Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘πλατεία Αυδή’

Στο popaganda.gr

-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-433-e1382350493972

Μια διαφορετική πολυχρωμία, κυριολεκτική αυτή τη φορά, συναντούσε το Σαββατοκύριακο όποιος περνούσε από το Δημόσιο Σήμα στον Κεραμεικό και την πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο.

Πώς θα σας φαινόταν αν, εκεί που κάνετε την Κυριακάτικη βόλτα σας, βλέπατε δέκα ανθρώπους να κάνουν υπαίθρια yoga, δίπλα τους μια παρέα παιδιών προσχολικής και σχολικής ηλικίας να ζωγραφίζουν και να κάνουν χειροτεχνίες, ενώ ένας καλλιτέχνης του είδους κάνει body painting με κισσούς, μαργαρίτες και άλλα άνθη σε όποιον θέλει να «ανθίσει», ανεξαρτήτως ηλικίας; Και μάλιστα, όταν την ίδια στιγμή κάποιος προσπαθεί μπροστά στο φακό της φωτογραφικής μηχανής να φάει όσα περισσότερα καυτερά chili μπορεί για να κερδίσει ένα γλαστράκι με τον εν λόγω σπόρο;

Το 2ο Φεστιβάλ Χρωμάτων έδωσε ζωή και χρώμα στις γειτονιές αυτών των περιοχών και κατάφερε να συνδυάσει μια ποικιλία ανθρώπων-από παιδιά που είχαν έρθει με τους γονείς τους και ξετρελάθηκαν με το παιχνίδι με τα χρώματα, μέχρι φοιτητές, τουρίστες, ρομά, ανθρώπους κάθε ηλικίας που ήθελαν να βοηθήσουν και το έκαναν, Έλληνες και ξένοι-, αλλά και δράσεων.

«Υπάρχει ποικιλία στους ανθρώπους που έρχονται» λέει η Πεπίτα, εθελόντρια του Φεστιβάλ. «Το Φεστιβάλ Χρωμάτων είναι μια αφορμή για ανθρώπινες σχέσεις. Το επιθυμητό είναι αυτό εδώ, να μην έχω ιδέα τι είναι ο καθένας και παρ’ όλα αυτά να παίρνω κάτι και να δίνω κάτι στον καθένα».

Στο Δημόσιο Σήμα οι εθελοντές δούλευαν επί ώρες για να φτιάξουν καθίσματα, ώστε να μπορούν οι κάτοικοι να απολαμβάνουν το πάρκο. «Θα φτιάξουμε καθιστικές περιοχές τις οποίες θα γεμίσουμε με χρώμα σε επόμενη δράση. Πάνω απ’ όλα, θέλουμε να φτιάχνουμε τη διάθεση, χωρίς να υπάρχουν εμπορικές συναλλαγές σ’ αυτό. Το Φεστιβάλ ξεκίνησε με αφορμή τα χρώματα, την ένωση των λαών» λέει η Πόπη, εθελόντρια στο Φεστιβάλ.

«Σήμερα στο Φεστιβάλ βάζουμε χρώμα, με διάφορες μορφές» συνεχίζει. «Είτε είναι με φυτά, είτε μέσω workshop και παιδικών παιχνιδιών, είτε είναι street art και παράλληλα, επειδή είναι ένα αυτό-οργανωμένο φεστιβάλ από ανθρώπους που ζουν, λειτουργούν ή εμπνέονται μέσα από αυτή την πιο σκοτεινή και πολιτισμικά πλούσια περιοχή της πόλης, κάνουμε και παρεμβάσεις για να γίνει καλύτερη». Αυτό κάνουν οι εθελοντές ζωγραφίζοντας τον τοίχο, για να δώσουν μια καλλιτεχνική νότα στον χώρο.

Την ίδια ώρα κάποια άλλα μέλη της ομάδας ετοιμάζουν τα σακουλάκια με τα χρώματα για τον «χρωματοπόλεμο» που θα αποτελέσει το αποκορύφωμα του Φεστιβάλ. Είναι γεμάτοι χαρά, όρεξη, πειράζουν και βοηθούν ο ένας τον άλλον σε ένα κλίμα συνεργασίας και γιορτής.

«Κάθε φορά οι εθελοντές είναι λίγο περισσότεροι» σημειώνει η Πόπη. «Πάντα υπάρχει ανάγκη για εθελοντισμό, δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται με δράσεις, performances, διάφορα πράγματα. Απλά, τις μέρες του φεστιβάλ χρειαζόμαστε εθελοντές, γιατί τις μουσικές σκηνές τις στήνουμε μόνοι μας. Τα πράγματα που φέρνουμε εδώ, οι παλέτες, το να καθαρίσουμε τους χώρους, ακόμη και από τις ακαθαρσίες σκύλων, είναι πράγματα δύσκολα και εκεί ο εθελοντισμός λείπει».

Όλη η ουσία του Φεστιβάλ, λοιπόν, βρίσκεται στους ανθρώπους που συγκεντρώνονται, προσπαθούν και δημιουργούν μαζί, όπως εξηγεί και η Πεπίτα. «Το νόημα για μένα είναι πρώτον, οι ανθρώπινες σχέσεις που χτίζονται με διάφορους τρόπους -κι αυτός είναι ένας- και μετά, η επανοικειοποίηση, η επανάχρηση του δημόσιου χώρου. Δεν υπάρχει κάποιος εδώ που να μην χαίρεται μ’ αυτό που γίνεται».

