Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Ταινιοθήκη της Ελλάδος’

Στη Lifo

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, οι Πρεσβείες των Αφρικανικών χωρών και τα Επίτιμα Προξενεία που είναι διαπιστευμένα στην Ελληνική Δημοκρατία, διοργανώνουν τη 2η Εβδομάδα Αφρικανικού Κινηματογράφου. Μετά τη μεγάλη επιτυχία της περσινής πρώτης διοργάνωσης, η 2η Εβδομάδα Αφρικανικού Κινηματογράφου θα πραγματοποιηθεί από τις 21 έως τις 27 Φεβρουαρίου 2013 και πάλι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος στον Κεραμεικό, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να συνεχίσει το ταξίδι του στην αφρικανική ήπειρο διασχίζοντας τα γεωγραφικά σύνορα οκτώ αφρικανικών χωρών και να εξοικειωθεί με τις πολιτιστικές εμπειρίες της κάθε χώρας, μέσα από τις συνολικά είκοσι ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ του αφιερώματος από ήδη καταξιωμένους, αλλά και νεότερους σκηνοθέτες. Επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο σύνολο σχεδόν των ταινιών αυτών είναι η αναπαράσταση της -άλλοτε σκληρής και άλλοτε ευκολότερης, αλλά πάντοτε συγκλονιστικής- μετάβασης από τη ζωή στην επαρχία στην πραγματικότητα της ζωής στις μεγάλες πόλεις. Οι ταινίες είναι κυρίως παραγωγής από το 2001 έως το 2012, χωρίς να λείπουν και ταινίες από τη δεκαετία του ’90.

Η έναρξη θα γίνει την Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου με την προβολή της μαροκινής πολυβραβευμένης ταινίας Η 5η χορδή (The 5th String, 2011) της Σελμά Βαργκάς.

africanfilms

Οι ταινίες που θα προβληθούν, ανά χώρα, είναι:

Αγκόλα

Η πίστη (Faith, 2012) του Μισέλ Μάρκους Αντόνιο Στις πολιτιστικές διαδρομές της σύγχρονης Αγκόλας (On the cultural routes of contemporary Angola, Ντοκιμαντέρ, 2010) του Ντίας Ζούνιορ Ζωντανοί πολιτισμοί (Live Cultures, Ντοκιμαντέρ, 2012) του Σίκο Ζούνιορ

Αίγυπτος

Μηνύματα από τη θάλασσα (Messages from the Sea, 2010) του Νταούντ Αμπντέλ Σαγέντ Τα πουλιά του Νείλου (Nile Birds, 2009) του Μάγκντυ Αχμέντ Άλι

Αιθιοπία

Η επιστροφή του Οβελίσκου (The Return of the Obelisk, 2007). Ντοκιμαντέρ του Σάμσον Τζώρτζη, ο οποίος θα παρευρίσκεται στην Αθήνα το διάστημα 21-24/2.

Κένυα

Σαϊκάτι Ι (Saikati Ι, 1992) της Ανν Μούνγκαϊ Σαϊκάτι ΙI (Saikati ΙI, 1992) της Ανν Μούνγκαϊ Η επιστροφή του Λαζάρου (The Return of Lazarus, 2012) του Αλέξανδρου Κωνσταντάρα. Ελληνοκενυατική συμπαραγωγή.

Μαρόκο

Η 5η χορδή (The 5th string, 2011) της Σελμά Βαργκάς. Ταινία έναρξης του αφιερώματος. Μαζίντ (Majid, 2011) του Νασίμ Αβέσι

Νιγηρία

Ραγισμένη σιωπή (Broken Silence, 2012) του Ντέσμοντ Έλιοτ

Νότιος Αφρική

Το μυστικό Σαφάρι (Secret Safari, Ντοκιμαντέρ, 2001) του Τομ Ζουβρίκι. Παραγωγός ο Ντέιβιντ Μαξ Μπράουν, ο οποίος θα παρευρίσκεται στην Αθήνα το διάστημα 19/2-2/3. Η επιστροφή (Homecoming, 2005) του Νόρμαν Μάκε. Παραγωγός ο Ντέιβιντ Μαξ Μπράουν, ο οποίος θα παρευρίσκεται στην Αθήνα το διάστημα 19/2-2/3. Επιδημία (Beat the Drum, 2006) του Ντέιβιντ Χίκσον 100 χρόνια ιστορίας του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (100 years of the ANC history, Ντοκιμαντέρ, 2012) του Ραπίτσε Μόντσο

Τυνησία Γιατί εγώ; (Why me?, 2011) του Αμινέ Σιβούβ Waya Rayé (Ντοκιμαντέρ, 2011) του Ισάμ Σαίντ Πάλεψε μαζί της (Boxing, Ντοκιμαντέρ, 2012) των Σαλέμ Τραμπελσί και Λατίφα Ντόχρι

Read Full Post »

Δύο χρόνια Μεταξουργείο, Κεραμεικός… (συμπληρώνονται στις 17/02)

…μια νέα χρονιά και δεκαετία…

… ένας απολογισμός των αλλαγών που έχουν συντελεστεί στην περιοχή, μάλλον, επιβάλλεται…:

Ανάπλαση Πλατείας Αυδή

Αν και δεν έγινε ποτέ αυτό που αναφέρεται στο site του δήμου («Ο εμπλουτισμός του πρασίνου έχει γίνει με τη φύτευση συνολικά 39 δένδρων, 112 θάμνων και χλοοτάπητα έκτασης 1.100τ.μ.»)

Δημοτική Πινακοθήκη

Μέσα στο 2010 αναμένεται να ολοκληρωθούν από τον Δήμο Αθηναίων οι εργασίες μετασκευής του ιστορικού, πλινθόχτιστου συγκροτήματος του Μεταξουργείου σε νέα έδρα της Δημοτικής Πινακοθήκης.

Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Στεγάζεται στο παλιό θερινό σινεμά Λαΐς (Ιερά Οδός & Μεγάλου Αλεξάνδρου).

Θέατρα, γκαλερί

Ο συνολικός αριθμός τους, πλέον, στην περιοχή πρέπει να προσεγγίζει, ίσως και να ξεπερνά, το 30.

Μετανάστες

Πολλά αραβικά μαγαζιά (παντοπωλεία, internet cafe, εστιατόρια) υπάρχουν πλέον στην περιοχή.

Παράλληλα κινέζικα καταστήματα ένδυσης και διατροφής ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Όπως και για πολλούς Έλληνες, ακόμα περισσότερο για τους Κινέζους… Φ.Π.Α. = Φόρος Προς Αποφυγή.

Γκράφιτι

Πολλά! Κάποια απ’όλα, θα τα βρείτε εδώ: 1, 2, 3, 4

Guerilla gardening

Το πράσινο αντάρτικο στις αθηναϊκές γειτονιές

Τιμές ενοικίων/ πωλητηρίων

Παρά την κρίση, οι μεγάλες προσδοκίες «σκοτώνουν» το value for money.

Μπαρ, εστιατόρια

Ευτυχώς δεν παρατηρείται το δράμα που συναντά κάποιος στο Γκάζι, αλλά ιδιαίτερα στο κομμάτι που οριοθετείται μεταξύ Θερμοπυλών και Ιεράς Οδού, κάθε ελεύθερο τετραγωνικό δρόμου και πεζοδρομίων μετατρέπεται σε ένα απέραντο πάρκινγκ.


Άστεγοι

Κάθε πλατεία και εγκαταλελειμμένο κτίριο έχουν τους δικούς τους.

Εγκληματικότητα, ναρκωτικά, πορνεία

Το παζλ της παρανομίας είναι πολύχρωμο, με διαφορετικές «περιοχές ευθύνης» και ακούει σε διαφορετικά ονόματα. Θρυμματισμένα τζάμια αυτοκινήτων, διαρρήξεις και μικροκλοπές παραμένουν σε καθημερινή βάση…

Συμπέρασμα;

Το Μεταξουργείο και ο Κεραμεικός αλλάζουν. Παλινδρομούν μεταξύ αναβάθμισης και υποβάθμισης, δέχονται θετικές και αρνητικές επιρροές από τις γειτονικές περιοχές (Ομόνοια, Ψυρρή, Γκάζι). Έχουν πολλά ετερόκλητα στοιχεία που έχουν τη σπάνια ιδιότητα να σε ξενερώνουν και να σε γοητεύουν ταυτόγχρονα.

Στο blog Μεταξουργείο, Κεραμεικός παρουσιάζονται κυρίως άρθρα άλλων συντακτών που αφορούν στη ζωή και στην καθημερινότητα στην περιοχή αυτή, αλλά και στην Αθήνα, γενικότερα. Αντίθετα, οι φωτογραφίες και τα βίντεο είναι του συντάκτη. Διατηρώντας αυτή την προσέγγιση, κλείνω με δύο post που θεωρώ ότι αποτελούν μια καλή αρχή για προβληματισμό και διάλογο, μια εικόνα, και ένα βίντεο με χαρακτηριστικές φωτογραφίες από την περιοχή.

Μεταξουργείο-Κεραμεικός: Μύθοι και πραγματικότητα

η ήττα

Be your own Superman ή γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις.


Read Full Post »

Του Παύλου Θ. Κάγιου, στα Νέα

Ύστερα από 45 χρόνια περιπλάνησης η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, ο αρχειοφύλακας της κινηματογραφικής μας μνήμης, αποκτά νέο υπερσύγχρονο πολυχώρο. Η «Λαΐς», το θερινό σινεμά με θέα την Ακρόπολη που μεγάλωσε γενιές και γενιές σινεφίλ στην Αθήνα των μεταπολεμικών δεκαετιών, μεταμορφώθηκε στο νέο υπερσύγχρονο πολυκέντρο της-περιπλανώμενης επί χρόνια- Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

«Εύχομαι να μη γίνει σαν τόσα Ολυμπιακά έργα που νεκρώθηκαν με το φινάλε των Αγώνων καθώς το υπουργείο Πολιτισμού των τελευταίων κυβερνήσεων ούτε που μας λογάριασε, ευτυχώς που ο Κώστας Γαβράς μάς έθεσε υπό την αιγίδα του ως παράγοντας της γαλλικής ταινιοθήκης», λέει η Μαρία Κομνηνού, γενική γραμματέας του Δ.Σ. της Ταινιοθήκης και κόρη της Αγλαΐας Μητροπούλου που την ίδρυσε.

«Εδώ μέσα θα φυλάσσεται όλη η κινηματογραφική μνήμη της χώρας στον 20ό αιώνα», προσθέτει. «Κόστισε εφτά εκατ. ευρώ- το 75% από κοινοτικά κονδύλια- και η εύρεση και η αγορά αυτού του κτιρίου οφείλεται στον Νίκο Κούνδουρο που κίνησε γη και ουρανό», υπογραμμίζει ο Θόδωρος Αδαμόπουλος- αντιπρόεδρος του Δ.Σ.- που «γέρασε» στην Ταινιοθήκη καθώς επί 45 χρόνια ζει μέσα σ΄ αυτή.

Ποιοι οι στόχοι της Ταινιοθήκης για τον 21ο αιώνα; «Θα είναι το Μουσείο Κινηματογράφου, χώρος αποκατάστασης και προστασίας ταινιών, κέντρο ψηφιακής βιβλιοθήκης μέσα στο οποίο ο κάθε ενδιαφερόμενος θα βρίσκει τα πάντα που έχουν να κάνουν με το κοινωνικοπολιτικό παρελθόν της Ελλάδας και όλου του κόσμου. Και, τέλος, θα πρέπει να διαμορφώσει τη νέα κινηματογραφοφιλία με αφιερώματα σε νέα κινηματογραφικά ρεύματα της εποχής μας», τονίζει η Μαρία Κομνηνού.

