Αθήνα: Λαθρομετανάστευση, πορνεία, ναρκωτικά, ανθρώπινη εξαθλίωση

Στο madata.gr

Λαθρομετανάστευση, πορνεία, ναρκωτικά, παράνομο εμπόριο, κοινή εγκληματικότητα, κοινωνική περιθωριοποίηση και ανθρώπινη εξαθλίωση.  Όλα αυτά μαζί στο ιστορικό κέντρο και σε άλλες σκοτεινές γειτονιές της Αθήνας έχουν οδηγήσει στην γκετοποίηση, σε δράση εγκληματικών συμμοριών και σε φόβο των πολιτών. Αυτό επισήμανε ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, δίνοντας στην δημοσιότητα στοιχεία σοκ για την εγκληματικότητα στην πρωτεύουσα.

Από τη Σοφοκλέους προς το Μεταξουργείο μέχρι και τα Πατήσια λειτουργούν 250 οίκοι ανοχής, εκ των οποίων μόνο οι πέντε διαθέτουν άδεια λειτουργίας, ενώ άλλοι 50 λειτουργούν περιστασιακά. Παράλληλα, τελευταία έχουν αρχίσει να εντοπίζονται στην πρωτεύουσα ξενοδοχεία – πορνεία, κυρίως παλιά ξενοδοχεία του κέντρου στις οδούς Αθηνάς και Ευριπίδου.

Νέα μόδα αποτελούν και τα «στούντιο», μικρά σπίτια χωρίς κόκκινο φως στην είσοδό τους, τα οποία «παρέχουν υπηρεσίες» σχεδόν αποκλειστικά σε Έλληνες, με αρκετά υψηλότερες τιμές από τις πιάτσες αλλά και υπό καλύτερες συνθήκες. Τα «στούντιο» εξαπλώνονται σαν τα μανιτάρια σε ολόκληρο το κέντρο αλλά και τα προάστια: στο Γκάζι κοντά στις γραμμές του τρένου, στην Κωνσταντινουπόλεως, στα στενά της Ιεράς Οδού, στην Μεγάλου Αλεξάνδρου και στην Κασσάνδρας, στην Πειραιώς και εσχάτως στο Κουκάκι.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι μισοί περίπου από τους 800.000 επίσημα καταγεγραμμένους μετανάστες στην Ελλάδα κατοικούν στην Αττική και από αυτούς το 40% μένει στον Δήμο Αθηναίων. Αποτελούν το 19% του συνολικού πληθυσμού του Δήμου Αθηναίων και μένουν στην καρδιά της μητρόπολης, γύρω από πλατείες και σταθμούς, μέσα σε υπόγεια και χαμηλούς ορόφους κακοσυντηρημένων πολυκατοικιών, σε παλιά προσφυγικά, σε αυθαίρετα και σε ερειπωμένα εργοστάσια.

Όλοι αυτοί πολλές φορές εμπλέκονται σε εγκληματικές δραστηριότητες, από ναρκωτικά και πορνεία μέχρι το παραεμπόριο. Μάλιστα, η έρευνα αναφέρει ότι ο τζίρος του τελευταίου στην Ελλάδα, που ασκείται κυρίως από τους οικονομικούς μετανάστες, ανέρχεται στα 7 με 10 δις ευρώ. Ωστόσο, όπως επισημαίνεται, για το παράνομο υπαίθριο εμπόριο, τα κινέζικα καταστήματα που λειτουργούν ως πρατήρια προϊόντων παραεμπορίου, τα παραπάζαρα και οι παραλαϊκές, ο νόμος προβλέπει μόνο διοικητικές κυρώσεις και όχι ποινικές…

Η Αθήνα πίσω από τις κουρτίνες της ευμάρειας και της έντονης νυχτερινής ζωής δυσκολεύεται πια να κρύψει την ασχήμια της. Τι όμως συμβαίνει πραγματικά στο γκέτο του κέντρου ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν και ακόμη λιγότεροι το αντιμετωπίζουν.