Δίπλα στο χρώμα και τα παιχνίδια, οι εθελοντές της Κοινωνικής Κουζίνας-Ο Άλλος Άνθρωπος ετοιμάζουν το γεύμα που θα μοιραστούν όλοι, εθελοντές, επισκέπτες του φεστιβάλ και περαστικοί.

Ο εμπνευστής της Κοινωνικής Κουζίνας, Κώστας Πολυχρονόπουλος, σημειώνει πως ο σκοπός της δράσης τους είναι κοινός με του φεστιβάλ. «Μαγειρεύουμε, με πρόσχημα την τροφή, για να φέρουμε τους ανθρώπους μας πιο κοντά, να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη, αλλά και εκείνους που δεν έχουν ανάγκη το φαγητό, αλλά έναν άνθρωπο για να μιλήσουν. Αυτό κάνουμε. Στηριζόμαστε στην αλληλεγγύη των ανθρώπων, είτε είναι ένας άστεγος είτε επιχειρηματίας».

Αυτοί οι τόσο διαφορετικοί άνθρωποι πήραν στα χέρια τους κάτι μικρό με σκοπό να κάνουν τη διαφορά. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως τα κατάφεραν βλέποντας ένα άδειο και παραμελημένο οικόπεδο να μετατρέπεται σε καλλιτεχνικό δρώμενο με σκοπό να το απολαμβάνουν όλοι, κάνοντάς το σημείο συνάντησης.

φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-23 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-40 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-142 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-145 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-209 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-215 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-223 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-243 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-263 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-271 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-298 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-373 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-384 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-388 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-389 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-397 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-399 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-410 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-413 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-424 φεστιβαλ-χρωματων-Πηνελοπη-Γερασιμου-434

 

 

Advertisements

Read Full Post »

Του Γιαννη Παλαιολογου, στην Καθημερινή

Το τέταρτο ReMap, η έκθεση τέχνης που ξεκινά αύριο στον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο, αναδεικνύει τη θετική πλευρά της αντιφατικής αυτής περιοχής. Για τρεις εβδομάδες, η περιοχή θα γεμίσει, ακόμα περισσότερο από ό,τι συνήθως, με ανήσυχα πνεύματα. Θα ακουστούν συζητήσεις για το τι θα έλθει μετά τον μεταμοντερνισμό, θα πλημμυρίσουν οι δρόμοι βόρεια της Πειραιώς με καλοπροαίρετα και κακόβουλα καλλιτεχνικά κουτσομπολιά.

Για αρκετά χρόνια τώρα όμως, αυτή η όψη της περιοχής συνυπάρχει με την πιο σκοτεινή πλευρά, στην οποία κυριαρχεί η παραβατικότητα, η εκμετάλλευση, η ανασφάλεια και η εξαθλίωση. Παράνομοι οίκοι ανοχής, αποθήκες παρεμπορίου, εστίες χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών εξακολουθούν να μαστίζουν τη γειτονιά, παρά τις προσπάθειες του δήμου και άλλων φορέων για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση.

Τον περασμένο Οκτώβριο, το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία τις προτάσεις της ιδιωτικής εταιρείας real estate Oliaros –διοργανώτρια, μεταξύ άλλων, και του ReMap– για την αναβάθμιση της περιοχής. Στην ίδια συνεδρίαση, το δημοτικό συμβούλιο ανακοίνωσε την προώθηση πέντε έργων τα οποία θα πλαισίωναν τις προτάσεις της εταιρείας.

Σήμερα, σχεδόν ένα χρόνο μετά, η πρόοδος των έργων αυτών δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ικανοποιητική. Το μόνο που βρίσκεται υπό κατασκευή είναι ο βιοκλιματικός βρεφονηπιακός σταθμός, ο οποίος αναμένεται να είναι έτοιμος έως το τέλος του 2014. Η «πράσινη διαδρομή» –πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι, οδοί ήπιας κυκλοφορίας που θα συνδέουν τον Κεραμεικό με την Ακαδημία Πλάτωνος και τον Κολωνό– είναι ακόμα υπό μελέτη από εξωτερικό συνεργάτη. Σύμφωνα με πηγές του Δήμου Αθηναίων, σε πιο προχωρημένο στάδιο βρίσκεται η πλατεία Αυδή (έχει ολοκληρωθεί η μελέτη και αναμένεται η δημοπράτηση εντός του επόμενου διμήνου) και το κτίριο Δουρούτη, που προορίζεται για πολιτιστικό κέντρο (η μελέτη έχει σχεδόν ολοκληρωθεί). Τέλος, η εγκατάσταση λαμπτήρων LED, που αφορά υποφωτισμένες περιοχές σε ολόκληρο τον δήμο (προϋπολογισμός 6 εκατ. ευρώ), αναμένεται να δημοπρατηθεί μέσα στον επόμενο μήνα.

