Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘ποδήλατα’

Στο greekarchitects

Το Σύστημα Κοινόχρηστων Ποδηλάτων στο Δήμο Μοσχάτου-Ταύρου χάρη στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα «Αστική Αναζωογόνηση 2012-2015» του Πράσινου Ταμείου του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και τις ενέργειες του Δήμου Μοσχάτου-Ταύρου, είναι γεγονός.

Οι δημότες και οι επισκέπτες της πόλης θα έχουν πρόσβαση σε 60 κοινόχρηστα ποδήλατα, τα οποία θα είναι κατανεμημένα σε πέντε σταθμούς ενοικίασης.

Πιο συγκεκριμένα, στο Μοσχάτο θα βρίσκονται:

Στην Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου,(έναντι Δημαρχείου)
Στο σταθμό του ΗΣΑΠ στο Μοσχάτο ,(επί της οδού Θεσσαλονίκης, τέρμα τρόλεϊ.
Στο οικοδομικό τετράγωνο 16,στην είσοδο του χώρου της διαμορφωμένης πλατείας,(στη συμβολή των οδών Αθ.Διάκου& Αγ. Κωνσταντίνου)

Στον Ταύρο θα βρίσκονται:

Στο σταθμό του ΗΣΑΠ στον Ταύρο
Στην πλατεία Ατταλείας.

Με το Σύστημα Κοινόχρηστων Ποδηλάτων, ο Δήμος προσφέρει στους πολίτες ένα οικολογικό και οικονομικό μέσο μεταφοράς που αναμένεται να συμβάλει στην προστασία του περιβάλλοντος, στη μείωση των ρύπων και του θορύβου, καθώς και στη βελτίωση της υγείας και της καθημερινότητας των δημοτών.

Το Σύστημα θα είναι διαθέσιμο προς χρήση από το ευρύ κοινό από τις αρχές του 2013.

Διαβάστε εδώ τις σχετικές οδηγίες χρήσης.

Read Full Post »

Στα Νέα

Κι όμως, η Αθήνα που σήμερα είναι μια πόλη αφιλόξενη για τους πεζούς και τα ποδήλατα και κατακλύζεται από αυτοκίνητα μπορεί να γίνει… Κοπεγχάγη. Να μετατραπεί δηλαδή σε μια πόλη φιλική προς τους ανθρώπους με δίκτυα ποδηλατοδρόμων και πεζοδρόμων. 

Ισως για κάποιους το παραπάνω να ακούγεται ουτοπικό ή σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αλλά δεν είναι. Το υποστηρίζει μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο δανός αρχιτέκτονας Γιαν Γκελ – συνιδρυτής του παγκοσμίως γνωστού αρχιτεκτονικού γραφείου Jan Gehl Architects – Urban Quality Consultants της Κοπεγχάγης – που ειδικεύεται στον αστικό σχεδιασμό, δίνοντας όμως πάντα προτεραιότητα στον άνθρωπο.

Από τη δεκαετία του ‘60 που άρχισε να εργάζεται ως αρχιτέκτοντας αφιέρωσε την καριέρα του στη βελτίωση της ποιότητας ζωής στις πόλεις. Και επανακαθόρισε τον αστικό σχεδιασμό έτσι ώστε να έχει επίκεντρο τον άνθρωπο· τους πεζούς και τους ποδηλάτες.

O διάσημος αρχιτέκτονας Γιαν Γκελ εντυπωσίασε πρόσφατα το ελληνικό κοινό σε μια διάλεξη που έδωσε στο Μουσείο Μπενάκη ως καλεσμένος της πρεσβείας της Δανίας. Μίλησε για το βιβλίο του «Cities for People» – «Πόλεις για τους ανθρώπους» δηλαδή – και εξήγησε πώς οι σημερινές μεγαλουπόλεις μπορούν να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης για τους κατοίκους τους.

Ο 76χρονος αρχιτέκτονας – καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτονικής της Βασιλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Δανίας, απαντώντας στο ερώτημα των «ΝΕΩΝ» αν η Αθήνα μπορεί να γίνει μια βιώσιμη πόλη με πεζόδρομους και ποδηλατόδρομους σαν την Κοπεγχάγη, είπε ότι είναι αισιόδοξος πως κάτι τέτοιο μπορεί να υλοποιηθεί. Αρκεί να υπάρχει βούληση και από τους πολίτες και από τις Αρχές.

Βελτιώστε όλους τους χώρους για περπάτημα

«Φυσικά και μπορεί η Αθήνα να γίνει μια πόλη πολύ πιο φιλική για τους ανθρώπους», λέει και εξηγεί άμεσα το πώς: «Πρώτα απ’ όλα, οι γενικές υποδομές για περπάτημα, για περίπατο, σε όλα τα σημεία της πόλης θα πρέπει να αναβαθμιστούν. Να βελτιωθούν. Τώρα υπάρχουν χώροι για πεζούς εδώ κι εκεί. Αλλά δεν υπάρχει ένα δίκτυο πεζοδρόμων».