Θέσεις 510. Οι κλειστοί χώροι της νέας Ταινιοθήκης της Ελλάδος καλύπτουν 1.785 τ.μ., διαθέτει δυο μοντέρνες αίθουσες προβολών 200 και 60 θέσεων, θερινό κινηματογράφο 250 θέσεων, μουσείο κινηματογράφου, βιβλιοθήκη, αναγνωστήριο οπτικοακουστικών, οπτικοακουστικά αρχεία, δύο φουαγιέ, κυλικείο και πωλητήριο. Έγινε από τους αρχιτέκτονες- μηχανικούς Νίκο Μπελαβίλα και Βάσω Τραβά.

Η βιβλιοθήκη της Ταινιοθήκης- πρόσβαση έχουν μαθητές, σπουδαστές κινηματογραφικών σχολών, ερευνητές, πανεπιστημιακοί καθηγητές κ.ά.- περιλαμβάνει: 2.500 τίτλους βιβλίων, 6.000 κινηματογραφικά περιοδικά, αρχείο με 15.000 αυθεντικές φωτογραφίες από τον ελληνικό και αντίστοιχα 25.000 από τον ξένο κινηματογράφο, 800 αρνητικά φωτογραφιών ελληνικών και ξένων, 2.600 αφίσες ελληνικών και 1.500 ξένων ταινιων και μια συλλογή από 40.000 με προγράμματα, καταλόγους, αποκόμματα εφημερίδων, σπάνια σενάρια ταινιών. Πέρυσι, εξυπηρετήθηκαν στη βιβλιοθήκη και στο βιντεο-αναγνωστήριο της Ταινιοθήκης 580 άτομα.

ΙΝFΟ

Η νέα Ταινιοθήκη της Ελλάδος στον πολυχώρο της «Λαΐδος» (Μεγάλου Αλεξάνδρου και Ιερά Οδός, 100 μέτρα από τον σταθμό Κεραμεικός του Μετρό), θα κάνει εγκαίνια στις αρχές Οκτωβρίου με ένα 12ήμερο προβολών, εκδηλώσεων και το 6ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου με την παρουσία προσωπικοτήτων από όλο τον κόσμο.

Σώθηκαν 25 σπάνιες ελληνικές ταινίες

Μέχρι σήμερα έχουν αποκατασταθεί 25 ελληνικές ταινίες που θεωρούνται ιδιαίτερα σπάνιες και σημαντικές για την ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου:«Μετέωρα» (1923) του Ζοζέφ Χεπ, «Οι περιπέτειες του Βιλάρ» (1924) του Ζοζέφ Χεπ, «Μαρία Πενταγιώτισσα» (1926) του Αχιλλέα Μαδράς, «Αστέρω» (1929) του Δημήτρη Γαζιάδη, «Το λαγιαρνί» (1930) του Ιωάννη Λούμου, «Ο μάγος της Αθήνας» (1931) του Αχιλλέα Μαδράς, «Δάφνις και Χλόη» (1931) του Ορέστη Λάσκου, «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» (1932) του Δημήτρη Τσακίρη, «Κοινωνική σαπίλα» (1932) του Στέλιου Τατασόπουλου, «Το τραγούδι του χωρισμού» (1939) του Φιλοποίμενος Φίνου, «Το ξυπόλητο τάγμα» (1954) του Γκρεγκ Τάλλας, «Ο δράκος» (1956) του Νίκου Κούνδουρου, «Η φόνισσα» (1976) του Κώστα Φέρρη.

21.000 «στιγμές» στο Ίντερνετ

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος προσφέρει τη δυνατότητα πρόσβασης στους ερευνητές σε μια μεγάλη συλλογή ελληνικών και ξένων ταινιων σε μορφή VΗS και DVD που οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δουν σε κατάλληλα διαμορφωμένες θέσεις. Σε ψηφιοποιημένη μορφή θα βρουν:

55 ώρεςοπτικοακουστικού υλικού (ταινίες με υπόθεση, ντοκιμαντέρ, επίκαιρα, τρέιλερ, διαφημιστικά, οικογενειακά κ.λπ.). ● 100 αφίσες ταινιών και 5.000 κινηματογραφικών φωτογραφιών.

Έντυπο κινηματογραφικό υλικό: 250 κινηματογραφικά περιοδικά, 300 διαφημιστικά έντυπα, προγράμματα κινηματογράφων περιόδου 1920-1930.

Την ελληνικής κινηματογραφικής φιλμογραφίας που περιλαμβάνει σε πλήρη ανάλυση τους τίτλους 2.500 ταινιών που απαρτίζουν όλη την κινηματογραφική παραγωγή από συστάσεως κινηματογράφου μέχρι το 2005.

100 μουσειακά αντικείμενα.

1.500

προγράμματα κινηματογραφικών προβολών που αντιστοιχούν σε 4.500 ψηφιοποιημένες σελίδες που καλύπτουν χρονικά την περίοδο 1920-2008.

Στην ψηφιακή πύλη filmarchives online, περιλαμβάνονται: 21.000 ταινίες μικρού μήκους, μη μυθοπλαστικού χαρακτήρα (ντοκιμαντέρ, επίκαιρα, ταινίες επιστημονικού ενδιαφέροντος, διαφημίσεις, κινούμενα σχέδια κ.ά.).

«Σινεμά» από τον 17ο αιώνα

Μικρό κόσμημα της κινηματογραφικής μας μνήμης είναι το μουσείο της Ταινιοθήκης της Ελλάδος. Στα σπάνια εκθέματά του περιλαμβάνονται: Η συλλογή από τις πρώτες κάμερες, λήψης και προβολής και μια πλήρη σειρά μηχανών και αντικειμένων της τεχνικής επεξεργασίας ήχου και εικόνας.