Τα όρια της ανοχής

Το φλέγον θέμα όμως για τους κατοίκους και τους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή είναι άλλο. Στην οδό Ιάσονος και παράπλευρες οδούς κοντά στην πλατεία Καραϊσκάκη, παράνομοι οίκοι ανοχής –τουλάχιστον 50 στο σύνολο– συνεχίζουν ανεξέλεγκτα τη δραστηριότητά τους. Κατόπιν καταγγελιών, οι υπηρεσίες του δήμου σφραγίζουν τα κτίρια που δεν διαθέτουν τις απαραίτητες άδειες. Η εφαρμογή του νόμου όμως συνήθως διαρκεί το πολύ λίγες ώρες. Η σχετική κορδέλα αφαιρείται και οι θεραπαινίδες του αρχαιότερου των επαγγελμάτων επιστρέφουν στο λειτούργημά τους. Στην περιοχή του Κεραμεικού, υπάρχει οίκος που έχει σφραγιστεί και έχει ξανανοίξει 13 φορές μέσα σε ένα χρόνο, παρότι ο Ποινικός Κώδικας προβλέπει φυλάκιση έως 2 ετών για όποιον «θραύει ή βλάπτει σφραγίδα» των αρχών.

«Οι οίκοι ανοχής είναι ένα μεγάλο πρόβλημα», δηλώνει στην «Κ» ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης. Οπως σημειώνει, «κανένας τους δεν λειτουργεί με άδεια, διότι οι κυβερνήσεις έδειξαν και δείχνουν ατολμία στη νομοθετική πρόταση που έχουμε υποβάλει, που είναι πλήρης και ρεαλιστική. Ο ισχύων νόμος, μέσα από την υποκριτική αυστηρότητά του, είναι ανεφάρμοστος, γι’ αυτό όλοι παρανομούν. Και το κρυφτούλι συνεχίζεται. Ετσι όμως, δεν μπορεί να διαμορφωθεί το νέο τοπίο που χρειάζονται οι γειτονιές τις Αθήνας».

Ο δήμος είχε προχωρήσει σε κατάθεση πρότασης νόμου, όταν ήταν ακόμα πρωθυπουργός ο Λουκάς Παπαδήμος, για την αλλαγή του τρόπου αδειοδότησης των οίκων ανοχής (ειδικά σε σχέση με τη διάταξη για την απόσταση 200 μέτρων από σχεδόν οποιαδήποτε κατηγορία κτιρίου), ώστε να τεθεί υπό έλεγχο η λειτουργία τους. Η κυβέρνηση δεν έχει ανταποκριθεί.

Τον ερχόμενο Οκτώβριο, η ΚΜ Πρότυπη Γειτονιά, ένας τοπικός φορέας που κι αυτός συνδέεται με την εταιρεία Oliaros, σχεδιάζει εργασίες εξωραϊσμού της Ιάσονος, με αναμόρφωση του πλακόστρωτου, φύτευση και εγκατάσταση λαμπτήρων LED. Αν μη τι άλλο, η συνύπαρξη των καλοθελητών της οργάνωσης με τις επαγγελματίες της οδού, θα έχει ενδιαφέρον.

Το τέταρτο ReMap, η έκθεση τέχνης που ξεκινά αύριο στον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο, αναδεικνύει τη θετική πλευρά της αντιφατικής αυτής περιοχής. Για τρεις εβδομάδες, η περιοχή θα γεμίσει, ακόμα περισσότερο από ό,τι συνήθως, με ανήσυχα πνεύματα. Θα ακουστούν συζητήσεις για το τι θα έλθει μετά τον μεταμοντερνισμό, θα πλημμυρίσουν οι δρόμοι βόρεια της Πειραιώς με καλοπροαίρετα και κακόβουλα καλλιτεχνικά κουτσομπολιά.

Για αρκετά χρόνια τώρα όμως, αυτή η όψη της περιοχής συνυπάρχει με την πιο σκοτεινή πλευρά, στην οποία κυριαρχεί η παραβατικότητα, η εκμετάλλευση, η ανασφάλεια και η εξαθλίωση. Παράνομοι οίκοι ανοχής, αποθήκες παρεμπορίου, εστίες χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών εξακολουθούν να μαστίζουν τη γειτονιά, παρά τις προσπάθειες του δήμου και άλλων φορέων για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση.

Τον περασμένο Οκτώβριο, το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία τις προτάσεις της ιδιωτικής εταιρείας real estate Oliaros –διοργανώτρια, μεταξύ άλλων, και του ReMap– για την αναβάθμιση της περιοχής. Στην ίδια συνεδρίαση, το δημοτικό συμβούλιο ανακοίνωσε την προώθηση πέντε έργων τα οποία θα πλαισίωναν τις προτάσεις της εταιρείας.