Ακριβώς απέναντι, στο ξενοδοχείο Ζενίθ το «εμπόρευμα» είναι γυναίκες- από τη Νιγηρία οι περισσότερες αλλά και Ελληνίδες τοξικομανείς. Τις πολλές έρημες πολυκατοικίες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας τις εκμισθώνουν Έλληνες, με έναν αλλοδαπό που αναλαμβάνει χρέη επιστάτη. Αυτός αποφασίζει ποιος δικαιούται να κοιμηθεί και ποιος όχι. Οι επόπτες υγείας έχουν καταμετρήσει 463 πολυκατοικίες, ξενοδοχεία, κλινικές και αυτοκίνητα που στεγάζουν μετανάστες και τοξικομανείς.

Οδός Μενάνδρου. Απέναντι από τον αριθμό 77 βρίσκεται μια πολυκατοικία που αν είχε… αδελφή θα ήταν κάτοικος Καμπούλ.

«Έχει 7 ορόφους, φως σε κάποιους από αυτούς, ασανσέρ δεν υπάρχει, αλλά αν έρθεις μαζί μου δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Με ξέρουν και με αγαπούν εδώ»,  λέει η Σοφία Πατηνιώτη. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια μαζί με τη Χρύσα Αλμπάντη έχει οργώσει την περιοχή της Ομόνοιας. Στο ισόγειο η πόρτα που οδηγεί στο υπόγειο έχει σφραγιστεί με σιδηροκατασκευή.

«Όλα τα λύματα κατέληγαν εκεί και τα ποντίκια είχαν πλημμυρίσει την πολυκατοικία» εξηγεί η Σοφία καθώς αρχίζουμε να ανεβαίνουμε προς τον 7ο όροφο, εκεί όπου σε ένα διαμέρισμα 30-35 τ.μ. μένουν συνήθως 20 Αφγανοί. Στον 7ο δεν άνοιξαν τελικά, παρά τις εκκλήσεις της Σοφίας. Στον 5ο κάποιος μας έριξε μια βιαστική ματιά και μας έκλεισε την πόρτα κατάμουτρα. Στον 3ο σταθήκαμε επιτέλους τυχεροί.

Ο Ραζά είχε βγει να δει τους απρόσκλητους επισκέπτες και πιάστηκε εξαπίνης. «Περάστε», μας λέει με τα σπαστά ελληνικά του. Στα 20 τ.μ. του διαμερίσματος μένουν 4 Αφγανοί και πληρώνουν 350 ευρώ στον Έλληνα ιδιοκτήτη, τον ίδιο που εκμεταλλεύεται τα περισσότερα διαμερίσματα της πολυκατοικίας. Στον τοίχο οι σημαίες του Αφγανιστάν και της Ελλάδας, το έπιπλο της τηλεόρασης στολίζει ένα μπουκέτο από πλαστικά λουλούδια και στην οθόνη προβάλλονται σκηνές από σαπουνόπερα του Κabul ΤV. Τουαλέτα και κουζίνα βρίσκονται στον ίδιο χώρο και οι κατσαρίδες πια δεν μας εκπλήσσουν, αλλά στη μοναδική όρθια πόρτα του σπιτιού η κολλημένη με σελοτέιπ αφίσα του Γιώργου Παπανδρέου με ένα τεράστιο κόκκινο «Congratulations» δεν περνάει απαρατήρητη.

«Ο Γιώργος θα μας σώσει», μου λέει όλο χαρά ο Ραζά που επιχειρηματολογεί γιατί όλα τα άλλα κόμματα είναι «κακοί».

«5 ευρώ για 12 ώρες»
Ο Ζακίρ που προστίθεται στην παρέα ήρθε στην Ελλάδα πριν από δυόμισι χρόνια. «Για να έρθω εδώ μου κόστισε 7.000 δολάρια. Επειδή όμως δεν είχα όλα τα λεφτά είμαι υποχρεωμένος για τρία χρόνια τα λεφτά που βγάζω να τα δίνω σε αυτούς που με έφεραν. Μόλις τα ξεπληρώσω θα μαζέψω λεφτά για να πάω στη Γερμανία». Όταν του περισσεύουν χρήματα πληρώνει για τον ύπνο του και ένα μπάνιο.