Οσο για τα ποδήλατα, ο δανός αρχιτέκτονας τονίζει: «Δεν είμαι τόσο σίγουρος τι χρειάζεται. Θέλει πράγματι η Αθήνα να εισαγάγει μια ποδηλατική κουλτούρα; Φυσικά και μπορεί να το κάνει εάν είναι κάτι που οι άνθρωποι και οι αρμόδιες Αρχές θέλουν να εφαρμόσουν». Αλλωστε, συμπληρώνει, «υπάρχουν τόσο πολλά παραδείγματα πόλεων στον κόσμο που βελτίωσαν εντυπωσιακά τις συνθήκες έτσι ώστε να κάνουν τους ανθρώπους πιο χαρούμενους. Δεν σχεδιάζουν δηλαδή μόνο και μόνο για να κάνουν τα αυτοκίνητα… χαρούμενα».

Το 2008 ένα από τα πρότζεκτ του αρχιτεκτονικού του γραφείου ήταν να συνδράμει τις προσπάθειες της Νέας Υόρκης με στόχο να βελτιωθούν οι συνθήκες στην πόλη για τους πεζούς και τους ποδηλάτες. Με βάση τη μελέτη που ανέπτυξε το γραφείο του, η Τάιμς Σκουέρ σήμερα ανήκει αποκλειστικά στους πεζούς, ενώ ο δρόμος Μπρόντγουεϊ Μπούλεβαρντ έγινε ποδηλατόδρομος. «Αν μπορέσεις να το καταφέρεις εκεί, μπορείς να το καταφέρεις παντού. Αθήνα. Αθήνα. Αθήνα», είπε στη διάλεξή του στο Μουσείο Μπενάκη ο Γιαν Γκελ, παραφράζοντας τον Φρανκ Σινάτρα και θέλοντας να δείξει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει παντού.

Το επανέλαβε και στη συνέντευξή του. «Σίγουρα η Αθήνα μπορεί να προσφέρει καλύτερες συνθήκες για τους πεζούς, τα ποδήλατα και τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ενα σύστημα ποδηλατοδρόμων θα μπορούσε να αποτελέσει μια επιλογή τέτοιων βελτιώσεων. Ειδικότερα, θα μπορούσε να προσφέρεται ένα σύστημα ενοικίασης ποδηλάτων πόλης για τους τουρίστες». Ενα τέτοιο σύστημα εφαρμόζεται στην Κοπεγχάγη από το 1995. Παράδειγμα που ακολούθησαν κι άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Στην Αθήνα τέτοιο σύστημα δεν υπάρχει…

ΠΟΛΕΙΣ – ΜΟΝΤΕΛΑ.

Βασική φιλοσοφία του δανού αρχιτέκτονα Γιαν Γκελ είναι οι πόλεις να επιστρέψουν στην ανθρώπινη κλίμακα, στα ανθρώπινα μέτρα. Αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν τα αρχιτεκτονικά πρότζεκτ που αναλαμβάνει το γραφείο του σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο. Μια πόλη για τους ανθρώπους θα πρέπει να έχει ισορροπία στους δρόμους. Να προσφέρει καλές συνθήκες για όλους, σημειώνει.

«Κι αυτό συνεπάγεται ότι τα αυτοκίνητα θα έχουν λιγότερο χώρο και οι άνθρωποι περισσότερο», λέει. Οπως έχει τονίσει σε ένα ντοκιμαντέρ το 2001, «ο άνθρωπος σήμερα μπορεί να ταξιδεύει με διαστημόπλοια, τζετ, γρήγορα αυτοκίνητα, είναι όμως βασικά ένα ον που περπατάει. Το σώμα μας και όλες μας οι αισθήσεις είναι σχεδιασμένα γι’ αυτόν τον σκοπό (…). Κατά τη γνώμη μου, η «κλίμακα του ανθρώπου» είναι η πιο σημαντική απ’ όλες.

Οταν ακουμπάς την πόλη, τα κτίρια, αυτό είναι που μετράει για την ποιότητα». Για εκείνον, αρχιτεκτονική – όπως έχει πει – δεν είναι απλώς το καλούπι των κτιρίων, η φόρμα. Είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ της φόρμας και της ζωής.

