεν καταφέρνει να περάσει στην Εσπερία; Πολλοί «ξεμένουν» στην Αθήνα, γκετοποιούνται και σταδιακά καταλήγουν να τροφοδοτούν και να τροφοδοτούνται από το έγκλημα, τα πλοκάμια του οποίου έχουν εξαπλωθεί σε όλη την Αττική.

Η χαρτογράφηση του εγκλήματος, έτσι όπως την έχουν κάνει οι αρμόδιοι αξιωματικοί της Ασφάλειας Αττικής, δείχνει ξεκάθαρα πώς έχει διαμορφωθεί το σκηνικό. Υπάρχει λύση; Οι αστυνομικοί λένε ότι με επιχειρήσεις τύπου «σκούπα» δεν λύνεται το πρόβλημα και θα πρέπει η πολιτεία να μεριμνήσει για τη φιλοξενία και την απασχόληση των αλλοδαπών. Επίσης, όπως μας είπε αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. που υπηρετεί σε «μάχιμη» υπηρεσία στο κέντρο της Αθήνας «είναι ένας φαύλος κύκλος. Πολλές φορές συλλαμβάνουμε τα ίδια άτομα. Δηλαδή τη Δευτέρα κάνουμε σύλληψη, περνάει αυτόφωρο, τον αφήνουν ελεύθερο αφού οριστεί τακτική δικάσιμος και μετά επιστρέφει πάλι στον τόπο του εγκλήματος».

* Το κέντρο που πεθαίνει

Το Μοναστηράκι, το κέντρο του τουριστικού «φιλέτου» της πόλης, αλώνεται σιγά σιγά από τη μεγάλη και πολυεθνική εστία εγκληματικότητας που βρίσκεται γύρω από την πλατεία Θεάτρου και τους γύρω δρόμους. Στην ψυχή της πόλης η πρέζα πωλείται ελεύθερα, σαν να μην τρέχει τίποτε, με τους λιγοστούς κατοίκους πια να βρίσκονται σε απελπισία. «Πεθαίνει κόσμος στην περιοχή, όμως δεν τα λένε. Τις προάλλες τα παιδιά έπαιζαν στο πάρκο και χρειάστηκε να ρίξουν κατά λάθος την μπάλα πάνω σε έναν αλλοδαπό για να καταλάβουμε ότι ήταν νεκρός» σημειώνει με λύπη μια κάτοικος.

Στην περιοχή έλεγχο ασκούν πια Αφρικανοί. Πίσω από το δημαρχείο, στου Ψυρρή, και στα στενά της Ομόνοιας, η περιοχή έχει εγκαταλειφθεί στο παρεμπόριο και στα ναρκωτικά, ενώ δίκτυα του trafficking εκμεταλλεύονται γυναίκες από την Αφρική, εκδίδοντάς τες. Τα δίκτυα τις φέρνουν στη χώρα μας υπό την απειλή βουντού και όσο και αν αυτή η μέθοδος φαίνεται εξωφρενική, αποτελεί πάγια τακτική σε όλα τα δίκτυα εμπορίας ανθρώπων της Γηραιάς Ηπείρου. Ωστόσο, η σύνθεσή τους είναι πολυεθνική, καθώς αποτελείται από Ελληνες, Ρώσους, Ρουμάνους και Αφρικανούς.

Οπως προκύπτει από τα στοιχεία του Αστυνομικού Τμήματος Ομονοίας, στην περιοχή (συμπεριλαμβανομένων του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου), στις ληστείες και στις κλοπές προηγούνται οι Ελληνες και ακολουθούν Ιρακινοί, Ρουμάνοι, Βούλγαροι και Αλβανοί. Στα ναρκωτικά τα πρωτεία ανήκουν εκ νέου στους Ελληνες και έπονται Ιρακινοί, Πακιστανοί, Αλβανοί, Ρώσοι, Σομαλοί και Σουδανοί.