Τα εκθέματα χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες:

α) Προϊστορία του κινηματογράφου μέσω σχεδίων.

β) Γνήσιες μηχανικές κατασκευές που χρησιμοποιήθηκαν από τον 17ο αιώνα έως το τέλος του 18ου για την αναπαραγωγή της κίνησης (ζωοτρόπια, μαγικοί φανοί, φενακιστοσκόπια, γυροσκόπια κ.λπ.).

γ) Το «μετείκασμα και οι εφαρμογές του», δηλαδή η φωτογραφία.

δ) Μηχανές κινηματογράφου λήψης και προβολής από το 1910 έως το 1970, εμφανιστήρια, εκτυπωτικές μηχανές, φωνοληπτικά μηχανήματα, τραπεζάκια μοντάζ.

Ανεκτίμητη συλλογή

Σήμερα, η Ταινιοθήκη της Ελλάδος διαθέτει 10.000 τίτλους ελληνικών και ξένων κινηματογραφικών έργων. Ανάμεσά τους:

● 3.300 κόπιες ξένων ταινιών μεγάλου μήκους. ● 600 κόπιες ελληνικών ταινιών μεγάλου μήκους. ● 300 ελληνικά και 700 ξένα ντοκιμαντέρ.

● 81 ελληνικές και 119 ξένες ταινίες μικρού μήκους.

● 1.000.000 μέτρα φιλμ με σπάνιο ιστορικό αρχειακό υλικό, από επίκαιρα (newsreels), ερασιτεχνικές και οικογενειακές λήψεις.

Read Full Post »

Του Δημήτρη Ρηγόπουλου, στη LIFO.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό το φθινόπωρο η Αθήνα επιχειρεί μια αρχιτεκτονική ρελάνς, που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Οk, δεν θα είναι ο Ρέντσο Πιάνο ή η Ζάχα Χαντίντ (για Ζάχα ταξιδέψτε μέχρι τη Ρώμη, όπου τελείωσε, επιτέλους, το ΜΑΧΧΙ), αλλά κοιτάξτε να δείτε. Ή καλύτερα αρχίστε το μέτρημα. Μόλις εγκαινιάστηκε η νέα έδρα του Ινστιτούτου Θερβάντες στην οδό Μητροπόλεως, μέσα στον Οκτώβριο εγκαινιάζονται το νέο συγκρότημα του Εθνικού Θεάτρου (επέκταση, Τσίλερ, όλα μέσα) και η ολοκαίνουργια Ταινιοθήκη (τέρμα η οδός Κανάρη, ζήτω η Ιερά Οδός!), ενώ σειρά παίρνουν το Πολιτιστικό Ίδρυμα του Μιχάλη Κακογιάννη στην Πειραιώς και η Δημοτική Πινακοθήκη στην καρδιά του Μεταξουργείου. Μέχρι τις γιορτές, θα έχουμε και την τελική εικόνα για την πολυαναμενόμενη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση στη λεωφόρο Συγγρού. Στην τελική ευθεία και η αναδιαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου του Βυζαντινού Μουσείου, που θα μας δώσει ένα νέο πάρκο στο κέντρο της πόλης. Υπάρχουν κι άλλα μικρότερα πραγματάκια, όπως για παράδειγμα η ανακαίνιση της πρόσοψης δύο ιστορικών αθηναϊκών θεάτρων, του «Βρετάνια» και του «Θεάτρου Αθηνών» στην οδό Πανεπιστημίου. Για να δούμε τι θα δούμε.

αβραμιωτου

Η νέα Αβραμιώτου

Στη μεταβατική της φάση η Αβραμιώτου -δηλαδή, στη φάση των χαλασμάτων- εξακολουθεί να γοητεύει τα παιδιά της νύχτας, χάρη στα πάρτι που θα διοργανώνονται εκεί στις 11, 19 και 26 Σεπτεμβρίου. Μπουλντόζες και συνεργεία ετοιμάζουν τους νέους χώρους, μακέτες και hi tech τρισδιάστατες εικόνες της τελικής μορφής παρουσιάζονται στους τοίχους και στο πεζοδρόμιο το πάρτι συνεχίζεται με είσοδο ελεύθερη. Αυτά μέχρι τις 10 Οκτώβρη, οπότε θα επιστραφεί στην πόλη, με την νέα της μορφή, η ιστορική στοά που σχεδιάστηκε εκ νέου από την αρχιτεκτονική ομάδα point supreme. Δημιουργούνται ένα utility space για live, σεμινάρια, θεατρικές πράξεις, ένα καφέ με μεγάλη βιβλιοθήκη, ένα μπαρ, γκαλερί και στούντιο για εικαστικούς, designers, αρχιτέκτονες. Φυσικά, θα υπάρχει και ο μεγάλος κήπος πίσω. Οk, όλα αυτά αποφασίστηκαν πολύ πιο εύκολα -και ανώδυνα- από το όνομα του χώρου, που Δευτέρα απόγευμα αποφασίστηκε να είναι 6 DOS (K.I.A.)