Σήμερα, σχεδόν ένα χρόνο μετά, η πρόοδος των έργων αυτών δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ικανοποιητική. Το μόνο που βρίσκεται υπό κατασκευή είναι ο βιοκλιματικός βρεφονηπιακός σταθμός, ο οποίος αναμένεται να είναι έτοιμος έως το τέλος του 2014. Η «πράσινη διαδρομή» –πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι, οδοί ήπιας κυκλοφορίας που θα συνδέουν τον Κεραμεικό με την Ακαδημία Πλάτωνος και τον Κολωνό– είναι ακόμα υπό μελέτη από εξωτερικό συνεργάτη. Σύμφωνα με πηγές του Δήμου Αθηναίων, σε πιο προχωρημένο στάδιο βρίσκεται η πλατεία Αυδή (έχει ολοκληρωθεί η μελέτη και αναμένεται η δημοπράτηση εντός του επόμενου διμήνου) και το κτίριο Δουρούτη, που προορίζεται για πολιτιστικό κέντρο (η μελέτη έχει σχεδόν ολοκληρωθεί). Τέλος, η εγκατάσταση λαμπτήρων LED, που αφορά υποφωτισμένες περιοχές σε ολόκληρο τον δήμο (προϋπολογισμός 6 εκατ. ευρώ), αναμένεται να δημοπρατηθεί μέσα στον επόμενο μήνα.

Τα όρια της ανοχής

Το φλέγον θέμα όμως για τους κατοίκους και τους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή είναι άλλο. Στην οδό Ιάσονος και παράπλευρες οδούς κοντά στην πλατεία Καραϊσκάκη, παράνομοι οίκοι ανοχής –τουλάχιστον 50 στο σύνολο– συνεχίζουν ανεξέλεγκτα τη δραστηριότητά τους. Κατόπιν καταγγελιών, οι υπηρεσίες του δήμου σφραγίζουν τα κτίρια που δεν διαθέτουν τις απαραίτητες άδειες. Η εφαρμογή του νόμου όμως συνήθως διαρκεί το πολύ λίγες ώρες. Η σχετική κορδέλα αφαιρείται και οι θεραπαινίδες του αρχαιότερου των επαγγελμάτων επιστρέφουν στο λειτούργημά τους. Στην περιοχή του Κεραμεικού, υπάρχει οίκος που έχει σφραγιστεί και έχει ξανανοίξει 13 φορές μέσα σε ένα χρόνο, παρότι ο Ποινικός Κώδικας προβλέπει φυλάκιση έως 2 ετών για όποιον «θραύει ή βλάπτει σφραγίδα» των αρχών.

«Οι οίκοι ανοχής είναι ένα μεγάλο πρόβλημα», δηλώνει στην «Κ» ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης. Οπως σημειώνει, «κανένας τους δεν λειτουργεί με άδεια, διότι οι κυβερνήσεις έδειξαν και δείχνουν ατολμία στη νομοθετική πρόταση που έχουμε υποβάλει, που είναι πλήρης και ρεαλιστική. Ο ισχύων νόμος, μέσα από την υποκριτική αυστηρότητά του, είναι ανεφάρμοστος, γι’ αυτό όλοι παρανομούν. Και το κρυφτούλι συνεχίζεται. Ετσι όμως, δεν μπορεί να διαμορφωθεί το νέο τοπίο που χρειάζονται οι γειτονιές τις Αθήνας».

Ο δήμος είχε προχωρήσει σε κατάθεση πρότασης νόμου, όταν ήταν ακόμα πρωθυπουργός ο Λουκάς Παπαδήμος, για την αλλαγή του τρόπου αδειοδότησης των οίκων ανοχής (ειδικά σε σχέση με τη διάταξη για την απόσταση 200 μέτρων από σχεδόν οποιαδήποτε κατηγορία κτιρίου), ώστε να τεθεί υπό έλεγχο η λειτουργία τους. Η κυβέρνηση δεν έχει ανταποκριθεί.

Τον ερχόμενο Οκτώβριο, η ΚΜ Πρότυπη Γειτονιά, ένας τοπικός φορέας που κι αυτός συνδέεται με την εταιρεία Oliaros, σχεδιάζει εργασίες εξωραϊσμού της Ιάσονος, με αναμόρφωση του πλακόστρωτου, φύτευση και εγκατάσταση λαμπτήρων LED. Αν μη τι άλλο, η συνύπαρξη των καλοθελητών της οργάνωσης με τις επαγγελματίες της οδού, θα έχει ενδιαφέρον.

 

Read Full Post »

IMG_0563

Read Full Post »

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ, στην Ελευθεροτυπία

Ο Κεραμεικός και το Μεταξουργείο, περιοχές του ιστορικού κέντρου της Αθήνας που τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίζονται υποβαθμισμένες, θα μεταμορφωθούν για περίπου ενάμιση μήνα (12/9-30/10) σ’ ένα γιγαντιαίο εκθεσιακό χώρο.

Ο Σταμάτης Λάσκος (SIVE) δημιουργεί από μικρούς πίνακες μέχρι τεράστιες τοιχογραφίες μέσα στην πόλη

Εντυπωσιακά υπαίθρια έργα θα απλωθούν σε τοίχους, προσόψεις πολυκατοικιών, ενώ δεκάδες εκθέσεις θα φιλοξενηθούν μέσα σε νεοκλασικά, εγκαταλειμμένα κτίρια, ακόμα και σε υπό κατεδάφιση σπίτια. Πρόκειται για τη γνωστή διοργάνωση εικαστικού χαρακτήρα ReMap3, που φέτος γίνεται για τρίτη φορά.