Τέτοιες πόλεις-παραδείγματα που έχουν δώσει βάρος στον άνθρωπο «είναι η Κοπεγχάγη, η Μελβούρνη, η Νέα Υόρκη», θα πει. Οσο για τις πόλεις-κακά παραδείγματα, ο κ. Γκελ αναφέρει πως όλες οι μεγαλουπόλεις των πρώην σοσιαλιστικών χωρών έχουν πρόβλημα λόγω της υπερβολικής τους αγάπης για τα αυτοκίνητα. Ομως «πόλεις σαν τη Μόσχα έχουν αποφασίσει να αλλάξουν αυτή την κατάσταση στα προσεχή χρόνια. Το αρχιτεκτονικό μας γραφείο (Gehl Architects) θα είναι σύμβουλος σ’ αυτό το πρότζεκτ, όπως ήταν στη Νέα Υόρκη».

Read Full Post »

Από το criticalmass.gr

Το critical mass ride μεταφράζεται περίπου σαν «ποδηλατοβόλτα κρίσιμης μάζας». Αποτυχημένο ε; Το ξέρω, γι’ αυτό και δεν θα το μεταφράσω, απλά θα προσπαθήσω να εξηγήσω το νόημά του. Η γενική ιδέα του critical mass είναι μία μαζική βόλτα με ποδήλατα, ξεκινώντας από ένα προκαθορισμένο σημείο εκκίνησης κάθε μήνα, μια συγκεκριμένη μέρα. Από εκεί και πέρα, το critical mass αποτελεί μια ελεύθερη έκφραση ποδηλατών, ευπρόσδεκτα είναι και κάθε λογής αυτοκινούμενα με ανθρώπινη δύναμη οχήματα, όπου κάθε συμμετέχων έχει και την δική του ιδέα και σκοπό για αυτή την βόλτα.

Σίγουρα ο σκοπός δεν είναι η ταχύτητα σε μια τέτοια βόλτα, αλλά κυρίως η προβολή του ποδηλάτου. Είναι μια γιορτή για το ποδήλατο στους δρόμους. Δεν προσπαθεί να εναντιωθεί στα αυτοκίνητα, τα λεωφορεία ή τα υπόλοιπα οχήματα που κινούνται, απλά παίρνει το μερίδιό του στο οδόστρωμα από όπου περνάει. Το critical mass ride είναι μια προσπάθεια διεκδίκησης του δικαιώματός μας να χρησιμοποιούμε το δρόμο, αλλά όχι η στέρησή του στους άλλους! Το critical mass ride δεν έχει οργανωτές, ούτε αρχηγούς. Όποιος είναι μπροστά χαράζει την πορεία που θα ακολουθήσουν οι υπόλοιποι. Σε κάθε πόλη, κάποιοι ποδηλάτες επέλεξαν μια ημέρα και μια ώρα, την κοινοποίησαν και έτσι γεννήθηκε το critical mass ride! Όταν μαζευτεί μια κρίσιμη μάζα ποδηλάτων στον τόπο συνάντησης την ημέρα και ώρα του ραντεβού, τότε το critical mass ride ξεχύνεται στον δρόμο, διεκδικώντας ένα μέρος του.

Ιστορικά

Η ιδέα του critical mass ride ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 1992 στο Σαν Φραντζίσκο, όταν στη συνάντηση του San Francisco Coalition αποφάσισαν πως αφού κυκλοφορούν τόσα ποδήλατα στην πόλη αλλά οι συνθήκες είναι τόσο άθλιες, θα έπρεπε να μαζεύονται μια φορά το μήνα και να κάνουν αισθητή την παρουσία τους κάτω από τον αρχικό τίτλο «The Commute Clot».

Το τελικό όνομα «Critical Mass» προήλθε από το ποδηλατικό ντοκιμαντέρ «Return to the Scorcher» όπου παρουσίαζε την διάσχιση διασταυρώσεων σε μεγάλες πόλεις της Κίνας σαν θέμα κρίσιμης μάζας (=critical mass): Όσοι ήθελαν να διασχίσουν μια διασταύρωση περίμεναν μέχρι να μαζευτούν αρκετοί και όταν μαζευόταν μια κρίσιμη μάζα ξεχύνονταν στο δρόμο κλείνοντας και ακινητοποιώντας τους διερχόμενους, μέχρι εκείνοι με τη σειρά τους να μαζευτούν πάλι περισσότεροι και να σπάσουν την μάζα.

Λίγους μήνες μετά ξεκίνησαν σιγά σιγά και σε άλλες πόλεις να γίνονται critical mass rides και το φαινόμενο εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα. Μια σελίδα με όλα τα γνωστά mass rides σε όλες τις πόλεις είναι και αυτή www.critical-mass.org απαριθμώντας πάνω απο 400 mass rides στον κόσμο!

Το critical mass ride σε κάθε πόλη είναι διαφορετικό. Υπάρχει μεγάλη διαφορά στο μέγεθος, στην τήρηση του ΚΟΚ, στις αντιδράσεις των οδηγών, ακόμα και στην επέμβαση της αστυνομίας.

Για περισσότερα ιστορικά στοιχεία δείτε κι εδώ Critical Mass From the Inside Out από τον Chris Carlson.

Read Full Post »