ελαις

Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Η αλήθεια είναι ότι κοντεύαμε να ξεχάσουμε πως υπήρχε Ταινιοθήκη. Κάτι αφιερώματα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κι από δω κι από κει – τι να το κάνεις όταν είσαι άστεγος και δεν έχεις στον ήλιο μοίρα. Να λοιπόν που η «ατυχία» της έξωσης από την ιστορική της έδρα στο Μέγαρο Δεληγιώργη, Κανάρη και Ακαδημίας γωνία, της έκανε καλό. Γιατί μόνο έτσι θα στρωνόταν το ελληνικό κράτος να κάτσει να της βρει καινούργιο σπίτι. Και όχι μόνο το βρήκε (στο παλιό θερινό σινεμά Λαΐς, Ιερά Οδός και Μεγάλου Αλεξάνδρου, σε προμελέτη Νίκου Μπελαβίλα και Βάσως Τροβά), αλλά της το έφτιαξε από την αρχή με όλες τις προδιαγραφές μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής cinemateque. Κι εδώ ένα μικρό ρίσκο με την περιοχή (θα την ακολουθήσουν οι παλιοί αφοσιωμένοι σινεφίλ τουκέντρου;), αλλά το μεγάλο στοίχημα είναι να κερδηθεί ένα νέο κοινό, που ούτε είχε πατήσει ποτέ στην οδό Κανάρη. Εγκαίνια την 1η Οκτωβρίου.

εθνικο θεατρο

Εθνικό Θέατρο

Από την οδό Αγίου Κωνσταντίνου, εκεί που στέκεται αγέρωχο και γεμάτο ήρεμη αυτοπεποίθηση το νεοκλασικό διαμάντι του Ερνέστου Τσίλερ, δεν παίρνεις εύκολα χαμπάρι τη μικρή επανάσταση που έζησε τα τελευταία χρόνια η ιστορική έδρα του Εθνικού. Κάντε τον κόπο να πάτε από πίσω για να θαυμάσετε την επέκταση του νέου συγκροτήματος. Μορφολογικά υπάρχει μια συνάφεια, ας πούμε ότι οι μελετητές (Στούντιο 75) προσπάθησαν να φανταστούν τι θα έκανε ο Τσίλερ το 2010. Η διαφοροποίηση στο χρώμα διαλύει κάθε υποψία σύγχυσης και γενικά το γλυκό δένει όμορφα. Αλλά και να μην έδενε τόσο καλά, είμαστε τόσο ευτυχισμένοι που θα βλέπουμε καλές παραστάσεις σε υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις, που είμαστε έτοιμοι να συγχωρέσουμε πολλά. Ερωτηματικό το πώς θα επηρεάσει η επαναλειτουργία του συγκροτήματος τη δύσκολη πραγματικότητα της ευρύτερης περιοχής. Ας ελπίσουμε η επιρροή να είναι από το Εθνικό προς τη γειτονιά και όχι το αντίστροφο. Εγκαίνια με το Πουθενά στις 14 Οκτωβρίου.

δημοτικη πινακοθηκη

Δημοτική Πινακοθήκη

Λίγοι γνωρίζουν τι θησαυρούς κρύβουν οι συλλογές του Δήμου Αθηναίων, ίσως γιατί ποτέ δεν περάσαμε το κατώφλι του παλιού Δημοτικού Βρεφοκομείου στην οδό Πειραιώς. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι έφταιξε και η Δημοτική Πινακοθήκη δεν είχε τη θέση που θεωρητικά θα μπορούσε να διεκδικήσει. Όλα όμως μπορούν να αλλάξουν τώρα που το συγκρότημα του Μεταξουργείου (πώς πήρε το όνομά της η γειτονιά;) ανακατασκευάζεται (μελέτη: Στούντιο 75) για να δώσει νέα ορμή στη Δημοτική Πινακοθήκη. Με πιο πολλά τετραγωνικά στη διάθεσή της και το momentum της νέας αρχής δεν θα έχει καμία δικαιολογία αν δεν τα καταφέρει. Ενα νέο κτίριο κατασκευάζεται εκεί όπου βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα οι κατεδαφισμένες πια αποθήκες Κοτοπούλη. Εγκαίνια μέσα στο 2010.

μιχ. κακογιαννης

Πολιτιστικό Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης»

Νέα άφιξη για την οδό Πειραιώς για το ίδρυμα του Ελληνοκύπριου σκηνοθέτη, που θα έχει διττό ρόλο, εκπαιδευτικό και καθαρά καλλιτεχνικό. Δυστυχώς, η δυνατή αρχιτεκτονική χειρονομία της πρόσοψης χάνεται λίγο ανάμεσα σε επιγραφές, κακά κτίρια της δεκαετίας του ’70. Το συγκρότημα περιλαμβάνει θέατρο 314 θέσεων, κινηματογράφο 115 θέσεων, πειραματικό κινηματογράφο 68 θέσεων, εκθεσιακό χώρο, εστιατόριο, γραφεία, καθώς και 53 υπόγειες θέσεις στάθμευσης. Τη μελέτη υπογράφει το γραφείο του Βασίλη Σγούτα.

στεγη γραμματων και τεχνων

Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Αυτή η λευκή κουρτίνα από οριζόντια μάρμαρα που θα μας βάζει «μέσα» στο κτίριο αρχίζει και αποκαλύπτεται μέρα με τη μέρα, όσο πλησιάζουμε στο τέλος των εργασιών για το νέο καμάρι του Ιδρύματος Ωνάση. Έχουμε καιρό μέχρι τότε (τα εγκαίνια τον Νοέμβριο του 2010 με τους «Διάλογους των Αθηνών», ένα διεθνές συμπόσιο υψηλών φιλοδοξιών και διεθνούς εκτοπίσματος), αλλά τίποτα δεν σας εμποδίζει να κατεβείτε νωχελικά τη λεωφόρο Συγγρού για να χαζέψετε το καινούργιο της απόκτημα. Αρχικά, είχαμε πιστέψει ότι έχουμε να κάνουμε με το αντίπαλον δέος του Μεγάρου Μουσικής, αλλά, όπως δείχνουν τα πράγματα, καμία σχέση. Ή καλύτερα, μικρή σχέση. Οι υποδομές, υποδομές, φυσικά: δύο αίθουσες 900 και 220 θέσεων, εκθεσιακός χώρος, υπαίθριο θέατρο, ηλεκτρονική βιβλιοθήκη, στούντιο επαγγελματικών ηχογραφήσεων και εστιατόριο με θέα στην Ακρόπολη. Γαλλικής εμπνεύσεως τα αρχιτεκτοινκά της υπόθεσης, από το γραφείο Architecture Studio.