Ο ιστορικός ιστός της πόλης παίρνει τη μορφή ενός κέντρου διεθνούς συνάντησης με τη συμμετοχή 250 καλλιτεχνών, ιστορικών τέχνης και επιμελητών από όλο τον κόσμο και από την τοπική καλλιτεχνική κοινότητα.

50 εκθέσεις

Οι πενήντα και πλέον εκθέσεις που θα φιλοξενηθούν στο ReMap3, είκοσι πέντε εκ των οποίων γίνονται από διακεκριμένες ελληνικές και ξένες γκαλερί, τα 30 ανεξάρτητα πρότζεκτ, οι performances προτείνουν μερικές από τις πιο απρόβλεπτες διαδρομές στις γειτονιές του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου. Η περιοχή έχει ήδη αναπτύξει έντονη σχέση με τον πολιτισμό. Στους δρόμους και τα στενά της έχουν εμφανιστεί αρκετοί χώροι τέχνης.

Αρκεί να αναφέρουμε τη νέα Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, την Kunsthlalle Athena, τις γκαλερί «The Breeder» και «Ρεβέκκα Καμχή», τον Πολιτιστικό Οργανισμό ATOPOS Contemporary Visual Culture, το μεγάλο αριθμό θεατρικών σκηνών, όπως η νέα πειραματική σκηνή «Συνεργείο» και το Θέατρο «Αττις» του Θόδωρου Τερζόπουλου, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή τα τελευταία 20 χρόνια.

Οι εκδηλώσεις

Ο χαρακτήρας της διοργάνωσης, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι πολλά έργα δημιουργήθηκαν με γνώμονα την κοινωνική σύνθεση και την αρχιτεκτονική της περιοχής, είναι πολυσυλλεκτικός. Ας δούμε ενδεικτικά ορισμένες εκδηλώσεις και προτάσεις του ReMap3:

* Το πρότζεκτ του γνωστού καλλιτέχνη του δρόμου ΗΟΡΕ, στην οδό Γιατράκου 10, ο οποίος ξεχωρίζει για τις ιδιόμορφες επεμβάσεις του στο αθηναϊκό αστικό τοπίο. Για το ReMap και την γκαλερί «The Breeder» δημιουργεί έργα ενταγμένα αρμονικά στο «ύφος» της περιοχής. Η τέχνη του αποτελείται από αφίσες που εκτυπώνει και τοποθετεί σε κτίρια του κέντρου: ετερόκλητα κολάζ όπου εικόνες και στοιχεία από διάφορους αρχαίους πολιτισμούς και υποκουλτούρες αποκαλύπτουν τοτεμικές συνθέσεις μεγάλων διαστάσεων.

* Την πρόσφατη ιστορία της γειτονιάς με τις μικροβιοτεχνίες, τις αποθήκες υλικών, τους τεχνίτες και τα εργαστήρια επεξεργασίας αξιοποιεί η έκθεση «The non-existent hand» σε κτίριο της οδού Λεωνιδίου 38. Η Καταλίνα Νικουλέσκου, ο Φάνης Ρουμανιάς, ο Κώστας Σαχπάζης και άλλοι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες εμπνέονται από την εργαστηριακή υποδομή της περιοχής και δημιουργούν έργα, αξιοποιώντας ταπεινά υλικά που βρίσκονται πεταμένα ή αφημένα στο δρόμο, ενώ ζητούν και από κατοίκους του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου να επέμβουν με αυτοσχέδιες δράσεις στο τοπίο.

* Τα μπαλκόνια αρκετών σπιτιών (στα νούμερα 11, 15, 25, 26, 38 της οδού Λεωνιδίου και στο 28 της οδού Γιατράκου) στα οποία μένουν άνθρωποι από διαφορετικές εθνικότητες γίνονται μέρος της ομαδικής έκθεσης «Στο Μπαλκόνι», που επιμελείται η Ηλιάνα Φωκιανάκη. Οι θεατές καλούνται, περπατώντας, να εντοπίσουν έργα τέχνης τα οποία αναρτώνται σε μπαλκόνια ή, ελλείψει αυτών, σε πρεβάζια παραθύρων. Οι καλλιτέχνες Doug Fishbone, Assaf Gruber, Κατερίνα Κανά, Δάφνη Μπαρμπαγεωργοπούλου, Αγγελος Πλέσσας, Θοδωρής Προδρομίδης, Αλέξανδρος Ψυχούλης διερευνούν την ιδέα της οικουμενικότητας του μπαλκονιού.

Η χρήση των μπαλκονιών είχε, άλλωστε, μεγάλη σημασία από τα αρχαία χρόνια στην Ελλάδα και την Ιταλία. Νέα χρήση αποκτούν τα μπαλκόνια κατά τη μεσαιωνική και αναγεννησιακή περίοδο, όταν χρησιμοποιούνται ως βήμα απ’ το οποίο οι βασιλείς απευθύνονται στο λαό τους. Ξεχωριστή ήταν η χρήση τους και στο θέατρο: κατά την περίοδο της Αναγέννησης χτίστηκαν στις αίθουσες μπαλκόνια με κλίση (θεωρεία), επιτρέποντας στους εύπορους θεατές να έχουν μια σαφή άποψη της πλατείας.