«5 ευρώ για 12 ώρες, 10 για τις 24. Τις άλλες μέρες κοιμάμαι στο Ζεφύρι με τους Τσιγγάνους». Σχεδόν όλοι οι μετανάστες περιγράφουν την ίδια ιστορία. Για την Ευρώπη που τους υποσχέθηκαν οι διακινητές ανθρώπων, όπου όλος ο κόσμος έχει δουλειά, μεγάλα σπίτια και αυτοκίνητα και περιμένουν πώς και πώς τους μετανάστες. «Θα κλέψω, θα κάνω ό,τι μου ζητήσουν, αρκεί να βρω ένα μέρος να κοιμηθώ και κάτι για να φάω», λέει με κυνισμό ο Χασάν από τη Σομαλία.

ΣΤΗ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ, η Μπέττυ δεν έχει κλείσει ακόμη το παιχνιδάδικό της. «Καθημερινά βλέπω τα πάντα και πλέον τίποτα δεν με εντυπωσιάζει. Ναρκωτικά πουλάνε μπροστά στα μάτια μας, όπλα, ό,τι θέλεις. Προχθές ένας αγόρασε μια χειροβομβίδα». Την περιοχή ελέγχουν κυρίως οι Γεωργιανοί και οι Σομαλοί. Στη Μάρνη, μας πληροφορεί η Μπέττυ, έχει εγκατασταθεί μια ομάδα 15 Γεωργιανών που σπάνε τα παράθυρα των αυτοκινήτων και κλέβουν ό,τι μπορούν.

Κοντά στις εννέα το βράδυ κάνουν την εμφάνισή τους οι πόρνες. Νιγηριανές οι περισσότερες, αλλά εμφανίζονται και κοριτσάκια 12-14 ετών στην Ευριπίδου και τη Σωκράτους, τα περισσότερα Ρομά και από την Αλβανία. Ένα κοριτσάκι σπρώχνεται από τον νταβατζή του να σταματήσει να κρύβεται και να βγει στον δρόμο.

Στη Σαπφούς 19 το παρατημένο Φορντ στεγάζει μια ομάδα Αφγανών μεταναστών. Ένα Νισάν στη Μυλλέρου 2 είναι το «ξενοδοχείο» άλλων μεταναστών.

«Αν δεν γίνει κάτι σύντομα η κατάσταση θα ξεφύγει πολύ. Τώρα περνάμε μια περίοδο όπου όλα βρίσκονται σε μια λεπτή ισορροπία. Χρειάζεται μια διαφορετική οργάνωση από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Διαφορετικά κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ακόμη και την κοινωνική εξέγερση», λέει ο νομάρχης Γιάννης Σγουρός. Προτείνει τα ξενοδοχεία του κέντρου που κλείνουν για έξι μήνες να φιλοξενούν τους παράνομους μετανάστες μέχρις ότου ολοκληρωθεί η καταγραφή τους και η διαδικασία χορήγησης ασύλου. «Μετά να δούμε ποιοι θα μείνουν και ποιοι θα γυρίσουν πίσω».

Τα διλήμματα της νέας Αθήνας

Tου Δημήτρη Ρηγόπουλου, στην Καθημερινή.

Ολο και πιο συχνά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να βρίσκεται σε γειτονιές που αγνοούσε: στο Μεταξουργείο, στο Γκάζι, στον Βοτανικό. Ακόμα συχνότερα διαβάζω για επενδυτικά σχέδια στις ίδιες περιοχές. Και, παραδόξως, δεν είναι τα συνήθη που θα περίμενε κανείς: δηλαδή, καφέ, εστιατόρια, μπαρ κ.λπ. Μια νεόκοπη αγορά «λοφτ» επεκτείνεται διαρκώς, μεταγγίζοντας στις υποβαθμισμένες γειτονιές νέο αίμα: καλλιτέχνες, ορκισμένοι εργένηδες, αιώνιοι έφηβοι, εγχώρια golden boys δοκιμάζουν μια νέα καθημερινότητα με φόντο ένα ημιδιαλυμένο τοπίο από παλιά εργοστάσια, ρημαγμένα σπίτια, κάποιες μάντρες, πολλά νέα στέκια της μόδας και σκόρπιες μεταβιομηχανικές πολυκατοικίες. Μόλις πριν από δύο εβδομάδες ανακοινώθηκε ένα από τα πιο φιλόδοξα σχέδια για την κατασκευή συγκροτήματος πολυτελών κατοικιών στις παρυφές του Βοτανικού. Σε ποιους απευθύνεται;