Οι Ιρακινοί δραστηριοποιούνται και στη διακίνηση λαθρομεταναστών και σε κλοπές σε βάρος συμπατριωτών τους. Ακόμη στο κέντρο της πρωτεύουσας δρουν και αλλοδαποί από βαλκανικές χώρες, κυρίως Βούλγαροι και Ρουμάνοι, που ασχολούνται με αρπαγές τσαντών και πορτοφολιών. Οι υπήκοοι Μπανγκλαντές απασχολούν ως επί το πλείστον την ΕΛ.ΑΣ. στην ίδια περιοχή και σε γειτονιές του Ταύρου, των Πετραλώνων και του Αιγάλεω, όχι για τα λεγόμενα εγκλήματα βίας αλλά για πλαστογραφία, διακίνηση λαθρομεταναστών, μικροεγκληματικότητα και παρεμπόριο. Συνολικά, στην περιοχή αρμοδιότητας του αστυνομικού τμήματος Ομονοίας έγιναν το πρώτο οκτάμηνο του έτους 59 ληστείες, 997 κλοπές-διαρρήξεις, μία ανθρωποκτονία, ενώ κατεγράφησαν 291 υποθέσεις ναρκωτικών.

* Το έγκλημα επεκτείνεται

Στις γειτονιές κατά μήκος της οδού Αχαρνών και κυρίως στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα δρουν ως επί το πλείστον Αλβανοί και άτομα από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, κυρίως Ρουμάνοι και λιγότερο Πολωνοί. Οι αιματηρές συμπλοκές για ξεκαθαρίσματα προσωπικών ή οικονομικών διαφορών, οι δολοφονίες, οι ληστείες και σωματεμπορία γυναικών είναι στην ημερήσια διάταξη της περιοχής. Ιδια περίπου η εικόνα του εγκλήματος και στην πλατεία Βάθης και στα Πατήσια, όπου δραστηριοποιούνται Αλβανοί. Στην περιοχή οι κλοπές, οι διαρρήξεις, οι ένοπλες ληστείες, αλλά και το ξεκαθάρισμα λογαριασμών (με νεκρούς και τραυματίες) είναι μόνο μερικές από τις μορφές εγκληματικότητας που αναφέρονται σχεδόν καθημερινά στα δελτία συμβάντων των τοπικών τμημάτων ασφαλείας. Επίσης στα Πατήσια καθημερινά καταγράφονται κρούσματα όπως αρπαγές τσαντών, πορτοφολιών, κινητών τηλεφώνων και μικρών χρηματικών ποσών από Ελληνες και αλλοδαπούς.

Σύμφωνα με αστυνομικούς, στην πυκνοκατοικημένη Κυψέλη «ανθεί» η λεγόμενη εγκληματικότητα του δρόμου και οι κλοπές-διαρρήξεις, με τη συμμετοχή Αλβανών, Γεωργιανών και ατόμων από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Ακόμη, πολλοί Γεωργιανοί, Βούλγαροι και Ρώσοι κάνουν «χρυσές δουλειές» μπαίνοντας σε σπίτια και «αδειάζοντάς» τα από κάθε είδους πολύτιμα αντικείμενα και χρήματα. Πολύτιμοι συνεργοί τους οι συμπατριώτισσές τους που μερικές ημέρες πριν έχουν ερευνήσει τους χώρους του σπιτιού ή του διαμερίσματος εργαζόμενες ως οικιακοί βοηθοί.

* Και αλλού

Μερικά χιλιόμετρα μακρύτερα, στου Ρέντη και στη Νίκαια, αλλά και σε άλλες περιοχές της Αττικής όπως στον Κορυδαλλό, στο Αιγάλεω, στο Περιστέρι, στον Ασπρόπυργο, στα Μέγαρα και στον Μαραθώνα τους αστυνομικούς έχουν απασχολήσει συχνά κρούσματα εγκληματικότητας με «πρωταγωνιστές» Πακιστανούς οι οποίοι κυρίως ασχολούνται με διακίνηση λαθρομεταναστών και πλαστογραφία.