* Μια βιντεο-περφόρμανς με την καταγραφή σε φιλμ τριάντα κτιρίων, που ανήκαν στις μειονότητες της Κωνσταντινούπολης και σήμερα έχουν εγκαταλειφθεί, παρουσιάζει στο ReMap3 (Λεωνίδου 11, 2ος όροφος) για την Kalfayan Galleries ο Τούρκος καλλιτέχνης Tayfun Serttas. Διασκορπισμένα σε διάφορα ιστορικά κέντρα της Πόλης, με χαρακτηριστικές γλυπτικές προσόψεις, τα κτίρια κατέχουν σημαντική θέση στη συλλογική αστική μνήμη, παρά το γεγονός ότι δεν είναι πια σε χρήση. Παράλληλα με τις εικόνες των κτιρίων ο θεατής παρακολουθεί αποσπάσματα από μία περφόμανς του καλλιτέχνη με αλληγορικές αναφορές σε ένα παλαιό τελετουργικό μαγειρέματος. Να σημειώσουμε ότι εκκρεμούν ακόμη δικαστικές μάχες που αφορούν την ιδιοκτησία αυτών των κτιρίων που ανήκαν σε μέλη της ελληνικής, της αρμενικής και της εβραϊκής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης.

* Τέλος, στην πλατεία Αυδή θα λειτουργεί ο κεντρικός χώρος πληροφοριών του ReMap3 στην αυλή μιας παλιάς κατοικίας. Ο υπαίθριος χώρος έχει σχεδιαστεί από το αρχιτεκτονικό γραφείο Antonas Office. Το ReMap3 διοργανώνεται από το μη κερδοσκοπικό φορέα ReMapKM. Τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού & Τουρισμού και του Δήμου Αθηναίων και εντάσσεται στο πρόγραμμα του ΥΠΠΟΤ «Athens Every Week»

Read Full Post »

Της Μαρίας Κατσουνάκη, στην Καθημερινή

Τρικούβερτο γλέντι είχε στηθεί την περασμένη Κυριακή στην πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο. Ηταν νωρίς το βράδυ, ακούγονταν μουσικές, κόσμος συγκεντρωμένος, μια μεγάλη παρέα, χόρευε, χτυπούσε παλαμάκια, στροβιλιζόταν, καθένας συμμετείχε με τον τρόπο του. Η σύναξη ανέδιδε κέφι, ενέργεια, χαρά. Πλησίασα. Αναζήτησα την ορχήστρα, τους τραγουδιστές, τους μασκαράδες, τις κορδέλες, τα κομφετί. Τίποτα. Χωρίς μουσικά όργανα, χωρίς μεταμφιέσεις, χωρίς αποκριάτικο εξοπλισμό. Ο κόσμος διασκέδαζε έτσι. Παράγοντας αυτοσχέδιους ήχους, σκοπούς από απροσδιόριστη χώρα προέλευσης. Ηταν εκεί, όλοι μαζί. Κάτοικοι της περιοχής. Ελληνες και μετανάστες. Πολλοί νέοι. Κάποιες, λίγες, χρωματιστές περούκες. Κρασί σε πλαστικά ποτήρια, ίσως και τσίπουρο, και, πάνω απ’ όλα, διάθεση συμμετοχής. Επιθυμία για γιορτή. Οι Απόκριες έμοιαζε να είναι μόνο η αφορμή.

Περπατώντας στην περιοχή, συναντούσες σποραδικά μικρές εστίες γλεντιού. Οχι προγραμματισμένες εκδηλώσεις αλλά αυθόρμητες συνυπάρξεις. Μπορεί η κρίση να φωτίζει αλλιώς παρόμοιες συναντήσεις, να δίνει διαφορετικό περιεχόμενο και αξία σε οικεία, αυτήν την περίοδο του χρόνου, διαλείμματα. Η ατμόσφαιρα δεν ήταν συνηθισμένη. Είχε κάτι συγκινητικό και αισιόδοξο. Δεν συνεπαγόταν καμιά τελετουργία ή τυπικό, δεν ήταν στείρα, μοναχική και εξατομικευμένη, όπως συμβαίνει συχνά σε κοινωνικά ή πολιτιστικά γεγονότα. Δεν μεσολαβούσαν εισιτήρια ή προσκλήσεις, οικονομική δαπάνη, επιβεβλημένοι κώδικες συμπεριφοράς.

Στήθηκε μια γιορτή από το τίποτα. Μόνο από επιθυμία και από ανάγκη. Υμνώντας τη διαδικασία της γιορτής (και τη σημασία της για τους Μεξικανούς), ο Οκτάβιο Πας έγραφε στο «Λαβύρινθο της μοναξιάς», γι’ αυτό το «κατ’ εξαίρεσιν συμβάν». «Ο χώρος όπου διεξάγεται η γιορτή αλλάζει όψη, αποσυνδέεται από τον υπόλοιπο κόσμο, στολίζεται και μεταβάλλεται σε “τόπο γιορτής”… Τα άτομα που συμμετέχουν εγκαταλείπουν την ανθρώπινη ή κοινωνική τους υπόσταση και μετατρέπονται σε ζωντανές, αν και εφήμερες, συμβολικές παρουσίες… Ο,τι κι αν συμβεί, οι πράξεις μας είναι πιο ανάλαφρες, έχουν μιαν άλλη βαρύτητα… Απαλλασσόμαστε από το άχθος του χρόνου και της λογικής».