θερβαντες

Η πρώτη αρχιτεκτονική άφιξη: Ινστιτούτο Θερβάντες

Το προπύργιο του ισπανόφωνου πολιτισμού στην Αθήνα διείσδυσε στον πυρήνα του αστικού κέντρου, αφού 1 Σεπτεμβρίου στεγάζεται στην οδό Μητροπόλεως 23. Το μικρό διατηρητέο του 1900 (με βάθος μόλις 8 μέτρα και το μεγάλο οικόπεδο πίσω απ΄ αυτό, πέρασε στην ιδιοκτησία της ισπανικής πρεσβείας, με σκοπό να στεγαστεί το ανανεωμένο και σαφώς διευρυμένων δραστηριοτήτων Ινστιτούτο. Τις εργασίες ανέλαβε η τεχνική εταιρεία Μπαρμπαλιά και την αρχιτεκτονική μελέτη είχε η Ειρήνη Κυριακίδου που φρόντισε να διατηρηθεί ο διαχωρισμός κτιρίου αιθρίου. Έτσι μπροστά υπάρχει το διατηρητέο κτίριο και στο πίσω χώρο δημιουργήθηκε το νέο κτίριο με το μεγάλο αίθριο που καλύπτεται από πλέξιγκλας. Το Ινστιτούτο έχει 4 ορόφους, 3 υπόγεια, 14 αίθουσες διδασκαλίας εκθεσιακό χώρο 200 τ.μ., όπου θα φιλοξενηθεί στις αρχές Οκτωβρίου η μεγάλη έκθεση για τον Νταλί. Υπάρχει η σκέψη στην ταράτσα να λειτουργεί κατά τους καλοκαιρινούς μήνες θερινός κινηματογράφος. (Κ.Ι.Α.)

Read Full Post »

Tου Δημήτρη Ρηγόπουλου, στην Καθημερινή.

Αν δεν σας βγάλει ο δρόμος σας από τη γειτονιά του νέου Μουσείου (ένα είναι το «νέο Μουσείο», θα περάσουν πολλά χρόνια για να αμφισβητηθεί ο αυτοματοποιημένος συνειρμός των δύο αυτών λέξεων) η Αθήνα εξακολουθεί να δίνει την εντύπωση μιας ακίνητης πόλης. Ελάχιστες νέες παραστάσεις εμπλουτίζουν την αστική της εικονογραφία. Ισως φταίει η καθημερινή μας τριβή μαζί της. Ανθρωποι που διατηρούν αραιότερη επαφή (συνήθως ξένοι τουρίστες) αναγνωρίζουν και (συνήθως) καλωσορίζουν τις αλλαγές προς το καλύτερο. Σπάνια, όμως, αυτές οι αλλαγές έχουν να κάνουν με την αρχιτεκτονική της ανανέωση. Αφορούν περισσότερο σε έργα υποδομής και στην αίσθηση μιας νεοαποκτημένης ευημερίας, όπως καθρεφτίζεται στους δείκτες της υπερκατανάλωσης, τουλάχιστον προ της κρίσης.

Το Μουσείο της Ακρόπολης, με το συμβολικό και αρχιτεκτονικό του εκτόπισμα, έσωσε κάπως τα προσχήματα. Το ίδιο θα συμβεί όταν ο Ιταλός αρχιτέκτονας δώσει στη δημοσιότητα τα τελικά του σχέδια για το Πολιτιστικό και Εκπαιδευτικό Πάρκο «Σταύριος Νιάρχος» στο Δέλτα Φαλήρου.

Η πεσιμιστική εισαγωγή αντανακλά μια αθηναϊκή αδυναμία που έχει να κάνει και με την κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της πόλης, αλλά ταυτόχρονα αφήνει χώρο σε περισσότερο αισιόδοξες σκέψεις, αφού τους επόμενους μήνες μάς περιμένει μια σειρά από εγκαίνια σημαντικών πολιτιστικών υποδομών.

Ενας άτυπος ανταγωνισμός ανάμεσα σε κοινωφελή ιδιωτικά ιδρύματα (Ωνάση, Νιάρχου, Μείζονος Ελληνισμού) έχει οδηγήσει στην εκπόνηση εξαιρετικά σημαντικών projects, με την αρχιτεκτονική να παίζει τον ρόλο που της αναλογεί.

Τα Ιδρύματα Ωνάση και Νιάρχου κατέληξαν σε μεγάλα, αναγνωρισμένα γραφεία του εξωτερικού ύστερα από σχετικούς διαγωνισμούς (τους Γάλλους του «Architecture Studio» το πρώτο, τον «σταρ» Ρέντσο Πιάνο το δεύτερο), ενώ το Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού επιμένει στην ελληνική «αγορά», με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα να το δικαιώνουν. Ταυτόχρονα, το υπουργείο Πολιτισμού βρίσκεται σε ιδιαίτερη κινητικότητα προωθώντας μια σειρά από μικρότερα και μεγαλύτερα κατασκευαστικά έργα που εκσυγχρονίζουν τις υποδομές μεγάλων πολιτιστικών οργανισμών (Εθνικό Θέατρο, Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, επέκταση Εθνικής Πινακοθήκης, επέκταση Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, αποκατάσταση «Ακροπόλ Παλάς» κ.ά.). Σήμερα, η «Κ» χαρτογραφεί την Αθήνα των επόμενων 12 μηνών, παρουσιάζοντας εκείνα τα έργα που είτε πλησιάζουν στο τέλος τους είτε αναμένεται να ολοκληρωθούν στο ίδιο διάστημα.

Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Για την 1η Οκτωβρίου προγραμματίζονται τα εγκαίνια των νέων εγκαταστάσεων της Ταινιοθήκης της Ελλάδος στην Ιερά Οδό. Μακριά από την ακατάλληλη ιστορική της έδρα, στο Μέγαρο Δεληγιώργη της οδού Κανάρη, η Ταινιοθήκη έχει όλες τις δυνατότητες να δημιουργήσει έναν πολιτιστικό πόλο που θα συνδυάζει διαφορετικές δράσεις, από την εκπαίδευση έως την αναψυχή, και θα απευθύνεται όχι μόνο στους «σινεφίλ», αλλά και σε ένα ευρύτερο κοινό, μαθητές και σπουδαστές, ερευνητές, επαγγελματίες. Η νέα Ταινιοθήκη (προμελέτη: Νίκος Μπελαβίλας, Βάσω Τροβά) κατασκευάστηκε στο κέλυφος ενός παλιού θερινού κινηματογράφου του Μεταξουργείου με απλές μοντερνίστικες γραμμές.

Δημοτική Πινακοθήκη
Μέσα στην επόμενη χρονιά θα ολοκληρωθούν από τον Δήμο Αθηναίων οι εργασίες μετασκευής του ιστορικού, πλινθόχτιστου συγκροτήματος του Μεταξουργείου σε νέα έδρα της Δημοτικής Πινακοθήκης. Πρόκειται για τη διώροφη μονάδα επεξεργασίας μεταξιού των μέσων του 19ου αιώνα που έδωσε το όνομά της στην παλιά αυτή αθηναϊκή συνοικία και η οποία αγοράστηκε από τον Δήμο της Αθήνας το 1993. Οι εργασίες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη και με το τέλος τους θα αλλάξουν τη φυσιογνωμία όχι μόνο της πλατείας Αυδή όπου βρίσκεται, αλλά και ολόκληρης της περιοχής. Είναι η μεγάλη ευκαιρία για την ίδια τη Δημοτική Πινακοθήκη να ανανέωσει το προφίλ της που εδώ και πολλές δεκαετίες στεγαζόταν στο κτίριο του παλιού Βρεφοκομείου στην οδό Πειραιώς. Υπενθυμίζουμε ότι ο Δήμος Αθηναίων κατέχει μια ιδιαίτερα πλούσια συλλογή έργων ελληνικής ζωγραφικής και η μετεγκατάσταση της Πινακοθήκης σ’ ένα μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο χώρο θα συμβάλει στη καλύτερη ανάδειξή της. Δίπλα στο Μεταξουργείο κατασκευάζεται νέο κτίριο στη θέση της αποθήκης Κοτοπούλη, χωρίς αυτή τη στιγμή να γνωρίζουμε την ακριβή χρήση του. Τη μελέτη εφαρμογής έχει εκπονήσει το αρχιτεκτονικό γραφείο «Στούντιο 75».
Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
Αυτές τις ημέρες, παίρνει την τελική του μορφή το νέο λαμπρό απόκτημα της λεωφόρου Συγγρού και, φυσικά, του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Ωνάσης». Κι αυτό γιατί έχει ξεκινήσει η τοποθέτηση των οριζόντιων λωρίδων από μάρμαρο που θα «ντύσουν» το παραλληλόγραμμο κτίριο. Η ιδιότυπη αυτή μαρμάρινη «κουρτίνα» θα επιτρέπει την οπτική επαφή με το εσωτερικό του κτιρίου, κυρίως κατά τις νυχτερινές ώρες. Ως προς τον εξοπλισμό της Στέγης, αυτός περιλαμβάνει δύο αίθουσες 900 και 220 θέσεων, εκθεσιακό χώρο, υπαίθριο θέατρο, ηλεκτρονική βιβλιοθήκη, στούντιο επαγγελματικών ηχογραφήσεων και εστιατόριο με θέα στην Ακρόπολη. Σε λειτουργία από τον Νοέμβριο του 2010.
Ιδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης»
Σχεδόν έτοιμο το κτίριο, την αρχιτεκτονική μελέτη του οποίου υπογράφει το γραφείο του Βασίλη Σγούτα. Δύσκολο έργο για τους αρχιτέκτονες αν λάβει κανείς υπόψη του την εξαιρετικά άνιση εικόνα του άμεσου αστικού περιβάλλοντος στην οδό Πειραιώς, πολύ κοντά στον κόμβο της οδού Χαμοστέρνας. Το συγκρότημα περιλαμβάνει θέατρο 314 θέσεων, κινηματογράφο 115 θέσεων, πειραματικό κινηματογράφο 68 θέσεων, εκθεσιακό χώρο, εστιατόριο, γραφεία, καθώς και 53 υπόγειες θέσεις στάθμευσης.
Εθνικό Θέατρο
Με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και το νέο του εγχείρημα, το «Πουθενά», εγκαινιάζεται στις 7 Οκτωβρίου η πλήρως ανακαινισμένη Κεντρική Σκηνή του ιστορικού κτιρίου του Εθνικού Θεάτρου στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου. Πρόκειται για τη ληξιαρχική πράξη γέννησης μιας νέας εποχής για το Εθνικό Θέατρο, καθώς, εκτός από την εκ βάθρων ανακαίνιση του κτιρίου του Ερνεστ Τσίλερ, υπήρξε επέκταση του συγκροτήματος και επομένως θεαματική αύξηση της κτιριακής του υποδομής. Μια πρώτη ιδέα πήραμε με τη λειτουργία της Νέας Σκηνής τον χειμώνα που μας πέρασε, αλλά η ουσιαστική έναρξη γίνεται φέτος (αρχιτεκτονική μελέτη: Στούντιο 75).
Μετ’ εμποδίων τα έργα στο Φιξ
Κάτι δεν πηγαίνει καλά στου Φιξ, εκεί όπου κανονικά οι εργασίες ανακατασκευής της παλιάς ζυθοποιίας για να στεγάσει μόνιμα το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης θα έπρεπε να έφταναν στο τέλος τους, σύμφωνα με τη σύμβαση που υπέγραψε η ανάδοχος εταιρεία (ΒΙΟΤΕΡ). Ηταν 26 Ιουνίου του 2007, όταν στη διάρκεια μιας πανηγυρικής εκδήλωσης, παρουσία του τότε υπουργού Πολιτισμού Γιώργου Βουλγαράκη, όλοι έδιναν ραντεβού σε δύο χρόνια για τα εγκαίνια. Μπήκαμε στον Αύγουστο και μόνο εγκαίνια δεν υπάρχουν στον ορίζοντα. Οι εργασίες ξεκίνησαν στην ώρα τους, τον Ιούλιο του 2007, το πρόβλημα με την αποκάλυψη αμιάντου ξεπεράστηκε, αλλά η πρόοδος στο κατασκευαστικό κομμάτι είναι μικρή. Το πρόβλημα είναι πασιφανές, αλλά ουδείς φαίνεται να ασχολείται. Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εξακολουθεί να φιλοξενείται προσωρινά στο Ωδείο Αθηνών, αναμένοντας το τέλος των έργων. Μάλλον είναι η ώρα να ακούσουμε κάτι από τον πλέον αρμόδιο, τον κ. Αντώνη Σαμαρά.