Στη Δυτική Αττική, στον Ασπρόπυργο, στη Μάνδρα, στην Ελευσίνα, στα Μέγαρα, στα Ανω Λιόσια τα περισσότερα περιστατικά αφορούν μικροεγκληματικότητα, διακίνηση ναρκωτικών, κλοπές ΙΧ αυτοκινήτων ή φορτηγών και διαρρήξεις σε επιχειρήσεις και αποθήκες κυρίως για χαλκό. Συνήθως στις υποθέσεις αυτές εμπλέκονται έλληνες ή αλβανοί Τσιγγάνοι και χρησιμοποιούν τους πρόχειρους καταυλισμούς τους για τις παράνομες δραστηριότητές τους όπου η παρουσία ένστολων αστυνομικών είναι συχνά αφορμή ένοπλης συμπλοκής.

Οι Κινέζοι που διαμένουν στη χώρα μας και ασχολούνται κυρίως με το εμπόριο προς το παρόν δεν έχουν απασχολήσει τις Αρχές. Ωστόσο, επειδή στην Κύπρο ήδη έχουν κάνει την εμφάνισή τους κυκλώματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης γυναικών από την Κίνα, οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. εκφράζουν την πεποίθηση πως το φαινόμενο αυτό θα επεκταθεί και στην Ελλάδα.

* Πλήρης υποβάθμιση

Το οργανωμένο έγκλημα είναι από μόνο του μια οικονομική δραστηριότητα που αποφέρει πολλά στους «λειτουργούς» του, όμως την ίδια στιγμή στερεί πολλά από τους υπολοίπους. Φαίνεται ότι στην Ελλάδα ουδείς εκ των αρμοδίων συμβουλεύτηκε τη διεθνή εμπειρία που αποδεικνύει την αντιστρόφως ανάλογη σχέση εγκληματικότητας και αξίας της γης. Στο κέντρο των Αθηνών, μόνο στους δρόμους-«βιτρίνα» η διαθεσιμότητα αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο και μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2008 τα αδιάθετα καταστήματα ήταν 15% και όλα δείχνουν ότι η αρνητική πορεία θα είναι ανοδική. Την ίδια στιγμή, η αξία των ακινήτων κατρακυλάει προς τα κάτω στα δυτικό κομμάτι του αθηναϊκού κέντρου. Είναι χαρακτηριστικό ότι στον Αγιο Παντελεήμονα η τιμή ανά τετραγωνικό έχει πέσει ακόμη και στα 700 ευρώ, ποσό αδιανόητο για τα αθηναϊκά δεδομένα, ενώ τα ίδια και χειρότερα ισχύουν στην επαγγελματική στέγη. Για καλύτερη αντίληψη της διαφοράς με τις υπόλοιπες τιμές της αγοράς, σύμφωνα με τον Δείκτη Τιμών Ακινήτων της Τράπεζας της Ελλάδος, κατά το διάστημα 1994-2005, οι τιμές των αστικών ακινήτων στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 175%!

Το θέμα της κατάρρευσης του κέντρου έχει φέρει πολλές φορές στη Βουλή η βουλευτής του ΠαΣοΚ κυρία Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία ηγήθηκε και της πρωτοβουλίας «Αθήνα, Ξανά ζωή στο κέντρο». «Οι αρμόδιοι υπουργοί μού απάντησαν με μισόλογα» σημείωσε μιλώντας προς «Το Βήμα» και πρόσθεσε: «Οταν έκανα επίκαιρη ερώτηση στον Πρωθυπουργό και του κατέθεσα 3.200 υπογραφές κατοίκωνδεν έλαβα καμία απάντηση». «Μόνο όταν πήγα στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδά βελτιώθηκε η κατάσταση και αυτό για έναν μόλις μήνα» συμπληρώνει.

Read Full Post »

Older Posts »