Γιορτή σημαίνει και επιστροφή. Σε μια μακρινή, προγενέστερη κατάσταση. Γιορτάζουμε για να ξεχάσουμε αυτό που μας βαραίνει και μας στοιχειώνει. Η ομάδα, λέει ο Πας, βγαίνει από αυτό το λουτρό δυναμωμένη, απελευθερωμένη απ’ όλο εκείνο το εύφλεκτο υλικό που φυλάει μέσα της.

Και προχωράει ακόμη περισσότερο ο νομπελίστας ποιητής και στοχαστής για να μιλήσει «γι’ αυτό που μας πνίγει και μας καταπιέζει», που μας εμποδίζει να υπάρξουμε. Καταφεύγουμε στη γιορτή για να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας. «Μέθη που ανάβει από μόνη της, πιστολιά στον αέρα, πυροτέχνημα, η γιορτή μας εκσφενδονίζει στο κενό».

Ηταν έτσι εκείνες οι στιγμές στην πλατεία Αυδή; Τι τροφοδότησε τη συνάντηση σε μια πόλη όλο και πιο σιωπηλή, όλο και πιο βαρύθυμη, όλο και πιο εριστική. Οσοι μαζεύτηκαν για να γιορτάσουν βίωναν τη συλλογικότητα. Ο ένας δίπλα, μαζί με τον άλλον.

Με την κρίση αλλάζει η διάθεση, αναπροσαρμόζεται ο τρόπος. Τα σπίτια ανοίγουν για να υποδεχτούν φίλους και παρέες, η συνύπαρξη είναι ένα καλό αντίδοτο στη μελαγχολία των καιρών. Τα εμπόδια που παρεμβάλλονται είναι πολλά. Οι λόγοι για να αναστέλλεται η χαρά πληθαίνουν. Ομως, να, που τρυπώνει η αυτοσχέδια γιορτή σαν παράβαση, σαν ανατροπή, στην διαπιστωμένη κατήφεια και απαισιοδοξία.

Δεν χρειάζεται καμία προετοιμασία παρά μόνον επιθυμία να ενεργοποιήσουμε αυτές τις μικρές βαλβίδες ασφαλείας, που εξαερώνουν, για λίγο, άγχος και αβεβαιότητα, να επιστρέψουμε στους δημόσιους χώρους. Η συνύπαρξη είναι δοκιμασία σε όλες τις μορφές της αλλά και ένας τρόπος να έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας.

«Στην ιστορία, η πραγματικότητα είναι άγρια σαν εφιάλτης. Το μεγαλείο του ανθρώπου συνίσταται στην ικανότητά του να κατασκευάζει έργα θαυμαστά και διαχρονικά από το πραγματικό υλικό αυτού του εφιάλτη», γράφει ο Παζ, εννοώντας την τέχνη. Αλλά μήπως τέχνη δεν είναι και η ικανότητα να απαλλαγούμε, έστω και στιγμιαία, από την πραγματικότητα εκείνη που μας παραμορφώνει και μας ακρωτηριάζει; Η πλατεία Αυδή, την περασμένη Κυριακή, είχε το δικό της μεγαλείο.

 

Read Full Post »

ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΡΟΥΜΠΟΥΛΑ ΣΤΟ ΕΘΝΟΣ

Η πόλη της Αθήνας θα μπορεί σύντομα να υπερηφανεύεται για μια αξιοπρεπή Πινακοθήκη. Η Δημοτική Πινακοθήκη θα εγκαταλείψει το ασφυκτικό κτίριο της πλατείας Κουμουνδούρου και θα μετακομίσει στο ανακαινισμένο σε σύγχρονο μουσείο πρώην εργοστάσιο μεταξιού, στο Μεταξουργείο, σχεδιασμένο από τον κορυφαίο Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν, δάσκαλο του Τσίλερ.

Εκεί θα στεγάσει τη μόνιμη συλλογή της, 3.000 έργων, που καλύπτει όλη την ιστορία της νεότερης ελληνικής τέχνης. Συγχρόνως θα φιλοξενεί και περιοδικές εκθέσεις.

Κάτι που ήταν αδύνατον στο κτίριο της οδού Πειραιώς 51, όπου οι μόνιμες συλλογές και οι περιοδικές εκθέσεις παρουσιάζονταν εναλλάξ, στα 420 τ.μ. του διαθέσιμου εκθεσιακού χώρου.

Εργα των Ιακωβίδη, Μπουζιάνη και Βακαλό από τη μόνιμη συλλογή της Δημοτικής Πινακοθήκης, η οποία από τις αρχές Ιουλίου θα μετακομίσει σε νέο χώρο, το ανακαινισμένο εργοστάσιο μεταξιού, στο Μεταξουργείο

Ο νέος χώρος, δηλαδή δύο ίδια κτίρια, νεοκλασικά, στο Μεταξουργείο, θα διαθέτουν 1.000 τ.μ. συνολικά, από 500 τ.μ. το καθένα, μόνο για εκθέσεις: της μόνιμης συλλογής και περιοδικές.