Read Full Post »

Tου Δημητρη Ρηγοπουλου, στην Καθημερινή.

Mπορεί να γκρινιάζουμε για πολλά στην Αθήνα του 2009 αλλά ας μας επιτραπεί σήμερα ένα διάλειμμα αισιοδοξίας. Την αφορμή μου έδωσε η χθεσινή υπογραφή του προσύμφωνου μίσθωσης της οικίας Δεληγιώργη, στη συμβολή των οδών Πινδάρου, Ακαδημίας και Κανάρη, στο Κολωνάκι. Η ιστορική στέγη της Ταινιοθήκης της Ελλάδος (που συμπτωματικά μετακομίζει αυτές τις ημέρες σε ιδιόκτητο κτίριο επί της Ιεράς Οδού) θα αποκτήσει σύντομα την παλιά της αίγλη για να φιλοξενήσει την Πινακοθήκη της Βουλής των Ελλήνων. Στη συλλογή, η οποία άρχισε να εμπλουτίζεται συστηματικά από το 1995, περιλαμβάνονται έργα Ελλήνων, αλλά και ξένων καλλιτεχνών, που αφορούν κυρίως θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος. Η Βουλή έχει ισχυρή παρουσία στα περισσότερα Greek Sales των μεγάλων ξένων οίκων.

Δεν θα είναι το Γκούγκενχαϊμ αλλά η αναγέννηση ενός παρηκμασμένου αλλά και τόσο όμορφου κτιρίου στην καρδιά της Αθήνας έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά ανάλογων πρωτοβουλιών που μας φέρνουν ευχάριστα αντιμέτωπους με μια νέα πραγματικότητα: στην εκπνοή της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα η Αθήνα γνωρίζει μια πρωτοφανή ενίσχυση των πολιτιστικών της υποδομών. Το Μουσείο της Ακρόπολης είναι αδιαμφισβήτητα η ναυαρχίδα της αθηναϊκής αντεπίθεσης που θα κορυφωθεί σε λίγα χρόνια από σήμερα, όταν θα εγκαινιαστεί το Πολιτιστικό και Εκπαιδευτικό Πάρκο «Σταύρος Νιάρχος»στον παλιό Ιππόδρομο με τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ευτυχώς για την Αθήνα, ανάμεσα στο 2009 και το 2015 (τότε υπολογίζεται το τέλος των έργων στο Δέλτα Φαλήρου), αναδύονται μια σειρά από άλλες εξίσου σημαντικές ημερομηνίες. Μικροί και μεγαλύτεροι πολιτιστικοί πόλοι ετοιμάζονται τα τελευταία χρόνια, λιγότερο ή περισσότερο αθόρυβα. Τους επόμενους μήνες η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Kοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Ωνάσης, ένα αρχιτεκτόνημα υψηλών προδιαγραφών στη λεωφόρο Συγγρού. Στον ίδιο δρόμο, λίγο βορειότερα, βρίσκονται σε εξέλιξη οι εργασίες για τη μετατροπή του εργοστασίου Φιξ σε μόνιμη έδρα του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Εντός του 2010 θα είναι έτοιμο το κτίριο του Μεταξουργείου για να φιλοξενήσει τη νέα έδρα της Δημοτικής Πινακοθήκης με την ελπίδα ότι στις καινούργιες, υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις της θα μπορέσει να αναδείξει καλύτερα τους θησαυρούς των συλλογών της. Η Ταινιοθήκη μετακομίζει στο Μεταξουργείο κι άλλα πολλά ακόμα δρομολογούνται άμεσα ή έχουν ήδη ξεκινήσει: η αποκατάσταση του «Ακροπόλ Παλάς» στην οδό Πατησίων, οι επεκτάσεις του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και της Εθνικής Πινακοθήκης.

Ακόμα κι αν η Αθήνα έχει πολύ δρόμο να κάνει ακόμα σε όλα τα επίπεδα, ο πολιτιστικός οργασμός των τελευταίων χρόνων είναι ένα φως που το έχουμε απεγνωσμένα ανάγκη.

Read Full Post »

Το νέο κτίριο του κινηματογράφου «Λαΐς», που βρίσκεται στη συμβολή της Ιεράς Οδού με τη Μεγάλου Αλεξάνδρου και θα στεγάσει (σύντομα;) την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

elais1

elais2

DSCF7189

DSCF7190

Read Full Post »

Older Posts »