Προσπαθώ ειλικρινά να συμμεριστώ το κλίμα αισιοδοξίας που αναδύει η αποφασιστικότητα των επενδυτών (σε χαλεπούς καιρούς) και το χαρούμενο ποτάμι στους δρόμους του Γκαζιού. Σίγουρα προτιμώ έναν καλοφωτισμένο δρόμο με εστιατόρια και μπαρ, παρά ένα σκοτεινό, ρημαγμένο σοκάκι. Είναι καλό για την Αθήνα που ξεχασμένες εφεδρείες της πόλης επανέρχονται στη ζωή. Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να απολαμβάνει το μεταμεσονύχτιο μποτιλιάρισμα της οδού Πειραιώς.

Αλλά η μετατόπιση του κέντρου βάρους από την πλατεία Συντάγματος νοτιότερα της Ομόνοιας δημιουργεί προβλήματα που σήμερα δεν κρύβονται με τίποτα. Το θέμα διαχείρισης του αυξημένου κυκλοφοριακού φόρτου είναι το ελάχιστο. Και είναι ο τομέας που το κράτος τα έχει πάει σχετικά καλύτερα με την επέκταση του μετρό προς τον Κεραμεικό και τον Ελαιώνα. Οι κοινωνικές αναμοχλεύσεις που δημιούργησε το άνοιγμα της Αθήνας στον παλιό της ξεχασμένο εαυτό, μας φέρνει υποχρεωτικά αντιμέτωπους με μια οδυνηρή καθημερινότητα, δραματικα οικεία μόνο σε όσους ζουν νυχθημερόν στις συγκεκριμένες περιοχές. Ολοι οι υπόλοιποι είμαστε περαστικοί και ελάχιστα ενοχλούμαστε από τις επιμέρους παραδρομές που υποπίπτουν στην αντίληψή μας, ενταγμένες, ούτως ή άλλως, σε μια εξαιρετικά βολική «γραφικότητα». Μιλάμε για τα ανεξέλεγκτα ναρκωτικά, την πορνεία, το παράνομο εμπόριο, προβλήματα που φυσικά (και ευτυχώς) δεν μπορεί να ταυτιστούν γεωγραφικά με όλες τις γειτονιές νότια της Ομόνοιας. Ο κανόνας είναι ότι όπου ευδοκιμεί η βιομηχανία της βραδινής διασκέδασης (Ψυρρή, Γκάζι κ.ά.) τα ζητήματα οξυμένης παραβατικότητας μοιάζουν σημαντικά εξασθενημένα. Καθόλου καθησυχαστικό συμπέρασμα, αν απηχεί, όντως, την πραγματικότητα (εδώ μεταφέρουμε μόνο μια προσωπική αίσθηση).

Καλό είναι η Αθήνα να μην έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ασφαλείς διασκεδασουπόλεις και ανασφαλή γκέτο, που εξελίχθηκαν σε γκέτο επειδή ακριβώς δεν παραδόθηκαν στη βιομηχανία της νύχτας. Εχουμε τη μεγάλη ευκαιρία να ξαναστήσουμε πραγματικές γειτονιές με πραγματικά σπίτια και πραγματικούς, κανονικούς, ευχαριστημένους ανθρώπους δύο βήματα από την Ομόνοια. Σε λίγα χρόνια θα κριθούμε από τους επόμενους για το τι καταφέραμε.