Η δυνατότητα αυτή δίνει τεράστια χαρά στη διευθύντρια της Δημοτικής Πινακοθήκης Νέλλη Κυριαζή, η οποία, είτε ως έφορος από το 1977 είτε ως διευθύντρια από το 2000, κάνει μια πολύ συστηματική δουλειά χωρίς τυμπανοκρουσίες για την ανάπτυξη της Πινακοθήκης.

Αρχικά, για το καλοκαίρι και μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, θα διατεθούν και τα δύο κτίρια για την παρουσίαση και προβολή της μόνιμης συλλογής, με 300 περίπου έργα επιλεγμένα από το σύνολο των 3.000.

Συλλογή

Η συλλογή καλύπτει την εξέλιξη της ελληνικής τέχνης από τα τέλη του 19ου αιώνα έως σήμερα, με αρκετά κενά, όπως συμβαίνει συχνά σε δημόσιες συλλογές.

Το σπουδαιότερο κενό αφορά στην ανατρεπτική Γενιά του ‘60, το οποίο όμως, σύμφωνα με τη Νέλλη Κυριαζή, θα καλυφθεί στον νέο χώρο, καθώς θα προβλεφθεί ποσό για αγορές.

Παρά τις ελλείψεις, η συλλογή περιλαμβάνει πολλά σημαντικά έργα. Ποια είναι τα highlights; «Η επιστολή» του Γιώργου Ιακωβίδη, «Πεύκο» του Νίκου Λύτρα», «Το μοντέλο και το είδωλό του» του Περικλή Βυζάντιου, «Τοπίο Αγίου Ορους» του Σπύρου Παπαλουκά, «Προπύλαια» του Νίκου Χατζηκυριάκου – Γκίκα (1938), «Κανάλι της Διέππης» του Γιώργου Μπουζιάνη», «Καπέλα» του Γιάννη Μόραλη κ.ά.

Οι πιο σύγχρονοι καλλιτέχνες της συλλογής είναι μεταξύ άλλων η Βάνα Ξένου, ο Χρόνης Μπότσογλου, ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, ο Πάνος Χαραλάμπους κ.ά.

Αν και η ζωγραφική κατέχει τη μερίδα του λέοντος και η γλυπτική εκπροσωπείται με κάποια δείγματα, η Δημοτική Πινακοθήκη κατέχει πλήρεις συλλογές των δασκάλων της χαρακτικής (Κεφαλληνός, Παπαδημητρίου, Θεοδωρόπουλος, Γραμματόπουλος, Τάσσος κ.ά.) αλλά και νεότερων (Μιχάλης Αρφαράς, Βίκυ Τσαλαματά κ.ά.)

Ιδρύθηκε το 1914

Υστερα από 28 χρόνια, στο πρώην βρεφοκομείο της Αθήνας, το νεοκλασικό της πλατείας Κουμουνδούρου, έργο του Παναγή Κάλκου, αρχιτέκτονα και του Δημαρχείου της πλατείας Κοτζιά, η Δημοτική Πινακοθήκη περνά σε μια άλλη αναβαθμισμένη εποχή. Η μεταστέγαση τής δίνει άλλον αέρα. Τα δίδυμα νεοκλασικά δωρήθηκαν στον Δήμο Αθηναίων από τον εγγονό του πρώτου ιδιοκτήτη του εργοστασίου μεταξιού, Αθανάσιο Δουρούτη, και ανακαινίστηκε με χρηματοδότηση του Γ΄ΚΠΣ. Κατά τη διάρκεια των εργασιών (άρχισαν το 2007), βρέθηκαν ρωμαϊκές αρχαιότητες, τις οποίες θα βλέπουν οι επισκέπτες από ειδικό γυάλινο στέγαστρο.

Η Δημοτική Πινακοθήκη έχει ηλικία 96 ετών. Ιδρύθηκε το 1914, με πρώτο διευθυντή τον ζωγράφο Σταύρο Παπαπαναγιώτου, οπότε και άρχισε τη συγκέντρωση έργων. Ο σπουδαιότερος όμως διευθυντής της ήταν ο Σπύρος Παπαλουκάς, στον οποίο οφείλονται τα σημαντικότερα έργα της συλλογής. Πριν από την Κουμουνδούρου στεγαζόταν στο Πνευματικό Κέντρο της οδού Ακαδημίας.

Εγκαίνια αρχές Ιουλίου

Στις αρχές Ιουλίου, η Δημοτική Πινακοθήκη θα εγκαινιαστεί, με τη μόνιμη συλλογή της, στον νέο της χώρο, στη πλατεία Αυδή του Μεταξουργείου, μια συνοικία που πήρε το όνομά της από το εργοστάσιο μεταξιού Α. Δουρούτη. Στις 20 Οκτωβρίου θα εγκαινιαστεί η πρώτη περιοδική έκθεση – έκπληξη.

Read Full Post »

Για να διαβάσεις μια ωραιοποιημένη παρουσίαση της περιοχής, γύρνα στη σελ. 60

Read Full Post »

Older Posts »